Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen

Waarom niemand De Blogacademie wil overnemen – en sokken

sokken‘Zeg,  die sokkenblogs van jou.’
‘Hm?’
‘Daar heb ik het wel mee gehad’, zegt N. ‘Tijd voor iets anders.’

N. is een man. Natuurlijk.

Ik mopper op Twitter

Makkelijk, I know.

sokken op twitter
O ja?

Gelukkig krijg ik meteen steun: van één oud-cursist, één online vriendin en één belanghebbende. (Dank jullie wel.)

Sokkenbewustzijn

En toch

De opmerking van management-adviseur N. (waarschijnlijk draagt hij héle saaie sokken – ik daag hem uit om een foto te sturen) is onterecht. Hoe langer ik erover nadenk, hoe zekerder ik het weet: het is helemáál geen tijd voor iets anders.

De sok is namelijk een symbool voor veel méér.

1. Nederigheid

Ik droomde van een vijandige overname.

vijandige overname
Bron

‘Spreek ik met de Blogacademie?’
‘Yep.’
‘Leuk blog heeft u. En een mooi cursusprogramma.’
‘Dank u.’
‘Ja, we hebben het met plezier bekeken.’
‘Fijn.’
‘Alleen, het businessmodel is wel een beetje beperkt, hè? Drie cursussen per jaar schiet nou niet echt op. En dat terwijl de deelnemers toch bereid zijn om  2,5 K af te tikken.’
‘…’
‘Daar kun je veel méér uit halen. Wij dachten: de lesprogramma’s beter vermarkten, opsplitsen in deelonderwerpen, jaarprogramma’s van maken, uitzoeken wat de max prijs kan zijn, een apart exclusief masterclass programma voor leidinggevenden in de communicatie en vooral: meer doorontwikkelen, upscalen, outsourcen, en natuurlijk, natúúrlijk een véél agressievere marketingstrategie. Sowieso veel meer aanbiedingen doen, en minimaal 10 keer mailen per aanbieding. Per week, ja. Qua adverteren dachten wij: Facebook voor 3 K per maand, om mee te beginnen hoor, met een innovatieve retargeting: dus bezoekers van de Blogacademie krijgen pop-ups te zien op alle aan ons gelieerde sites en advertenties op alle sociale media, afgestemd op hun multimediale bezoekgedrag. Direct mail – dat zou u eventueel dan nog zelf kunnen doen – en high end merchandising met hoogkwalitatieve T-shirts, pennen, mokken, agenda’s en notitieboeken.’
‘O?’
‘En dan blijft de naam voorlopig bestaan, onder onze vlag, natuurlijk. Wij bieden 10 jaaromzetten, dus een krappe miljoen. U krijgt een dag om te beslissen.’

Kijk, dat gebeurt dus niet

Dat komt omdat ik over nederige dingen schrijf, als ik daar zin in heb. Sokken. Daar kan de internationale businesswereld niks mee, tenzij ze uit China komen, met 500 containers tegelijk, en twee cent per stuk kosten.

Houden, zo. Richard Branson hoef ik ook niet te ontmoeten.

2. Het maatschappelijke nut van hobby’s

Ooit vroeg ik een CEO – een échte – of hij ook hobby’s had. Hij liep kwaad weg.

Fout.

Hobby’s zijn onmisbaar. Je kunt spugen op het gezin als hoeksteen van de samenleving, maar je kunt niet spugen op hobby’s. Een hobby doet namelijk niks verkeerd.

Wie hobbiet zit rustig thuis, met Jakub Jozéf Orliński op Spotify, en plakt met eindeloos geduld zijn 3629 afgebrande lucifers tot een 17-eeuws katschip. Zij zaagt Rietveld meubeltjes op schaal 1:24. Hij 3D-print niet meer verkrijgbare onderdelen voor zijn Märklin Z-spoor.


Music for a while (Purcell) – The King’s Singers & Jakub Józef Orliński. Tekst: Music for a while
Shall all your cares beguile.
Wond'ring how your pains were eas'd
And disdaining to be pleas'd
Till Alecto free the dead
From their eternal bands,
Till the snakes drop from her head,
And the whip from out her hands.
Music for a while
Shall all your cares beguile.
- - - - - - - - - - - - - - -
The text is part of a longer musical interlude in act 3, scene 1 of Oedipus.
Bron.

Hij hoort CNN vanuit de voorkamer, en haalt zijn schouders op

Zij loopt niet op straat met een fake news-spandoek, hij tremt geen ambulancemedewerkers in mekaar en zij treedt níet in dienst van de KGB.

Daar heeft ze allemaal geen tijd voor. Ze heeft haar hobby.

Haar zelfopgeroepen, goedaardige verslaving.

Ze is gewoon gelukkig.

Lees ook:
Dat zeg ik. Sokkenbreimachines
Sokkenbreimachine II

 

tips voor beter bloggen

Over Kitty Kilian

Kitty Kilian

Schreef voor NRC Handelsblad, gaf les aan vakopleidingen Journalistiek. De Blogacademie sinds 2011. Delicate as a hand grenade.

Cursussen:
Blogbasics (beginners)
Blogpro (gevorderden)
Karakter & Dialoog (fictie)
Little Black Dress (huisstijl maken)

61 comments

  • :-) Bravo! Wat een heerlijk blog. En ik was even bang dat iemand echt je site wilde overnemen. Ik lees nu ‘How to do nothing’ van Jenny Odell niet over hobbies, maar over dat we niet de hele tijd moeten denken dat we productief moeten zijn. Dat je je leven niet als een CEO hoeft te besturen. :-)

  • Wat een gaaf blog weer! Kom maar op met die sokkenblogs :-) Vooral als daar dan ook nog zo’n gaaf stuk muziek bijgeleverd wordt. Gelukkig hoeven we jou voorlopig dus nog niet te missen.

            • Ik moet eerlijk zeggen, Lynn, dat ik zelden naar een concert ga. Ik heb te weinig verstand van muziek om te weten waar ik heen moet en waar ik teleurgesteld van raak.

              En ik hou vooral van vroegmoderne muziek. Die hoor je weinig inderdaad. Simpele constructies en nog vrij natuurlijk – dicht bij hoe muziek ooit bedoeld was: ter vermaak, in een kroeg, of een danszaal, en niet zo plechtig in een zaal vol mensen die zich houden aan de code van diep respect voor De Kunst.

              Ik ben dol op l’Arpeggiata, precies wat ik nog net kan snappen met mijn beperkte muziekkennis. Op Marco Beasley (de oude muziek). En het Oude Muziekfestival. En zang. Puur instrumentaal gaat me gauw vervelen, maar naar Andreas Scholl kan ik uren luisteren. (Nisi Dominus van Vivaldi). En ziedaar mijn gehele muziekkennis, verder ben ik een leeg blad ;-)

              • Niks mis met een tabula rasa.
                Ik ben evenmin een kenner, maar juist die weinige en naar het oogt eenvoudige instrumenten binnen barok ensembles, heb ik wel leren waarderen. Goed, en de up tempo beat er meestal van: ik word er vrolijk van. Maar vraag mij verder ook niets van klassiek. Ik ga voor wat prettig luistert en de klassieke werken van vroeger thuis… pff, loodzwaar, dus deprimerend.

  • Dit is jouw beste blog ooit.
    Mijn naam is Saskia Paërl en ik ben BNer stemcoach en auteur van Voicereset.
    Ik vertel aan ieder die het maar wil horen, dat wij geluiden maken vanuit ons hart.
    Daarna goed nadenken over dat geluid met ons hoofd en dan gaan we als de sodemieterij met veel plezier met dat geluid naar hart en ziel.
    En dan komt het geluid er uit. Feest!
    Altijd goed en voor iedereen.

    • Vind je? Komt vast door Jakub – en daar heb ik helemaal niks aan gemaakt, aan die prachtige stem en die prachtige voordracht en die vrolijke kop! Een vriend van mij zei: alle zonnestralen uit de hemel komen neer op één man.

  • Hahaha, dat deel over die vijandige overname. Ik bleef maar denken: dit gebeurt niet echt. En nope, het gebeurde niet echt. Grapjas. Anyway, ik heb sinds kort weer The Sims als hobby. De game die ik fanatiek speelde toen ik zes was. Of twaalf. Behalve dan dat ik het opzocht en ontdekte dat de allereerste versie van het spel uitkwam in 2000. Toen was ik dus 17 of misschien zelfs 18. Ik begrijp er niets van. Maar gelukkig vind ik het nog net zo leuk als vroeger, wanneer dat vroeger dan ook was.

    • Nee, dat kwam tot mij in onbewuste toestand, die overname ;-)

      Ik heb geen idee over de Sims, ik weet alleen dat mijn zonen het niet speelden. Het was voor meisjes, vonden ze, geloof ik. Klopt dus.

      • Haha! Meer meisjes dan jongens, dan zal vast kloppen. Al is dat tegenwoordig veel minder het geval dan vroeger. Denk ik. Hoop ik. Het is een wereld op zich, er zijn wereldwijd tig mensen die niks anders doen dan heel de dag The Sims spelen en er video’s over maken. Sommigen hebben meer dan een miljoen volgers. Overigens, ik speelde ook graag Hitman en Mafia en GTA. Speelden je zonen dat misschien wel?

        • Ik herinner me alleen van die strategiespellen in wonderlijke werelden. Veel fantasy. Maar als ouder zie je er maar weinig van. Aaaaaah. Ik ben blij dat de computer er nog niet was in mijn jeugd. Ik las gewoon eindeloos boeken.

  • Zo is het. Ik had een keer een bepalende discussie met een bevriende CEO (nog steeds een vriend) die overwoog te investeren in mijn bedrijf. Maar dat blog, he. Dat begreep hij niet. Hij vond dat ik al die uren beter had kunnen investeren in dat nieuw op te richten bedrijf. Oftewel, als ik nog tijd had om te bloggen werkte ik niet hard genoeg.

    Vervelend, want sindsdien twijfel ik heel vaak over bloggen. Het spontane is er een beetje uitgegaan, sinds dat gesprek jaren geleden.

    Toen ik uitlegde dat mijn bloggen was zoals zijn gitaar spelen, begreep hij het opeens. Alleen, denk ik nu, ik denk niet dat hij zoveel gitaar speelde.

    X van een online vriendin

    • Hahahahaha. Ja, je hebt wel wat beters te doen dan bloggen :-D

      Jij hebt een creative streak. Daar moet je iets mee doen. Zo zit je gewoon in elkaar. Ik ook. Maaike van de vorige comment ook. Heel veel mensen – lees er Why Are Artists Poor?: The Exceptional Economy of the Arts van Hans Abbing maar op na. Als je het loon van een kunstenaar verhoogt gaat hij MINDER uren werken in zijn day job om meer in zijn atelier te kunnen zijn. Dat snappen de realo’s niet. De economen en de bankmannen en de CEO’s.

      Hier legt hij het zelf kort uit: https://www.youtube.com/watch?v=olJyXppBjc0

      Maar wel vervelend dat dat zo’n invloed had. Leg het naast je neer! Schrijven is ook denken, verwerken, delen.

  • Wat een mooi blog. Vanmorgen reageerde ik te snel. Sokkenblogs maken vooral blij als je leuke sokken aan hebt. Of van die zachte, helaas veel te snel stukke bamboesokken die mijn moeder voor ons op de markt koopt, en waar we, omdat we de zelfde maat hebben bij ons thuis om vechten. Die muziek eronder maakt het compleet.

  • Ik zou wel in een hotel willen werken, alleen maar om te kunnen zeggen: Zo, nu heb ik van mijn lobby mijn beroep gemaakt.

    P.S. Teveel hobby’s hier. Allemaal hopeloos uit de hand gelopen. Elke dag verdrink ik in al mijn hobby’s als iemand die 30 kittens in huis heeft. Niet te doen. Maar ja, wel heel leuk.

  • The King’s Singers, ik heb er nog elpees van liggen. Twintig om precies te zijn. Ook zo’n hobby: platen draaien. En Andreas Scholl, als ik zin heb om te janken zet ik ‘White as Lilies was her face’ op. https://youtu.be/qlGnt6kxYMA

    Merkwaardig hoe muziek en beeldende kunst – of andere handvaardigheden als sokken breien – een innige verbinding hebben. Schrijven en muziek schijnt niet echt samen te gaan. Al heeft menige schrijver wel een legendarische verzameling. Die niet wordt gebruikt ‘tijdens’ het schrijfproces. Voorbeeld: Murakami. Verwijzingen naar jazz, opera en klassiek kom je wel tegen in zijn boeken.

    Mijn zelfopgeroepen, goedaardige verslaving was ooit ‘de roltrap – musings of that escalator vlognik’. Met 50 filmpjes een typisch uit de hand gelopen hobby. Met medewerking van een Russische deejay, die zijn collectie elektronische muziek ruimhartig voor inclusie beschikbaar stelde. Tevens richtsnoer bij de montage.

    Gebruik jij muziek bij het sokken breien?

    En ja ‘droggen zijn bedroom’. Maar goed ook. Een Blogacademie zonder sokken. Het idee alleen al.

  • Wat een heerlijk verhaal. Met een collega zzp-er puzzelen we op ‘bedrijfsopvolging’ in ons vakgebied en netwerk: sociaal en ruimtelijke ontwikkeling buitengebied. We willen graag met jong samen ondernemen in ons werk. De lol van samenwerken, kennis en ervaringen delen etc. Het lukt nog niet erg. Blijkbaar zijn we niet voor niets eigenwijze 1-pitters.

    • Ja, dat! Je creëert iets. Ik hou er van.. vereerde ik vroeger boze mensen, met mijn scherpe tong en pen, nu zijn ze blij met me als ik een sinterklaassticker af heb. Met 15% visus, onwillige spieren en andere verborgen gebreken is dattoch het leukste wat je kan overkomen.

  • “Hobby’s zijn onmisbaar. Je kunt spugen op het gezin als hoeksteen van de samenleving, maar je kunt niet spugen op hobby’s. Een hobby doet namelijk niks verkeerd.”
    Zo is dat, ik ben op zoek naar een nieuwe hobby. Eerst was m’n werk m’n hobby maar nu is het m’n werk en nu wil ik weer tekenen, collages maken, iets met maken. Analoog. Kleur.
    M’n kind loomt, da’s modern sokken breien met rubbertjes. M’n vriend heeft zelfs een betere steek geleerd aan m’n dochter, ipv van een averechts, links rechts (ik heb werkelijk geen idee) maar een hobby. Ja graag. Oh ik heb al een hobby bedenk ik mezelf nu. Boeken lezen.
    Wow,

  • Dank dat je me in je blog hebt laten kennismaken met Jakub Jósef Orliński. Was idd een prettige achtergrond bij de klus van vandaag (Lundia nieuwe look geven voor mijn werkkamer).

  • Ach een ceo…wat weet die er nou van? Ik zei 2 jaar geleden tegen mijn huisarts: als mijn hoofd het niet meer doet en ik ga bloempotten schilderen, wil ik dood.

    Inmiddels doet mijn hoofd het niet meer goed, kan ik niet meer schrijven en lezen. Ik heb sieraden gemaakt uit verveling tot mijn handen het echt niet meer leuk vonden. Ik heb hondenlijntjes en halsbanden geknoopt, tot ook dat niet meer g9ing en nu maak ik de meest leuke stickers voor op mondkapjes-je, truien, bekers, ramen en overal wat je maak kan bedrukken en bestickeren. Guess what…ik wil nu nog niet dood. Ik weet, het zijn geen bloempotten maar komt in de buurt🤣 ps, ik ben belanghebbende dus brei rustig door🤣🤣

Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen