Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen

De rauwe schoonheid van de realiteit

ouderen en cliché's‘Ik denk’, zegt een vriendin die ziek is, ‘aan wat ik allemaal níet heb gedaan.’
Ik trek mijn wenkbrauwen op.
‘Ik dacht dat ik een heel ander leven zou hebben. Toen ik jong was. Ik dacht dat ik Thomas Mann zou lezen. En dat ik naar de opera zou gaan.
Ik knik. ‘De hoge kunsten.’
‘Ik zou opiniestukken schrijven in de NRC. Deelnemen aan het maatschappelijk debat. Is allemaal niet gebeurd.’
‘En nu heb je tijd’, zeg ik. ‘Kijk je nu naar La Bohème?’
Ze lacht. ‘Ik kijk alleen maar Netflix.’

We zijn twee dingen tegelijk

Wie we ambiëren te zijn, en wie we zijn.
Droom en werkelijkheid.
En ergens, ooit doe je afstand van de droom.

  • Damn, je zult nooit in het Stedelijk hangen
  • De marathon van New York? Gaat niet meer lukken
  • David Bowie interviewen? Te laat. En die buurman met wie je eigenlijk bevriend had willen raken, is ook al verhuisd

Er zit schoonheid in de realiteit

Een rauwe schoonheid. Niet poëtisch. Het is de schoonheid van het gewone. Van wat we allemaal delen. Van waar niks aan te doen is. Het is de schoonheid van:

  • Elk huisje heeft zijn kruisje
  • Het blijft tóch je moeder
  • Je kunt niet méér doen dan je best

Ouderen zijn goed in zulke uitspraken

Vroeger snapte ik niet waarom. Nu wel. Het is niet omdat ouderen zo graag clichés gebruiken: het is omdat ze meer in de realiteit dan in de droom leven.

Ik moet vaak denken aan opa uit Groningen

Hij was stervende. We kwamen afscheid nemen. Toen we onze jassen alweer aan hadden probeerde hij nog iets te zeggen.
‘Wat zegt u, opa?’
‘…’
‘Maakt u zich geen zorgen opa, met ons komt het wel goed.’
Hij grijnsde onverwachts. ‘Met mij niet.’

tips voor beter bloggen

Over Kitty Kilian

Kitty Kilian

Schreef voor NRC Handelsblad, gaf les aan vakopleidingen Journalistiek. De Blogacademie sinds 2011. Delicate as a hand grenade.

Boek: Stijl. 30 tips

Cursussen:
Blogbasics (beginners)
Blogpro (gevorderden)
Karakter & Dialoog (fictie)
Little Black Dress (huisstijl maken)

24 comments

  • Weet je wat het is met zo’n blog lezen óp het blog zelf? Zo zonder social like knoppen? Je kunt niet makkelijk een like geven. Het enige wat ik nu kan, is reageren en mijn complimenten geven voor dit mooie stukje. Ik weet niet eens meer hoe ik dat doe zónder emoji’s! Ik denk dan gewoon zo: wat een mooie blog! Mooi inzicht, heel waar. En mooi om het hier te lezen.

  • Heerlijk om te lezen Kitty, prachtig voorbeeld van ritme. Ritme van het leven en ritme van de tekst.

    Herkenbaar ook, zo’n Groningse uitspraak van je opa. Kort en recht voor z’n raap.

    • Bedankt voor het delen. Wat mooi van je opa. Op het 40 jarig huwelijk van mijn brabantse opa en oma werd het lied gezongen: nie kniezen niet zeuren das hardstikke fout, vergeet niet te leve want straks bende oud. Ik denk nog vaak terug aan die tekst.

    • Mijn aangetrouwde opa. Wat een uitspraak, hè. Van hem – maar ook van mij. Ik was een onnozele twintiger die alleen maar aan zichzelf dacht. Ik schaamde me dood, achteraf. Maar ik vermoed dat hij er niet zo’n aanstoot aan nam.

  • Ben ik vroeg oud? Ik denk ook wel van dat soort dingen als iedereen draagt zijn eigen kruis. Ik zeg ‘t alleen niet zo vaak hardop. Of is dat het verschil?

    • Jij hebt ook wat dingen te verdragen. Misschien dat dat scheelt. En je bent geen 20 meer ;-)

      Ik herinner me veel van dit soort uitspraken, gedaan door mensen uit mijn omgeving, op cruciale momenten. Rond overlijdens, bij dingen die verkeerd lopen in het leven. Hoe ouder ik word, hoe meer ik de waarheid ga inzien van veel van die dooddoeners. Soms zit er niks anders op dan samen te zuchten en er één uit de kast te halen.

      Maar – terugkomend op de songteksten uit jouw blog van deze week – ook daar kun je dan weer creatief mee omspringen. Daniel Lohues heeft een prachtige song over dat iedereen zijn kruis moet dragen – maar dat toch niemand met het kruis van een ander wil ruilen. Luister eens – prachtig!

      • Ja, dat is een mooie tekst en een mooie manier om creatief te zijn met cliches:

        “Elk mens die hef zich ‘m kruus te dragen
        Opzich bennen die kruuzen precies eben groot
        ’t verschil is; de iene hef der iene van piepschoem
        En de ander die hef ‘m van lood”

        Bijna net zo mooi als ” ‘k
        heb de banden vol met wind”

  • Haha, door De Blogacademie is het bij mij andersom. Ik ambieer een potje Kolonisten van Catan met mijn zoon en een paar mensen om samen ademhalingsoefeningen mee te doen. Maar sinds De Blogacademie verschijnen mijn boeken in meer dan tien talen en lezen ik weet niet hoeveel mensen mijn blogs. En dan heb ik ook nog de marathon van New York gelopen 😉. Dank Kitty! Dankzij jou zijn ambities wat opgeschoven. Hoewel: ik wil nog steeds Catan spelen met mijn zoon.

  • Prachtig. En hoezeer ik ook een dromer ben… Juist ik die rauwe realititet vind ik mijn voeding.

    Dus, is hij wel rauw dan?

Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen