Hoe verbeter je de wereld in één zin?

verhalen van een zin: slagzinnen, taglines, quotes

Doe me een lol.
Laten we het gewoon eens proberen, jij en ik: bescheiden zijn.

Nee, valt niet mee, vertel mij wat.

Maar we doen niks engs: een korte oefening, meer niet.

Komt ‘ie.

Stel je voor: van jou is enkel nog een grafsteen over.

Wat moet daar op?

Je laatste kans om de wereld een boodschap mee te geven.

En er is niet veel ruimte, dus je mag niet meer dan één korte zin.

Triefelen kan niet. Heb je ooit weleens een grafsteen gezien met een kort verhaal er op?

Nou dan.

Eén zin.

Denk er even over na, schrijf ik vast verder

Ik ben gefascineerd door verhalen van één zin. Zie ook hier. En hier.

Door krachtige kreten die je halt doen houden. Die je naar adem laten happen. Die je leven veranderen.

Ze bestaan.

een zin die de wereld veranderde

Yes we can: die werkt omdat we hem in gedachten afmaken: elect the first black president

Of zinnen die je een wereldbeeld meegeven.

In 1983 reisden Hij Die Niet Genoemd Wil Worden en ik met de trein naar Polen. Op de terugweg hingen we bij Berlin Friedrichsplatz uit het raam. Daar zochten Oost-Duitse grensbewakers met honden of zich geen verstekelingen onder de wagons verstopten. Op de gevel van een fabrieksgebouw bij het station hing een rode banier: ‘Keine Experimente!’

Ik kan er geen foto van vinden. Wel van het affiche dat Honecker citéérde – de verkiezingsleus van CDU-politicus Konrad Adenauer in 1957, die de kiezers opriep om niet op de socialistische SPD te stemmen, middenin de Koude Oorlog:

Verkiezingsleus van Konrad Adenauer (CDU) in 1957

Verkiezingsleus van Konrad Adenauer (CDU) in 1957: stem niet op de socialisten

Deze zomer waren we wéér in Berlijn.

Ergens op een huis lazen we:

Keine Revolution is auch kein Alternativ

We keken elkaar aan. Grijnzend. En een tikje weemoedig.

Revolutie

Veel mensen dromen ervan.

De Amerikaanse business-schrijver Peter Sims heeft haar ook in zijn email-handtekening (of e-sig):

revolutie

The Revolution Will Be Improvised

En de fabuleuze jonge schrijver @harrissockel tweette laatst:

een zin

If The Weapon Is Your Love, I Got My Hands Up

Een brutaal zinnetje: hij gaat er zomaar van uit dat de ontvangers van hem houden.

Dát is lef hebben.

Dát is provoceren.

Of misschien voedt hij de mensen om zich heen alleen maar op. Dat schijnt nog te werken ook.

Ik heb een vriendin die dat kan

Liefdevol assertief zijn.

Lang, lang geleden logeerden we bij haar. Ze woont ver weg, dus we bleven twee weken. Mét een peuter.

Op de laatste dag van de vakantie zei ze: ‘I so loved having you here. But next time, please stay no more than a week.’

Het was even slikken.

Maar het was ook een les in respectvolle duidelijkheid, en we logeren nog steeds bij elkaar.

(Altijd een week.)

Maar terug naar die ene zin

Ben je er al uit?

Het is een toughie.

Want als je er maar één mag kiezen valt alle franje af.

Het is net zoiets als je tagline – dat zinnetje in de header van je website.

Dat kan maar beter precies zeggen waar het op staat.

Er zijn fan-tas-ti-sche taglines:

sweet tagline

Like Mother Theresa, only better

geestige tagline

We watch Fox so you don’t have to

tagline van een zin

You’re only a stranger once

Maar da’s toch anders.

Da’s zakelijk.

We hebben het nu over je boodschap voor de mensheid.

Je 2 seconds of fame

Als je alles afpelt, wat is dan je diepste inzicht, je grootste wens, wat zou je je kinderen, je achterkleinkinderen, en alle toevallige voorbijgangers die toevallig in een ander tijdperk leven dan jij op het hart willen drukken?

Wat is het allerbelangrijkste dat niemand je vertelde – je moeder niet, de meester niet, je vrienden niet – iets dat je helemaal alleen moest ontdekken? Iets dat je veel eerder had willen weten, omdat het jouw leven en het leven van iedereen om je heen beter zou hebben gemaakt?

Voor mijzelf weet ik het wel

Maar als ik het opschrijf is dat slecht voor mijn strenge imago.

(En dat imago zou ik nog wel strenger willen. Het liefste nam ik dit als tagline – want als er één les is voor schrijvers is, dan is het dit:

Get over your fucking self

Get over your fucking self

Maar die heeft GoodFuckingDesignAdvice al verzonnen, the most fucking brilliant website ever. Period.

En die is ook vast weer tè.)

Dus wottehell.

Ik schrijf hem op. Maar hij is alléén voor softies

Dus ben jij een zakelijke tante of een business bloke, ga dan even een blokje om.

Hup hup, moven.

NOW.

Okee dan

Als softies onder elkaar:

Als ik de afgelopen maanden íets geleerd heb, is het dat we niet luisteren.

Jij niet, en vooral ik niet.

We leven in ons eigen wereldje vol speculaties en slordig opgevulde kennisgaten. In onze eigen hersenspinsels, onze verlangens, onze onverwerkte angsten. In ons privé-heelal van herinneringen. In ons draait alles om ons.

Iemand beval laatst Dialogue, the Art of Thinking Together, van William Isaacs aan.

Leek me niks, want ik denk liever alleen. Dacht ik.

Maar inmiddels ben ik een paar hoofdstukken gevorderd en begin ik het te snappen. Het gaat over uit je eigen heelal stappen.

Zitten. Kop houden. Luisteren. Luisteren naar wat er ligt onder wat iedereen uitspreekt.

Niet antwoorden. Vooral niks aanraden. Alleen proberen te begrijpen.

Het is zo anders dan je denkt, en zoveel interessanter.

Most of us believe at some level that we must fix things or change people in order to make them reachable. Dialogue does not call for such behavior. Rather, it asks us to listen for an already existing wholeness, and to create a new kind of association in which we listen deeply to all the views that people may express.

Dat zinnetje vat het samen:

Listen for an already existing wholeness.

Dat mag op mijn steen.

Ik had het eerder moeten weten, maar misschien hoort iemand anders het nog op tijd.

Nou jij

Jij hebt nu al een tijdje kunnen denken, terwijl ik al het werk deed.

Dus kom op met jouw zin.

Laat horen, en leg uit.

Oók als je nooit een commentaar onder een blog schrijft.

Ik wil het weten, jouw dringendste advies.

Niet later, op je steen.

Nu.

Ik luister.