Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen

Internet en the world we have lost

internet gedragsverslaving illustratie: oude foto met iphone compositie

‘Het is wel iets geweldigs, hoor,’ zei onze vriend K., een onderzoeker die moeilijke boeken schrijft: ‘dat Instagram. Ik had het nooit zo op social media -’

Hij tuurde naar zijn iPhone 6. ‘Maar nu krijg ik voor het eerst écht reacties op mijn foto’s. Hee. Ho -’ hij scrollde terug door een lange rij posts: ‘Deze foto falls flat. Nul likes. Hoe kan dát nou?’

Wij wachtten tot hij het gesprek weer zou oppakken.
En we keken elkaar aan. Zouden we hem waarschuwen?

Ik ging ooit een maand off line

Cold Turkey. In december 2015.
Want ik werkte te veel. Ik wou afstand.

Je zou denken: dat zal niet meegevallen zijn, want ze loopt niet eens naar de glasbak zonder mobieltje. Ze heeft een accu in haar tas wegens leegloopangst. Die is verslaafd.

Mooi niet

In januari wou ik niet meer terug. Als ik aan Twitter of aan Facebook dacht werd ik misselijk. Alsof je iemand die al maanden geen suiker meer eet, een meringue aanbiedt voor de lunch.

Kun je ook aan verslaafd raken: meringues
Meringues

De bottom line: het wende weer in no time.

Vorige week was Irresistible in het nieuws:

Why we can’t stop checking, scrolling, clicking and watching. Een boek over hoe ze ons verslaafd maken. Het is net vertaald. Ik nam het mee op vakantie, deze week. Wat zegt Adam Alter?

In de kern niet meer dan:

Harmonious passions make life worth living, an obsessive passion plagues the mind

Wanneer ben je verslaafd? Als je internetgebruik onder nummer 2 valt:

  1. Een gezonde liefhebberij doe je puur voor de lol: tuinieren, een scheepsmodel bouwen, een boek lezen. Er zitten geen addertjes onder het gras.
  2. Een obsessieve bezigheid – gedragsverslaving – doe je vanuit een behoefte die dieper gaat dan plezier. Het is ongezond, en soms gevaarlijk.

Je hebt het niet door, zegt hij, maar internet maakt je vóór je het weet gedragsverslaafd. Veel games en social media en apps zijn er voor geoptimaliseerd – lees Irresistible als je het dopamineverhaal nog een keer wil horen.

Bovendien is het internet bodemloos. En niets houdt jouw tempo zo goed bij als een computer. En uiteindelijk hebben we ook enorm veel vrije tijd, die we moeten vullen. Dus voor je het weet grijpen we weer naar een scherm.

Maar wat doen we nou aan die internetverslaving?

Niks.

Tenzij we het belangrijk vinden. Dan zetten we onze e-mailprogramma’s pas om 12 uur aan. En we laten Facebook voor wat het is. En Instagram ook. Twitteren mag een half uurtje per dag.

O ja, en we stoppen die mobieltjes weg als we bij onze kinderen zijn. En als we op de fiets zitten, en in de auto. En de kinderen moeten naar buiten, net als wijzelf, trouwens.

Als we dat tenminste belangrijk genoeg vinden.

Toch denk ik vaak: wat zou het leven goed zijn zonder internet

En zonder auto’s. En zonder een bak plastic om elke losse avocado.

Dan pak ik het dagboek van David Beck uit de kast. Beck schreef het in 1624, toen hij schoolmeester was in Den Haag. Hij was 31. Zijn vrouw Roeltje was in december 1623 in het kraambed van hun derde kind gestorven.

Ik blader door april. Ik hertaal het even vrij, voor de leesbaarheid:

Dagboek uit de tijd dat mensen nog geen last van internet hadden
Uit het originele dagboek van David Beck, februari 1624

De 18e. Nog steeds mooi weer, al woei het flink uit het oosten, vooral later in de middag.

Al om 7 uur kwam Breckerfelt (Herman, boezemvriend, een schilder) langs. We praatten een uurtje in de keuken, over vanalles, terwijl we gesuikerd anijswater lepelden. ’s Middags nam hij de Utrechtse trekschuit – hij kwam me eerst nog even adieu zeggen – omdat hij zondag in Arnhem gaat trouwen.

Diliane (zus, die voor zijn kinderen zorgt) en Adriaan (zoontje) voeren ’s morgens naar Delft, om zus Eva in haar kraambed te bezoeken. Ze waren ’s avonds weer terug.

’s Middags was ik een uur of twee bezig om Roeltjes properheid bij elkaar te zoeken en te verschikken in onze klerenkast. Ik schreef een opdracht en een ABC-gedicht (voor school).

Net toen ik klaar was kwam Hendrik (broer, ook schoolmeester) langs. We praatten tot 7 uur in de keuken, met een kannetje Bredaas bier, over de school en over ons leven. Toen reisde hij weer terug naar Delft.

Ik liep bij de moeder van Roeltje (schoonmoeder) langs, en wandelde samen met haar naar de baby (bij een min). Daarna nodigde ze me uit om een gebraden vogel mee te eten. Ik was om 11 uur thuis en ging meteen naar bed.

Wat een leven, denk ik jaloers

Ik loop naar hij die niet genoemd wil worden. Hij staat zich in de badkamer te scheren. Elektrisch.

‘Properheid’, vraag ik, ‘als benaming van vrouwenkleding, dat moet haast wel over ondergoed gaan, hè?’

Hij die anoniem wil blijven schakelt de toevoer van electriciteit uit, met een simpele schuifknop. Hij geeft een tikje tegen de kraan. Zuiver water spuit in een dikke stroom de wasbak in, helemaal vanzelf, en dat op de eerste verdieping. Hij spoelt zijn handen af en zegt peinzend: ‘Kan goed zijn. Hoe kom je daar nou op?’

David Beck, zeg ik.
Hij knikt. ‘Aha. The world we have lost.’

comments die zin hebben
Meer over David Beck
Het dagboek van David Beck uit 1624
Beck schreef ook dagboeken in 1627 en 1628, toen hij in Arnhem woonde

 

Save

photo credit: Ruth and Dave Homemade meringues via photopin (license)

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

tips voor beter bloggen

boekblog over blogstijl

Over Kitty Kilian

Kitty Kilian

Schreef voor NRC Handelsblad, gaf les aan vakopleidingen Journalistiek. De Blogacademie sinds 2011. Delicate as a hand grenade. Blogt as we speak het boek Hoe schrijf je een blog? - de stijl.

Cursussen:
Blogbasics
Blogpro
Little Black Dress
Karakter & Dialoog

19 comments

Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen
Herstel wachtwoord
Geef je e-mail adres. Een nieuw wachtwoord wordt verzonden.