Hoe verbeter je de wereld in één zin?

verhalen van een zin: slagzinnen, taglines, quotes

Doe me een lol.
Laten we het gewoon eens proberen, jij en ik: bescheiden zijn.

Nee, valt niet mee, vertel mij wat.

Maar we doen niks engs: een korte oefening, meer niet.

Komt ‘ie.

Stel je voor: van jou is enkel nog een grafsteen over.

Wat moet daar op?

Je laatste kans om de wereld een boodschap mee te geven.

En er is niet veel ruimte, dus je mag niet meer dan één korte zin.

Triefelen kan niet. Heb je ooit weleens een grafsteen gezien met een kort verhaal er op?

Nou dan.

Eén zin.

Denk er even over na, schrijf ik vast verder

Ik ben gefascineerd door verhalen van één zin. Zie ook hier. En hier.

Door krachtige kreten die je halt doen houden. Die je naar adem laten happen. Die je leven veranderen.

Ze bestaan.

een zin die de wereld veranderde

Yes we can: die werkt omdat we hem in gedachten afmaken: elect the first black president

Of zinnen die je een wereldbeeld meegeven.

In 1983 reisden Hij Die Niet Genoemd Wil Worden en ik met de trein naar Polen. Op de terugweg hingen we bij Berlin Friedrichsplatz uit het raam. Daar zochten Oost-Duitse grensbewakers met honden of zich geen verstekelingen onder de wagons verstopten. Op de gevel van een fabrieksgebouw bij het station hing een rode banier: ‘Keine Experimente!’

Ik kan er geen foto van vinden. Wel van het affiche dat Honecker citéérde – de verkiezingsleus van CDU-politicus Konrad Adenauer in 1957, die de kiezers opriep om niet op de socialistische SPD te stemmen, middenin de Koude Oorlog:

Verkiezingsleus van Konrad Adenauer (CDU) in 1957

Verkiezingsleus van Konrad Adenauer (CDU) in 1957: stem niet op de socialisten

Deze zomer waren we wéér in Berlijn.

Ergens op een huis lazen we:

Keine Revolution is auch kein Alternativ

We keken elkaar aan. Grijnzend. En een tikje weemoedig.

Revolutie

Veel mensen dromen ervan.

De Amerikaanse business-schrijver Peter Sims heeft haar ook in zijn email-handtekening (of e-sig):

revolutie

The Revolution Will Be Improvised

En de fabuleuze jonge schrijver @harrissockel tweette laatst:

een zin

If The Weapon Is Your Love, I Got My Hands Up

Een brutaal zinnetje: hij gaat er zomaar van uit dat de ontvangers van hem houden.

Dát is lef hebben.

Dát is provoceren.

Of misschien voedt hij de mensen om zich heen alleen maar op. Dat schijnt nog te werken ook.

Ik heb een vriendin die dat kan

Liefdevol assertief zijn.

Lang, lang geleden logeerden we bij haar. Ze woont ver weg, dus we bleven twee weken. Mét een peuter.

Op de laatste dag van de vakantie zei ze: ‘I so loved having you here. But next time, please stay no more than a week.’

Het was even slikken.

Maar het was ook een les in respectvolle duidelijkheid, en we logeren nog steeds bij elkaar.

(Altijd een week.)

Maar terug naar die ene zin

Ben je er al uit?

Het is een toughie.

Want als je er maar één mag kiezen valt alle franje af.

Het is net zoiets als je tagline – dat zinnetje in de header van je website.

Dat kan maar beter precies zeggen waar het op staat.

Er zijn fan-tas-ti-sche taglines:

sweet tagline

Like Mother Theresa, only better

geestige tagline

We watch Fox so you don’t have to

tagline van een zin

You’re only a stranger once

Maar da’s toch anders.

Da’s zakelijk.

We hebben het nu over je boodschap voor de mensheid.

Je 2 seconds of fame

Als je alles afpelt, wat is dan je diepste inzicht, je grootste wens, wat zou je je kinderen, je achterkleinkinderen, en alle toevallige voorbijgangers die toevallig in een ander tijdperk leven dan jij op het hart willen drukken?

Wat is het allerbelangrijkste dat niemand je vertelde – je moeder niet, de meester niet, je vrienden niet – iets dat je helemaal alleen moest ontdekken? Iets dat je veel eerder had willen weten, omdat het jouw leven en het leven van iedereen om je heen beter zou hebben gemaakt?

Voor mijzelf weet ik het wel

Maar als ik het opschrijf is dat slecht voor mijn strenge imago.

(En dat imago zou ik nog wel strenger willen. Het liefste nam ik dit als tagline – want als er één les is voor schrijvers is, dan is het dit:

Get over your fucking self

Get over your fucking self

Maar die heeft GoodFuckingDesignAdvice al verzonnen, the most fucking brilliant website ever. Period.

En die is ook vast weer tè.)

Dus wottehell.

Ik schrijf hem op. Maar hij is alléén voor softies

Dus ben jij een zakelijke tante of een business bloke, ga dan even een blokje om.

Hup hup, moven.

NOW.

Okee dan

Als softies onder elkaar:

Als ik de afgelopen maanden íets geleerd heb, is het dat we niet luisteren.

Jij niet, en vooral ik niet.

We leven in ons eigen wereldje vol speculaties en slordig opgevulde kennisgaten. In onze eigen hersenspinsels, onze verlangens, onze onverwerkte angsten. In ons privé-heelal van herinneringen. In ons draait alles om ons.

Iemand beval laatst Dialogue, the Art of Thinking Together, van William Isaacs aan.

Leek me niks, want ik denk liever alleen. Dacht ik.

Maar inmiddels ben ik een paar hoofdstukken gevorderd en begin ik het te snappen. Het gaat over uit je eigen heelal stappen.

Zitten. Kop houden. Luisteren. Luisteren naar wat er ligt onder wat iedereen uitspreekt.

Niet antwoorden. Vooral niks aanraden. Alleen proberen te begrijpen.

Het is zo anders dan je denkt, en zoveel interessanter.

Most of us believe at some level that we must fix things or change people in order to make them reachable. Dialogue does not call for such behavior. Rather, it asks us to listen for an already existing wholeness, and to create a new kind of association in which we listen deeply to all the views that people may express.

Dat zinnetje vat het samen:

Listen for an already existing wholeness.

Dat mag op mijn steen.

Ik had het eerder moeten weten, maar misschien hoort iemand anders het nog op tijd.

Nou jij

Jij hebt nu al een tijdje kunnen denken, terwijl ik al het werk deed.

Dus kom op met jouw zin.

Laat horen, en leg uit.

Oók als je nooit een commentaar onder een blog schrijft.

Ik wil het weten, jouw dringendste advies.

Niet later, op je steen.

Nu.

Ik luister.

 

 

228 reacties op “Hoe verbeter je de wereld in één zin?

  1. Ik kom terug.

    Dat mag op mijn steen. Ik weet nu al dat de rest van dit leven tekort is. De dood neem ik als een welkome break. Zo’n aangename gedachte kun je koesteren als je ouder bent. Na die break ga ik uitgerust verder.

    Ik zou niet weten wat er op de steen zou moeten staan van dat 19 jarige meisje dat enkele maanden geleden zei, dat ze nog eens graag bij ons wilde eten.
    Haar ouders waren er vandaag in plaats van haar. Halverwege de avond stonden ze in paniek op en vluchtten naar buiten.

      • Susan van der Zanden

        Het leven komt zo als het komt. Daar heb je niets over te zeggen. Als je denkt van wel ben je in strijd met de werkelijkheid. Die verlies je. Maar dan ook altijd.

            • O, gaan we wetenschappelijk doen? Meten is weten enzo? ;-) Dat zegt namelijk helemaal niks. Afgezien van het feit of het waar is (want ik kan sneller dan binnen 7 seconden reageren in een gesprek durf ik te wedden) – WANNEER je je iets bewust wordt zegt niks over wat je met die gedachte doet. Of waarom ‘ie ontstaat. Je onbewuste is sneller en beter in alles, maar je (bewuste) voedt het wel degelijk zelf. Door (bewust) mensen en boeken en ideeën op te zoeken. Denk ik zo.

  2. Live passionately your God given miraculous life!

    Dit motto heb ik ergens gelezen en in mijn dagboek geschreven toen ik 25 jaar geleden in mijn uppie in de bergen van Japan woonde. Ik leef nog steeds volgens dit motto. Vond het toen voornamelijk heel erg ZEN. Nu is het mijn ‘reminder’, elke dag weer, dat het leven zo wonderlijk is, en dat ik vooral van alle kleine dingen moet genieten! Dat ik ervoor moet waken iets (of iemand) ‘for granted’ te nemen.

    • Mooi blog, Heleen. Goed de kern gezocht.
      ‘Still quilting’ heeft wel wat.
      ‘People are essentially good’ is heel mooi. Vooral door dat ‘essentially’ ;-)
      ‘You can be anything you want to be.’ Die vind ik krachtig. Hij is niet waar, en wel waar.

      Live lovingly, jouw uiteindelijke keus, is bijna abstract. Doe mij maar een van de eerdere drie.

  3. Mooie blog over essentie in existentie. Mijn motto:

    Samen stromen en stralen.

    Samen duidt op anderen maar ook op de velen in mij. De weg naar dit motto / doel gaat langs solitair strompelen en sikkeneuren.

      • Is niet zo vaag maar vraagt wat dieper doordenken.

        Gaat om echt luisteren. Ook naar jezelf.

        Te vaak laten we ons leiden door externe factoren in onze carrière (druk van familie. Wat hoort. Wat verdient. Onderhoud gezin etc etc)

        Na jaren raken velen in de knoop en moeten ze zichzelf weer zoeken. Ze stellen letterlijk dat ze al die jaren niet zichzelf zijn geweest

        Toch zien we mensen om ons heen die dingen doen met echte passie.
        Vaak vinden die toch een weg om aan al die noodzakelijkheden te voldoen.

        Misschien ben jij er wel een van

        • O, dat bedoel je… De uitleg snap ik! Je bedoelt eigenlijk: luister naar je hart.

          Enne.. voor mij is het maar heel toevallig dat ik op mijn 51e mijn plekje vond. Moet je nagaan hoeveel jaar daaraan vooraf gingen. En wie zegt dat het lang zal duren?

          Door wat er met mijn oudste zoon gebeurde heb ik onverwacht nog een ander doel in mijn leven gekregen. Ook daarvan heb ik geen idee hoe lang me dat zal bezig houden.

          Ik laat het maar gebeuren en ik aanvaard in dank wat langskomt.

          • Of zoals cruijff het zei. Je begrijpt het pas als je het door hebt.

            De zin heeft nog een diepere laag. Volg je passie. (Hart) omdat dat je bij je echte zelf brengt.

            Maar iedereen mag het invullen zoals hij/ zij dat wil.

            Zou zeggen lees je eigen post nog eens na. Speciaal de opdracht onder 2 seconden of fame:

            Iets dat je veel eerder had willen weten en ik vul dan aan: had willen begrijpen.

            Passie kan ook veranderen. Door je levensfase of door gebeurtenissen.

            Gaat er om dat je op het moment dat je het voelt of belangrijk vindt je het ook volgt, ongeacht de consequenties of wat andere vinden.

            Over alle zinnen in het algemeen.
            Voor elke zin is er wel een andere die ongeveer het zelfde zegt.
            Mooi. Maar het ging om de boodschap van de schrijver. Die heeft er voor gekozen om het zo te zeggen.

            Echt luisteren is ook zonder waarde oordeel. Wat voor jou vaag is, kan voor een ander heel mooi en waardevol zijn.

  4. Darn! Ik wilde schrijven: ‘het is al goed’, maar Jacob-Jan heeft ‘m al. Misschien maar goed ook. Als je ‘m gaat uitleggen wordt het al snel een mix van Tolle-speak en dooddoenerij.

    Dan maar deze: ‘alles is liefde’. (En nu niet denken aan die niet-leuke film.)

  5. Dit jaar ervaar ik voor het eerst in m’n leven wat me altijd zo geweldig leek: acceptatie en de rust die dat met zich meebrengt.

    Net als iedere blog de laatste kan en mag zijn, geldt dat ook voor iedere dag. Zo voelt het voor mij – zo intens tevreden. Wat iets anders is dan continu gelukkig zijn, maar het is wel een ideale voedingsbodem daarvoor en een opvangkussen als het (even) moeilijk is/gaat.

    Ik ben me er zeer van bewust dat dit niet iets vanzelfsprekends is en door allerlei (gezondheid) omstandigheden plotsklaps en diepgaand kan veranderen. Dat stemt mij dagelijks nederig dankbaar.

    Dus als ik nu zou sterven, dan zou ik deze tekst uit het slot van de ‘Als dit m’n allerlaatste blog zou zijn…’-blog bij m’n urn laten zetten:

    Ik heb het gered. Zie hier. Ik ben thuisgekomen.

    Want het is fantastisch als je dat nog bij leven mee mag maken. En m’n lief neemt die urn mee naar huis. Dus dan klopt het ook nog eens letterlijk.

    Frank is iemand die van nature thuis was en is in zichzelf en toch is hij altijd met me meegegaan, hoe verdwaald ik soms ook was. Bij hem heb ik me altijd thuis gevoeld (nu al 20 jaar), ook al was ik ‘zelf’ niet thuis.

    Zo’n echte liefde in je leven, met zulk wezenlijk contact, maakt het leven (letterlijk) lichter. Dat ik zo’n geluksvogel mag zijn…

  6. Voor mij dezelfde zin als mijn tagline op m’n website, m’n Twitter bio en titel van mijn online programma: cut the crap.

    Hou op met gedoe. Stop met zo fucking moeilijk doen over alles. Het leven is echt veel makkelijker dan je denkt, maar dat moet je echt zelf doen. Wat een levensles voor mezelf. Nog elke dag.

  7. Wees nieuwsgierig.
    Of: liefde yeah!
    Of: luister eens naar wat er niet gezegd wordt.
    Of: assertiviteit is niet altijd alles zeggen maar juist soms de keuze maken om niks te zeggen.
    Of:…. mag ik meerdere stenen?
    Of: houd je mond zo nu en dan;-)

  8. “Luister naar jezelf”

    Mijn les van dit jaar, waarin ik begin te snappen waarom ik zo over mijn grenzen gegaan ben.
    En ook een wijze raad voor voorbijgangers die net zo sfeer- en stemmingsgevoelig zijn als ik en zich daardoor misschien wel eens te veel laten leiden…

  9. Mijn opa zou zeggen: Tob niet, ‘t loopt toch anders.

    Maar ik ben mijn opa niet. Bij mij zou er staan:
    Begrijp, vergeef en leef!

    (Of iets anders natuurlijk, want dit spelletje blijf ik in mijn hoofd nog wel even spelen. Dank, Kitty!)

  10. Kitty, je blog blijft maar door mijn hoofd spelen. Zelfs tijdens de kerkdienst vanmorgen heb je me afgeleid.

    Ook daar kregen we vanmorgen de oproep om heel concreet woorden te geven aan wat je ten diepste drijft hier op aarde en met het oog op het ‘daarnamaals’.

    En zo blijft mijn brein flitsen tussen Kittyaanse Wottehel statements, zoals:

    The End. So far.
    of
    Get over it

    en mijn diepste wens om als volgelinge van Jezus toch ergens een mini-evangelie te plaatsen op mijn steen.

    Mijn eerste ingeving: ‘Geloof. Hoop. Heb lief’, vind ik dan toch nog te vaag, maar om echt ‘uit de kast’ (eh, uit de kist) te komen met Jezus, voelt ook als een gemiste kans. Ik ben niet zo’n roeperd. Ik verkondig ik het evangelie liever in daden. Maar als ik dan toch mag kiezen voor later, dan wordt het:

    Jezus leeft en ik met Hem.

  11. Wow, wat een blog, Kitty. En ook zoveel mooie commentaren. Vol met wijsheid.

    Wat kan ik daar nog aan toevoegen? Eigenlijk niks. Misschien iets jatten van Dr Seuss?

    “How did it get so late so soon?”
    Een soort van carpe diem, maar dan mooier.

  12. Alles is winst.

    Dit hoorde ik Pleuni Touw en Hugo Metsers tegen elkaar zeggen in een toneelstuk. Dit was ongeveer 32 jaar geleden. Ik dacht, ‘ja, dat is de essentie, er is geen schuld, geen verlies, geen fout, geen gemiste kans. Je leeft’.

  13. Zet je wel aan het denken al die mooie wijsheden.
    Bij mij in de wc hangt een tegeltje dat vroeger bij mijn oma in de wc hing. Beetje een open deur maar heeft wel te maken met luisteren en aandacht voor elkaar.
    Vandaar dat ik hem toch ff post.

    Een glimlach kost niks maar doet wonderen.

  14. Een jaar eerder zou ik iets anders hebben geschreven, en een jaar later zal ik iets anders schrijven. (Misschien zelfs korter)
    Maar momenteel is die ene zin die ik iedereen zou willen geven, inclusief mezelf:

    Snoer je hersenen de mond dicht, laat je hart spreken en luister.

    Aangezien je graag uitleg wilt, het slaat op al die excuses en redenen die mensen verzinnen om hun droom niet te hoeven waarmaken. Maar wat je ‘verstand’ ook zegt, ergens blijft dat idiote hart fluisteren over die droom.
    Een les die ik aan het leren ben, maar nog lang niet klaar mee ben.

    Vandaar. :)

    Mooie blogpost, Kitty.

  15. “Be excellent to each other”

    Een citaat uit één van mijn favoriete jeugdfilms: ‘Bill & Ted’s Excellent Adventure’.

    Heel diepzinnig is het niet, maar jeetje, dit is toch wat je zou willen dat iedereen deed. Zo’n simpel maar ontzettend onbereikbaar ideaal. En hier zo heerlijk luchtig en treffend verwoord.

    Ja, dat zou ik iedereen best willen meegeven, als ze naar mijn grafsteen staren. Je weet maar nooit.

  16. Wat een prikkelend maar ook hilarisch blog. Vooral die pagina met zinnetjes, echt ik kwam niet meer bij.

    Van die Dialogue heb ik als twintiger wel eens een variant van gelezen in een boek van een collega waarvan ik nooit de titel heb kunnen terugvinden.
    Het ging specifiek over luisteren, vragen stellen om de ander te begrijpen en niks meer dan dat.

    Uitgangspunt was dat als luisteraar alle inzicht en raad die in je opkomt bij jouw leven hoort en niet one size fits all geschikt is voor de anderen. We elkaar dan goedbedoeld in een oplossing dwingen die vaak niet past maar je ook tussen de regels zegt “Ik denk dat je het zelf niet kan oplossen en/of verdragen” maar ook “Ik kan het niet aanzien hoe je er onder lijdt. We moeten je probleem snel oplossen, voor mij” .
    Het boek ging m.n. over contact tussen ouder en kind.

    Ik was toen jong en snapte nog niks van de wereld maar deze theorie greep me aan en bleef bij me. Ik snap het steeds beter. En ook hoe vreselijk moeilijk het is om alleen te begrijpen. Dan zit je náást iemand en dus ook met zijn onmacht, verdriet, verwarring. Soms wil de ander ook dat je het mee oplost, je hebt (zelf)vertrouwen nodig om je moeilijkheden te verdragen, laat staan als je daarin iemand toelaat die het ook nog bevraagt en verdraagt zonder er aan te komen. Dat is toch kwetsbaar.

    Het andere moeilijke hiervan is de lijn. Er is een grens waarin je niet stuurt. Als mensen onder invloed van wanhoop of in hun ziekte keuzes maken die onomkeerbaar zijn. Omdat ze in zichzelf geen hoop of uitzicht meer zien. Of erg in de war zijn. Het is niet altijd zo dat je dat in jezelf kan aanboren.
    Ik denk dat hier de spanning groter is waar je helpt door luisteren en waar bij de hand nemen soms ook helpt. Maar soms helpt dat niet. Bij kleine levenspijntjes wisselen we dat vanzelf af “nou toe maar”, je neus stoten is inderdaad vaak leerzamer dan waarschuwingen. Deze natuurlijke houding komt onder druk bij ernstige problematiek. Ik spreek uit ervaring dat ik dat niet kon volhouden voor een ander. Nog steeds niet trouwens.

    Toch vind ik het één van de mooiste en meest respectvolle theorieën die ik in mijn leven tegenkwam. En dus verdraag ik maar dat dit in de praktijk zo moeilijk is, juist doordat je zo om iemand geeft. Een probleem heb je nooit alleen. Dat denken we maar dat is niet zo.

    • Mooi gezegd, Ries.
      Nee, ik denk ook dat bij mensen die de moed hebben opgegeven luisteren alleen niet genoeg is. Daar moet je grote stappen naar iemand tóe zetten. En van hem of haar houden. En het lukt niet altijd. Soms zijn mensen te moe. Maar áls je iemand uit die suicide-spiraal helpt, uit die wanhoop, dan is dat toch heel mooi?

      Die dialoog waar jij het over hebt klinkt een beetje als Gordon – een manier om zo met kinderen te praten dat je ze niet stuurt, maar acief luistert. En uiteindelijk komen al die methodes denk ik op hetzelfde neer – kop houden en luisteren ;-)

      What say you?

      • Huh? Ineens 10 dagen om. Okeeee dan ;)

        Dat is zeker heel mooi, als het lukt om iemand uit die spiraal te halen!! Het kan een lang en slopend proces zijn, vaak durven mensen in de omgeving dat niet te zeggen omdat het vanzelfsprekend moet zijn dat je dat voor je dierbare overhebt. Maar ‘over hebben’ en ‘het volhouden’ zijn wel twee hele andere dingen. Ik hoop altijd maar als daar óók begrip voor is en mag zijn, dat het dan juist voor iedereen beter uitpakt.

        Hee wat grappig, het zou kunnen dat het van Thomas Gordon was. Ik herinner me alleen nog een knalblauwe kaft en dat het iets met leidinggeven was. Dat laatste vond ik vreemd, maar zag nu dat Gordon daar ook over schreef! Good on ya mate!

        • Ries, het idee is niet dat jij dat alleen hoeft te doen. Het idee is dat je dat met een groep mensen doet. Je verdeelt de draaglast, en de anderen weten dat het een gezamenlijke inspanning is. Op dit moment, in ons land, werkt iedereen alleen en langs elkaar heen. Slaat nergens op. Ik kan alleen maar zeggen: bekijk de filmpjes op deze pagina http://www.rokusloopik.com/herstel-kan/ en dan praten we verder..

          • Daar heb je gelijk in, dat je het niet alleen hoeft te doen. Ik bedoelde vanuit mijn perspectief als vriendin van iemand in een neerwaartse spiraal en de vertrouwensbreuk als je contact wil met anderen uit diens omgeving (ik spreek uit ervaring).

            Ik wil zeker wel wat filmpjes bekijken, interventies die beter werken zouden altijd welkom moeten zijn maar wat ik onprettig vind is, zeker als je zegt dat we pas dán verder praten is dat ik daardoor het gevoel krijg dat mijn eigen ervaringen niet mogen meetellen. En misschien is het ook niet te vergelijken maar misschien ook wel. Je zou kunnen zeggen dat het niet overal zo gaat zoals bij mij. Dat snap ik wel. En ik wil niet pretenderen dat het niet beter kan, moet of hoeft, ik denk dat dat echt wel kán en (altijd) moet. Maar ik wil alleen maar zeggen: niet iederéén werkt langs elkaar heen, niet overál is het slecht of niet-functionerend. Mogen positieve ervaring, ook nu, meetellen? Mogen de hulpverleners die ik had, ja die gewoon onder het huidige GGZ “systeem” werken, ook wat credit krijgen? Zonder hen was ik al dood geweest. En niet maar één keer.

            Ik bedoel dit niet querulant -mooi woord- of om iemand een naar gevoel te geven! En ik weet ook dat als je streeft naar verbetering, je niet continu tijd of zin hebt om erbij te zeggen: “Oh ja, * hier en daar gaat het ook wel eens goed.” Maar ik vind het gewoon jammer dat ondanks alle verbeteringen die er ook moeten gebeuren, niemand opkomt voor wat er wél is en wél gedaan wordt en de mensen die wél geholpen zijn. En daar krijgen we de mensen die met het huidige systeem niét geholpen waren, niet mee terug. En het is zeker essentieel dat gekeken wordt, door jou en vele anderen, hoe dat beter kan. Dus lieve Kitt: ik zal wat filmpjes kijken en praten we dan maar verder ;)

            • Aha. Als je het al snapt hoef je die filmpjes niet te bekijken ;-)

              Natuurlijk mogen positieve ervaringen meetellen. het is geweldig dat het op sommige plekken goed gaat. jij hebt goede ervaringen. Ik heb deels goede (kinderpsychiatrie) deels slechte (volwassenen psychiatrie).

              Ja, er zijn plekken waar het goed gaat.
              Helaas, er zijn veel plekken waar het niet goed gaat.
              Op beide plekken zijn mensen die het wel en niet goed doen.
              Kunnen we dat gewoon vaststellen en dan verder gaan met zorgen dat het overal zo goed mogelijk gaat? Met alle begrip en dankbaarheid voor die hulpverleners die zich met hart en ziel inzetten? En met gepaste afkeer van anderen die oogkleppen opzetten omdat het zo toch allemaal lekker werkt in het huidige systeem?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *