Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen

Dat korte haar van jou – wat is dat toch?

kale man die vraagt waarom sommige vrouwen zulk kort haar willen‘Ik kan er niet aan wennen’, zegt Kasper.
‘Vrouwen met zulk kort haar.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Waarom doe je dat toch?’

Zijn eigen hoofd, lieve lezeres, is kaalgeschoren. Zijn trui is grijs. Zijn t-shirt zwart. Zijn broek kaki. Kortom: zijn uiterlijk heeft kraak noch smaak – maar zijn glimlach is charmant.

Doorgaans, dan. Nu niet. Hij is not amused.

vrouwen met autisme en kort haar
Waarom doe je dat toch

Ik zwijg. Dat kan ik best. En vooral als ik niemand verantwoording schuldig ben.

We hebben allemaal twee ikken

Dat is mijn theorie.
De ik die je bent, en de ik die je wil zijn.

De ik die ik wil zijn is niet PC

Zij heeft bizarre wensen. Wensen die niet liggen op het ideële vlak, want als dat zo was kon ik er nog wel mee voor de dag komen.

Maar nee. Die andere vrouw wil Grace Kelly zijn. Misschien met Sarah Jessica Parker’s haar.

Wat?

Ze wil ook wel eens genieten, vermoed ik, van de oneerlijke concurrentievoordelen van Knappe Mensen.

Ze lijkt me een beetje dom.

Ze wil óók geduldiger zijn, niet door mensen heen praten, meer meeleven, niet zo overgevoelig zijn voor geluid en vaker boodschappen doen voor oude buurvrouwen. Maar al die wensen zijn toch secundair, als ik eerlijk ben.

Nee, dan mijn échte ik

Mijn echte ik draagt twee weken lang dezelfde trui. Soms drie.

Ze maakt om de dag een koffie-afspraak, maar niet langer dan een uur, en alleen omdat ze anders somber wordt.

En ze millimetert haar haar omdat het lekkerder voelt. Er steekt niks uit. Er hoeft geen gel in. Het is meteen klaar.

Nog een voordeel: het is niet langer fluffig.

Want als ik ergens niet tegen kan is het fluff

Laatst volgde ik een webinar van Penelope Trunk. Het ging over Asperger (ofwel: mensen met autisme die het best redelijk doen). Trunk heeft het zelf. En ze maakt zich druk om de onderdiagnosticering van Asperger bij vrouwen.

Een van de deelneemsters stelde een vraag over haar dochter. Ze kwam in beeld. Ze had ultrakort haar.
‘Are you gay?’ vroeg Penelope.
Ze schudde haar hoofd.
‘Then you have Asperger’s’, zei Penelope.

Dat zette me aan het denken.

Na alle diagnoses in onze familie accepteer ik geen oordelen van anderen meer

Ik ben ik.

Maar tegelijk geven al die diagnoses tóch kleine inzichten. En het begrip komt in horten en stoten, als altijd.

Eerst wen ik aan het idee. En dan lees ik toevallig iets. In dit geval lees ik Aspergirls van Rudy Simone. Het autisme-beeld is vertekend door de medische focus op mannen, stelt zij.

Het is een onuitstaanbaar anecdotisch Anecdotische bewijsvoering: bewijs gebaseerd op slechts één of enkele voorvallen. Zoals: met roken kun je makkelijk 100 worden, want mijn opa was 100 en die rookte als een ketter. boek, zonder voetnoten, zonder bronnenkritiek. Simone mengt haar eigen inzichten als vrouw met autisme met die van een niet nader gedefinieerde groep vrouwen die ze interviewde.

Het is dan ook niet wetenschappelijk, maar emancipatorisch.

Des te ergerniswekkender dat ik zoveel herken

Check:

  • ik ben blij als niemand mijn rust verstoort met nonsens-gesprekken en voorstellen voor zinloze activiteiten
  • ik heb geen geduld met frutsels: comfort before style
  • ik kom meteen tot de kern: ik vergeet de inkleding. Delicate enzo
  • mijn obsessieve activiteiten zijn sociaal acceptabel en dus onopgemerkt (veel lezen)
  • ik bevries soms

Bevriezen

Opeens begrijp ik het selectieve mutisme Selectief mutisme: als iemand in sommige situaties niet kan praten. waar Greta Thumberg aan leed. Het is helemaal geen op zichzelf staande stoornis, of een zeldzame psychische aandoening – hallo, jongens en meisjes psychiaters. Let even op. Het is gewoon een angstreactie van een overbelast brein. Meer niet.

Ik had het zelf, besef ik, in mindere mate: in Apeldoorn, bijvoorbeeld, bij een interview. En ik heb het vaker. Ik kan nog wel praten, maar ik zeg de verkeerde dingen. Mijn auto heeft een verkeerde afslag genomen, en de remmen werken niet.

Het gebeurt als ik de controle verlies

Daarom wandel ik altijd dezelfde route. En ben ik het liefste thuis. En vermijd ik publieke optredens.

Alles onder controle.

Waarom heeft niemand me dat ooit eerder verteld?

Ik begin te denken dat Trunk gelijk heeft:

Knowing that I have Aspergers allowed me to make sense of my life. [Yet the] world with Aspergers is a maze. It’s full of neurotypical people telling people with Aspergers how to pass for normal (impossible). And it’s full of mental health professionals saying they know about Aspergers and yet they have no idea how to recognize it (90% of women have gone undiagnosed).

En for the record

asperger vrouwen
Sarah Jessica Parker

Als ik dat lichaam had, van Grace Kelly, en misschien ook nog dat haar van Sarah Jessica Parker, dan trok ik meteen een spijkerbroek aan.

En dat haar schoor ik af.

 

tips voor beter bloggen

Over Kitty Kilian

Kitty Kilian

Schreef voor NRC Handelsblad, gaf les aan vakopleidingen Journalistiek. De Blogacademie sinds 2011. Delicate as a hand grenade.

Cursussen:
Blogbasics (beginners)
Blogpro (gevorderden)
Karakter & Dialoog (fictie)
Little Black Dress (huisstijl maken)

67 comments

Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen