Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen

Not to marry a young woman: over de tijd

blog over ouder worden
‘Die jurk, hè.’
Hij die niet genoemd wil worden schraapt zijn keel. ‘Als ik íéts erg vind zijn het vrouwen van middelbare leeftijd die zich kleden alsof ze 20 zijn.’

Pardon?

Kijk, dat hij mijn smaak niet kan volgen snap ik. Zelf heeft hij twee truien: een blauwe en een groene. Hij zweert bij een merk herenschoenen dat allang niet meer bestaat, en eens in de tien jaar een nieuwe jas kopen vindt hij zwáár overdreven.

Maar dat hij mij middelbaar noemt, dat zit me toch niet lekker.

Tijd. Het is één van de dingen waar ik het afgelopen half jaar over na wou denken

En hoe je er mee omgaat, dat hij verstrijkt.

‘Ik had eigenlijk muziek verwacht,’ zegt A. ‘Zoals in de film.’
‘Piano?’, vraag ik.
‘Trompetten.’
We staan in de parkeergarage van het ziekenhuis. Twintig minuten geleden zei ze tegen haar arts: ‘We stoppen met dialyseren. Mijn aderen zijn op.’ Nog twee dagen, dan zakt ze in een coma. De anderen staan te overleggen wie er de eerste nacht bij haar gaat slapen.
‘Het valt me toch tegen’, moppert A, ‘van die muziek.’

A. woonde altijd in het nu. De avond vóór ze, gelukkig toch nog onverhoeds en in haar slaap, overlijdt, eet ze een slagroomtaartje. Ze krabbelt in haar agenda.
‘Heb je nog afspraken?’ plaag ik.
Ze denkt even na. ‘Dat ben ik gewend, om op te schrijven wie er allemaal geweest zijn,’ zegt ze, ‘dus dat wou ik zo gewoon maar blijven doen.’

Nu-er kan niet.

als je leeft in het nu, is ouder worden niet erg
A.

Als je pas 21 bent heb je er nog niet zo’n erg in

maar ieder van ons heeft maar één zakje tijd. Het is een ouderwetse papieren puntzak. Van boven lijkt je portie frites overdreven gul, maar hoe dieper je komt, hoe sneller hij op raakt. En tegen het einde is je mayonaise allang verdwenen.

A. zeurde nooit over de mayonaise. In haar jeugd was ze de mooiste vrouw van Winschoten. Soldaten sprongen uit de ramen van hun trein wanneer zij over het perron liep. Daar sprak ze niet over: dat hoorden we van anderen.

Not to marry a young woman

Jonathan Swift, van Gulliver’s Travels, maakte als jongeman een lijstje voor zijn oudere zelf: When I come to be old (1699).

Not to marry a young woman, staat bovenaan.
Not to talk much, nor of myself.
Not to boast of my former beauty, or strength, or favor with ladies &c.
Not to keep young company, unless they really desire it.

Het héle lijstje staat hier. Het is niks anders dan een opsomming van al het bejaarde gedrag waaraan Swift zich ergerde.

Not to drive too slowly, zou hij er vandaag aan toevoegen, nor in the wrong lane, nor to turn up the sound of my television overloud, nor to overheat my living room.

Begrijpelijk. Hij was pas 32

Maar Swift is 78 geworden, dus hij zal nog weleens zijn hoofd hebben geschud, als hij het lijstje tegenkwam in zijn oude schoenendoos.

book lists of note
Jonathan Swift: When I Come To Be Old

Wat je ook niet weet als je pas 43 bent

is dat recht tegenover het puntzak-principe de elastiek-methode staat. De elastiek-methode stelt mensen in staat om tóch gelukkig oud te worden, en lelijk, om te langzaam te rijden en te vaak over vroeger te praten: in gedachten rek je de tijd een beetje uit.

Je bruine krullen, je attente rijstijl, je geheugen: het is er allemaal nog. Het is alleen verbazend dat ánderen dat niet weten. Dat geldt vooral voor de anderen die jou vroeger nog niet kenden. Je familie en je oude vrienden gebruiken de elastiek-methode zelf inmiddels ook. Die blijven je jongere ik óók langer zien.

Dáárom is het erg als zelfs je eigen man je oud noemt

Middelbaar?’ zeg ik. ‘Dát heb ik niet gehoord.’
‘Waarom niet?’ zegt hij die niet genoemd wil worden, ‘het ís toch zo?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Ik. Ben. Niet. Oud.’
Hij grinnikt. ‘Weet je nog dat je mij vroeger altijd pittige oude vrouwtjes aanwees op straat? Dan zei je: later wil ik zó zijn.’
‘Ja, en?’
‘Zo bén je nu.’

 

Tip: Bernard Kuipers heeft een handige uitklap-plugin gemaakt. Zo kun je een toelichting geven zonder dat je iemand van je site hoeft te sturen. Hij is nu ook te koop. Géén affliate link. daar doen we niet aan.
 

tips voor beter bloggen

Over Kitty Kilian

Kitty Kilian

Schreef voor NRC Handelsblad, gaf les aan vakopleidingen Journalistiek. De Blogacademie sinds 2011. Delicate as a hand grenade.

Boek:
Stijl. Waarom lezers lezen (en waarom niet)

Cursussen:
Blogbasics (beginners)
Blogpro (gevorderden)
Karakter & Dialoog (fictie)
Little Black Dress (huisstijl maken)

46 comments

  • Hé Kilian, jij bezondigt je dus ook aan het instellen van een dagritme… net als ik trouwens. Beetje concentratie en werk en dan weer wandelen of soppen… en zo de hele dag door veel afwisseling. En dan vanaf vijf uur alle stekkers eruit. Tijd om al die dingen te doen die ‘offline’ genoemd worden. Plus vroeg naar bed en heel vroeg weer op. Zo is het hier althans… bij mij dus. Heel goed voor de balans.

    Weet je, laatst zei mijn nicht (die best wijs is en ook een beetje onwijs, wat haar siert) ‘des te ouder van lijf, des te jonger van geest’. Ze doelde op vrouwen van een ‘bepaalde’ leeftijd. In die zin hebben HDNGWW en jij natuurlijk allebei een beetje gelijk, maar alleen vanuit het eigen perspectief. Valt daar aan te ontkomen?

    Ik denk het wel. Onlangs introduceerde ik bij een Belgische vriendin de term ‘oprekken’. Die heeft ze meteen in haar verzameling favoriete Nederlandse uitdrukkingen opgenomen. Dat zit zo:

    Net als Jonathan Swift hebben we allemaal wel eens last van stagnatie, in de manier waarop we onszelf definiëren. Daarom is de beste manier om jong te blijven: zorgen dat je blijft ‘dansen’. Dansen in de zin van het voortdurend blijven ‘oprekken’ van de definities die je koestert over wat je ‘jouw identiteit’ noemt. Dat laatste is namelijk maar een idee, en ideeën zijn uitgangspunten om mee te blijven spelen.

    Dus wat ik je wens in dit nieuwe jaar is veel verandering van invalshoek. Zo ontdek je namelijk iedere dag weer dat hoe jij jezelf ziet niet aan grenzen gebonden is. HDNGWW wil dat je ‘straight’ bent? Verras hem eens door te zeggen dat je net ontdekt hebt dat je ‘Sapiosexual’ bent. Levert dat wat op? Jawel hoor, blijven lachen is ook zo’n ding. Vraag maar aan Jonathan Swift.

    Fijne dag nog en blog ze!

    Groeten uit Rotterdam, van Huub.

  • Door dat HDNGWW krijg ik altijd het idee dat ik in een Harry Potterboek ben beland. Waarom doe je dat eigenlijk? Ik kom het ook wel tegen in andere vormen. Dan noemen schrijvers/sters hun kinderen bijvoorbeeld De Kleine Aap of hun partner De Eeuwige Mopperkont. Wel altijd met hoofdletters natuurlijk.

    • Ja, Voldemort, hè. Dat is ook wel een beetje zo. En ik kan me indenken dat het irritant is. Ik doe het omdat ik hem echt niet mag noemen. Dus het was de meest voor de hand liggende benaming.

      Ik erger me dan weer dood aan mensen die hun partner consequent Lief noemen (welke partner is nou altijd lief?) of Verloofde (zo jaren 1950, ook al is dat dan wee net de grap natuurlijk).

      Zou een voorletter beter zijn, langzaamaan? Moet ik eerst even in overleg of ik wel zijn echte voorletter mag gebruiken.

      Hm.. Goed dat je het zegt.

  • Dat van die puntzak…
    Ik voel het tot in mijn binnenste. Ben voorbij de vrouw van 43, ergens halverwege de puntzak. Door ziekte geconfronteerd met de eindigheid van mayonaise, maar wel alles er willen uithalen wat er in zit.
    Uitschrijven? Ben je gek? Die sabbatical heeft je goed gedaan. Een mooi, anders en pittig 2018 toegewenst!

  • Wat een mooie weer.
    Ik ben nooit een jonge vrouw geweest, ik hoefde niet langs start en gelukkig ook niet langs de overgang. Ik mocht gelijk naar oudere vrouw, en ik voel me jonger dan ooit. Mijn rokken zullen vast te kort zijn maar voor het eerst van mijn leven ontdek ik dat er iets moois is aan mijn lijf, en dat zijn mijn benen.

  • Toch zijn die frieten in de onderste helft van de puntzak ook lekker. Misschien geniet ik er zelfs nog meer van, of ze nou met of zonder mayo komen.

        • Dus je bent dankbaarder omdat je minder hebt, en het des te meer waardeert – zoiets?

          Ik ben ook niet echt pessimistisch. Ik ben gewoon sjacherijnig dat ik al zo oud ben ;-)

          • In het begin was ik heel erg gefrustreerd, maar van die emoties ging het alleen maar slechter met me, dus ik moest een manier vinden om tevreden te zijn met wat ik heb en om te genieten van wat ik wel kan. Bijvoorbeeld, ik kan wel lopen zeuren dat ik niet ver kan fietsen, maar het is beter te genieten van de paar km die ik wel kan fietsen.

            Het gaat niet altijd goed. Die frustraties borrelen nog wel op, maar het gaat steeds beter.

  • Toen mijn oma 96 werd, vroeg ik haar hoe het was om zo oud te zijn. Verbaasd lachend: “Tis is heul gek, Marjan, mar van bínnen voel ik m’n eige nog gewôn 32 ofzo…En dan wilk d’ roamen goan zeme…maar da trapke hé, da goa nie mir…”

      • Tsja, een jonger iemand mag er ook eigenlijk niets over zeggen toch? Als ik zou zeggen dat ik er best iets van herken, op mijn 34e, lach je me waarschijnlijk uit. En toch, ik schrik ervan als iemand me aanspreekt met mevrouw. Of als ik mijn 10 jaar jongere zusje vraag naar mijn kleding: ‘ja, leuk hoor, voor iemand van jouw leeftijd.’
        Het is ergens fijn om te weten, dat als dat gevoel komt van het puntzakje dat smaller wordt, het erbij hoort. Iedereen heeft dat dus. Scheelt weer tijd aan piekeren. En die tijd heb ik dan hard nodig.

  • Mannen op leeftijd met een duimring of leren armbandje. Daar hoef ik niet per se een frietje mee te eten. Ik voel me ergens halverwege dat puntzakje want ik besloot eens dat ik 100 word. Dat helpt. Alles eruit halen wat erin zit! Een goed voornemen waar ik steeds beter in word! En jou ook toewens! En een fijn 2018 ook lieve! Kitty

  • Ieuw. Maar ieder zijn weg. Is oke. Ik ben stiekem wel heel benieuwd naar die jurk. En of die nog in je kledingkast hangt.

Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen