Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen

Waarom je niet snapt wat je niet weet (tot je het leest)

Sommige mensen schrijven zó slecht dat ze niet snappen hoe slecht ze schrijven.

Ik begreep nooit hoe dat kon tot ik een lezing zag van John Cleese: Met die lezing over creativiteit trekt Cleese al jaren de wereld over. Elke opname die op YouTube verschijnt verdwijnt meteen weer. Ik kan er dus helaas niet naar verwijzen.

To know how good you are at something requires the same skills as it does to be good at that thing. Which means if you are absolutely hopeless at something, you lack exactly the skills to know that you’re absolutely hopeless at it.

Het is een verontrustende gedachte. Want geldt dat eigenlijk niet voor alles?

Deze week keek ik naar Je Ne Suis Pas Un Homme Facile. Op Netflix. Het is een B-film met een fascinerend thema: een versierder loopt met zijn hoofd tegen een lantaarnpaal en als hij wakker wordt zijn de rollen omgedraaid. Vrouwen zijn mannen, en mannen zijn vrouwen.

De mannen dragen corrigerend ondergoed. Je moet wel je best blijven doen als je ouder wordt, zeggen ze tegen elkaar.

Vader klaagt dat hij jarenlang moest toegeven in bed, zelfs als hij geen zin had. De zonen zuchten berustend: je deed wat je kon, pa.

En ja, vrouwen strijken niet. Uiteraard niet.

Verbazingwekkend. Je ziet pas hoe bizar ons gedrag is als je de rollen omdraait.

Er zijn een boel dingen die we niet willen weten

Meestal zijn dat de dingen waar je het hardste om moet lachen als iemand anders ze hardop zegt.

Ik moest lachen om de gedachten van Major Pettigrew over zijn volwassen zoon.

Geestig, licht en erg Brits

De majoor is een gepensioneerde beroepsmilitair met een warm hart. Tot zijn spijt is zijn zoon Roger een financier in de city.

The city was full of blunt, arrogant young men these days and Roger, approaching thirty, showed few signs of evolving past their influence.

Hij belt zijn zoon over de begrafenis van zijn broer.

‘Will you come down the night before?’ asked the Major.
‘No, I’ll take the train. But listen, Dad, don’t wait for me. It’s possible I might get stuck.’
‘Stuck?’
‘I’m swamped. There’s a big flap on. Two billion dollars, tricky buyout of the corporate bonds – and the client’s nervous. I mean, let me know when it’s finalized, and it’ll go in my calendar as a ‘must’, but you never know.’
The major wondered how he was usually featured in his son’s calendar. He imagined himself flagged with a small yellow sticky note – important but not time sensitive, perhaps.

Ik moet er om lachen, want ik was ook het type student dat zelden thuis kwam. Inmiddels heb ik zelf vriendinnen die klagen over hun kinderen.

Als ik P. niet uitnodig, zie ik haar nooit

zegt A. ‘Maar ik wil dat ze uit zichzélf komt.’
‘Geen kans’, zeg ik. ‘Dus blijf haar maar bellen.’

Het is een taboe: dysfunctionele gezinnen. Maar ik dacht dat ik geen last had van zulke taboes. Ik dacht dat ik zo’n beetje alles wel gezien had. Tot een Amerikaanse vriendin me haar artikel stuurde.

Mothers as storytellers

Disability Studies is een nieuw vak in de VS, en bij gebrek aan bestaand onderzoek bevragen de beoefenaars eerst maar eens zichzelf. Op postmoderne wijze, want dat is daar nog in de mode.

Linnéa Franits kreeg een zoon met een aangeboren hartafwijking, waar hij als baby en als kind zware operaties voor onderging. Het kwam goed.

Hij heeft ook Asperger – hoogfunctionerend autisme. Franits beschrijft hoe haar verhalen over haar moederschap afwijken van die van anderen. (Download het artikel hier).

When a narrative about a birth does not traverse the expected arc (anticipation of the birth, to the climax of the birth itself, to the resolution of a healthy baby) there are alternative narrative scripts that mothers may choose […]

Maar je hebt wel een happy ending nodig.

One of the most familiar narrative patterns is one where the individual with the disability is either cured or gets beyond his condition in some other way.

Maar haar zoon blééf maar autistisch. Zelfs in het veld van Disability Studies kun je daar geen goede sier mee maken:

I have presented the story of  my son’s cardiac condition to a number of […] academic conferences, but have never been invited to speak about his autism.

Ze stelt het vast. Er valt niets aan toe te voegen. Er valt ook niets aan te verhelpen. Als ze schrijft:

Disability complicates motherhood in very individualized ways.

lees ik iets anders dan er staat. Ze bedoelt: je bent alleen. Je valt buiten de orde. Deal er maar mee.

En ik lees nog meer, tussen de regels.

Dit is geen artikel over moeders als verhalenvertellers

Het is een artikel over hoe je ‘s ochtends de kamer van je peuter binnenloopt, om hem aan te kleden. Maar je peuter is boos, want je stoort hem. Elke ochtend opnieuw.

Het is een artikel over hoe je met je kleuter gaat wandelen in de bergen. Je kleuter kijkt je aan: het pad gaat toch zeker niet omhoog? Hij gaat zitten en weigert om nog op te staan.

Het is een artikel over een puber die op je verjaardag appt: O, ben je jarig? Lekker belangrijk. 

Ik had nog nooit een artikel gelezen over de moeders

Het gaat altijd over hoe je de kinderen kunt helpen, terwijl de kinderen juist niet geholpen wíllen worden.

Het is een artikel over verstoord moederschap.

Ik wist niet wat het was, tot ik het las.

 

 

tips voor beter bloggen

Over Kitty Kilian

Kitty Kilian

Schreef voor NRC Handelsblad, gaf les aan vakopleidingen Journalistiek. De Blogacademie sinds 2011. Delicate as a hand grenade.

Cursussen:
Blogbasics
Blogpro
Karakter & Dialoog
Little Black Dress

19 comments

  • Ja, zaken van de andere kant bekijken, zeeeeer verhelderend. Voor man/vrouw stereotype kan je op twitter en/of Fb @manwhohasitall volgen: hilarisch en eng hoe confronterend het is om te beseffen hoe er tegen vrouwen aangekeken werd…..en wordt!

  • Mooie blog en interessant artikel van Franits. Ik vind haar einde ook fascinerend, over interdependency.

    Ze zegt daar:
    “One of the women in Kittay’s network of othermothers relays a
    sweet story of reciprocal learning between herself and Kittay’s daughter, a story that Kittay uses to illustrate her idea of “care as labor and care as relationship” (157).
    The demarcation between independence and dependence is generally determined by context, yet in this society we continue to subscribe to an either/or paradigm with little room for situations that don’t fit either end of what is more likely a continuum between complete independence and dependence.

    Het gaat over verstoord moederschap, maar ook over ánder moederschap, met andere zingeving en andere verhalen. Dat vind ik fascinerend en ik herken het ook, bijvoorbeeld als ik kijk naar de zorg van mijn moeder voor mijn vader (met een progressieve hersenziekte), maar ook mijn zorg voor mijn vader. De rollen zijn dan omgedraaid (hij zorgt niet meer voor mij, maar ik zorg voor hem), maar ook op die manier is er een band. Anders dan traditioneel, anders dan je misschien zou willen, maar soms ook machtig mooi.

    Hoe ervaar jij dat?

    Je laatste zin vind ik wel een eye-opener: “Het gaat altijd over hoe je de kinderen kunt helpen, terwijl de kinderen juist niet geholpen wíllen worden.”
    Ik vraag me ook af: hoe zit het in dat geval met de moeders? Willen die wél geholpen worden, of willen die liever zichzelf helpen en hun eigen pad vinden, hun eigen verhaal construeren?

    Nou, volop gedachten nav je stuk. Mooie blog!

    • Dat zijn veel vragen.

      1. Franits gebruikt de term interdependency als ik het goed heb om aan te geven dat een disabled kind (volwassen) niet alleen afhankelijk is van de moeder, maar dat dat andersom ook geldt. De moeder vult haar rol in als verzorger van het kind. En het hoeft geen onvrede op te leveren. Misschien heb ik dat uit een ander artikel van haar.

      Met othermothers bedoelen ze gewoon andere verzorgers. Postmodern gedoe.

      De term verstoord moederschap heb ik zelf verzonnen. Zij noemt het niet zo. Maar de kern van een kind met een forse dosis autisme hebben, is dat het kind niet op je reageert zoals je zou willen. Het wil geen band zoals jij die wil. En dat je elke keer opnieuw moet slikken. Je went er aan, maar de disconnectie blijft.

      2. Zorgen voor demente ouders is van een andere orde. Dementie hoeft de emotionele band niet aan te tasten. En die band is er vroeger wel geweest. Dat weet je nog. Maar ja, inderdaad: al die typen zorg hebben ook goede en mooie kanten.

      3. Haar artikel raakte me omdat niemand de zaak ooit vanuit de ouders beschrijft. De ouders moeten vaak een hele strijd leveren, op school, tegen pestkoppen, bij stages, tegen onbegrip in de omgeving enz. en ze moeten ook nog met hun eigen emoties in het reine komen. Schaamte speelt een rol, en dan weer schaamte dáárover. Ik heb bewondering voor ouders die optimistisch en positief blijven. Dat moet en dat kan, maar ze moeten het zelf doen.

      • Interessante punten! Je eerste punt is heel essentieel: je kind reageert anders dan jij zou willen, wil geen band zoals jij die wilt. Niet een keertje, maar zijn hele leven lang. Dat is een essentiële disconnectie op een diep emotioneel niveau.

        Wel interessant is dan dat jij nog steeds enorm veel van je kind kunt houden. Ook al is de band niet symmetrisch (is dat ooit wel zo?) en anders dan je zou willen. Die liefde blijft er. Toch?

  • Ken je Alice van der pas? Ze is pas overleden maar heeft mooie gedachten over ouderschap beschreven in de loop der tijd. Ook de rauwe kantjes ervan. Ambivalent is t woord dat ik door haar leerde snappen (en in de praktijk herkennen en accepteren).

          • Jep. Dan heb ik geen input voor je.

            (Vergeef me mijn stokpaardje ;-). Ouderschap kan niet snel te veel aandacht hebben.
            Ik denk dat ouders van a-typische kinderen (noodgedwongen) hyper-opvoedskills hebben ontwikkeld maar dat de gangbare theorieën over ouderschap in basis ook voor hen van toepassing zijn. Daar bovenop komt het specifieke.)

            Ik hou mijn oren en ogen voor je open.

            • Ik ben het helemaal met je eens. Maar mijn taak als opvoeder zit er wel zo’n beetje op. (Hoera, vrijheid!)

              Mijn interesse, in het geval van deze post, is vanuit welke invalshork je naar de ouder-kindrelatie kijkt. Het wetenschappelijke artikel van Franits was het eerste dat ik ooit las, dat het opvoeden van een challenged kind vanuit de moeder bekijkt. Dat was een eye opener op zichzelf, dat dat ongebruikelijk is.

  • Die Franse film gaat over sexisme toch? en dat we dingen normaal vinden (vrouwen die strijken) die dat niet zijn? Vanochtend ging mijn vrouw vlaggen bij de voetbal van mijn zoon. Een taak voor vaders. ‘kan Jochum het niet doen?’ ‘Jochum, laat je je vrouw vlaggen?”en zo nog wat opmerkingen. Dat verbaasde me niet, een voetbalclub is een conservatieve plek.
    Wat me wel verbaasde was dat mijn vrouw zei: “Jochum vindt dat we geen onderscheid moeten maken tussen man en vrouw.’ Jochum vindt dat. Niet zij.

    • Jaaa. Precies dat.

      De film gaat over seksisme, schat ik in, maar in feite gaat hij over cultuur. Over ons zelfopgelegde rollenspel. Iedereen mag zich er aan onttrekken, maar je moet er steeds bij nadenken. En je moet je verzetten. Vrijdenken is werk ;-)

  • De verrassende invalshoeken die jij steeds weet te vinden voor je verhaal, maken dat er voor mij steeds weer iets te ontdekken is wat ik nog niet wist. Waarschijnlijk een van de redenen waarom ik je blogs nog steeds graag lees :-)

    Over ouderschap met een autistisch kind heb ik laatst een prachtig boek gelezen van Aaltje van Zweden (vrouw van..) ‘Om wie je bent’. Ze beschrijft hoe haar ontdekkingstocht in het opvoeden van haar zoon aanleiding was voor de zoektocht naar zichzelf. Ze verweeft haar leven als vrouw van de beroemde dirigent, met haar rol als moeder, opvoeder, huisvrouw en voorvechter van muziektherapie voor autisten. Daartussen beschrijft ze haar eigen jeugd waarnaar ze anders naar leert kijken door dit kind. Een van haar mooiste ontdekkingen is wanneer haar zoon halverwege twintig is en zij terugdenkt aan een gesprek toen hij nog vijf was. Na afloop van een bijeenkomst om ouders van autisten te interesseren voor muziektherapie sprak een man, met zelf een autistische zoon van in de twintig haar aan. Hij vertelde haar dat hij haar enorm bewonderde om haar strijdlust en initiatief voor het opzetten van de muziektherapie in NL, maar dat hij ook zag dat zij nog maar aan het begin van het acceptatieproces zat. Pas nu haar eigen kind zo oud was, begreep ze dat. Dat ze klaar was met opvoeden en dat haar kind mocht zijn wie hij was, maar nu pas echt. Acceptatie.

    • Dank je, Hazel. Aardig van je. En die man had natuurlijk gelijk. Maar alles kost tijd. Eerst moet je begrijpen, dan moet je je er toe verhouden, en tenslotte moet je het laten gaan.

      En aan de andere kant had hij misschien ook ongelijk. Je hebt een enorme hoeveelheid energie nodig om een kind dat niet neurotypisch is te verdedigen. Overal, elke dag. Stel je voor dat je die vechtlust inlevert omdat je je er te vroeg bij neerlegt dat je kind nou eenmaal anders is.

  • Dit stuk houdt me nu al dagen bezig. Verstoord moederschap.
    Dank je dat je dit zo opschrijft. Ik voel me ineens begrepen als verstoorde moeder…

Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen
Herstel wachtwoord
Geef je e-mail adres. Een nieuw wachtwoord wordt verzonden.