Leert goede schrijvers de laatste 20%

Help, mijn inspiratie is er vandoor (als creatief zijn niet lukt)

Na mijn blog van vorige week was ik boos. Op mezelf. Ik vond het alwéér niks.

Het is weleens vaker gebeurd dat ik ontevreden was over mijn eigen blogs. In 2017 heb ik zelfs een half jaar een sabbatical genomen. En nu is het weer zo ver – al een paar maanden. Noem het een writer’s block, noem het gebrek aan inspiratie – ik kom in elk geval niet op onderwerpen.

Na vorige week besloot ik om er even mee op te houden. Om tijdelijk iets anders te gaan doen. Het heeft geen zin te vechten tegen iets dat er niet is.
geen inspiratie

Help, mijn inspiratie is ervandoor

Ik ga interviewen, dacht ik. Want het is altijd interessant om ánderen te bevragen. Zelfs als je eigen hoofd dienst weigert. Dus deze week maakte ik allereerst een afspraak met mijn zus, Francis Kilian. De schilder. Ik dacht: ik ga met haar over inspiratie praten, want zij denkt daar ook vaak over na.

Een domme beslissing

…want in plaats van één dag werken aan een blog, heb ik nu een halve week aan een filmpje gemonteerd en ondertiteld. En het filmpje is misschien nog te lang, denk ik, nu het af is. Als amateur op videogebied vind ik het opeens moeilijk om in mijn eigen werk te schrappen.

Francis Kilian gaf mij wel nieuwe inzichten in het creatieve proces, en ze had ook de enige logische oplossing voor een creatief block, van welke aard dan ook.

Dus ik plaats hier nu gewoon de video. Met het transcript.

Ik hoop dat jij er ook iets aan hebt.

Links:
Kunst van Francis Kilian
Francis Kilian als docent
Podcast van Gijs Groenteman met Leon de Winter

Transcript

00:00 Als inspiratie ophoudt

K: Ik wou het graag met jou over inspiratie hebben. Omdat ik zelf op het moment geen inspiratie heb.
K: Je bent mijn zus.
F: Ja.
K: Waar help jij kunstenaars mee?
F: Heel kort gezegd om hun eigen beeldtaal te hervinden.
K: Waarom moeten ze die hervinden?
F: Vaak zijn ze al een tijdje bezig, en het klopt niet meer, het werkt niet meer, het lukt niet meer. Ze zitten in een impasse. Dat soort dingen.
K: Mag ik dat vertalen als gebrek aan inspiratie?
F: Ja.
K: Hoe zit het met jouw inspiratie? Heb je die?

01:12 Writer’s block van Knausgård

F: Ja, momenteel wel. Ik ken het natuurlijk ook, het is bij mij ook een tijd weggeweest. Ik ben een tijd ziek geweest waardoor ik geen
energie had. Toen was de inspiratie ook totaal weg. Het kwam niet meer binnen, er kwam niks meer uit. En als ik wat probeerde, mislukte het. En dat niet één keer, maar twee, drie jaar achter elkaar. In die periode heb ik Knausgård gelezen. Die begon autobiografisch te schrijven na een lange writer’s block. Hij had tegen zichzelf gezegd: ik ga man en paard noemen. Ik ga álles opschrijven. En die hield 8 boeken lang niet meer op, die was bezeten.
K: Maar die zette ook iedereen in zijn hemd, tot aan zijn eigen vrouw en kinderen.
F: Ja, en zichzelf.
K: En die heeft iedereen van zich vervreemd, ook.
F: Ja, in Noorwegen kan hij niet meer wonen.
K: Zo ver is het bij jou nooit gekomen. In de tijd dat jij niet kon schilderen gaf je wel les. Kan dat?
F: Ja, dat kan.
K: Hoe dan?
F: Door me te verdiepen in wat er met hen gebeurt, door wat voor proces ze gaan… en heel goed te kijken wat ze daarvoor hebben gedaan en wat belangrijk voor ze is.

02:13 Hoe deblokkeer je schilders?

K: Kan je een voorbeeld geven? Dat is een beetje abstract.
F: Iemand is 12 jaar geleden afgestudeerd op heel goed werk. Daar heeft ze nog een tijd in doorgewerkt. Ze is wel teleurgesteld geraakt, maar ze houdt eigenlijk nog vast aan het werk dat ze 12 jaar geleden maakte. Als ze een traject bij mij volgt grijpt ze naar andere dingen, performance-achtige dingen of verbinding zoeken… noem maar iets. Je draait dat wat vastzit naar: waar ben je nu eigenlijk zelf mee bezig? Dat is wat zo’n traject doet.
K: Dus in dit geval: zij werkte nog
zoals ze op de kunstacademie werkte…
F: Of ze heeft in haar hoofd dat dat zou moeten…
K: En dat werkt niet meer, en dan zorg jij dat ze een zijstap neemt.
F: Ja.
K: Dat is wat je doet.
F: Dat is wat ik doe.

03:07 Bron inspiratie Francis Kilian

K: Maar je eigen inspiratie, waar heb je die je hele leven uit gehaald? Ik moet het even uitleggen: jij hebt altijd veel vrouwfiguren geschilderd.
F: Ja.
K: Waar kwam die inspiratie vandaan?
F: Er zit heel veel identificatie in. Identificatie zoeken. En toen ik mijn eigen werk ging maken ging ik door middel van een mens iets uitdrukken. En de inspiratie, dat waren gewoon ideeën die kwamen. Ik husselde alles door elkaar. Tót het moment dat ik vond dat het wat moest wórden… Toen vond ik het ook niet meer leuk.
K: Wat bedoel je?
F: Nou, dat een galerie je aanspreekt, en dan gaat het over een oeuvre… En dan vragen ze: ‘Die grote portretten die je hebt gemaakt, wil je er daar nog meer van maken?’ – En toen werd het werk.
K: Je bedoelt: als je Kunst met een hoofdletter moet gaan maken, in opdracht, dan vind je het niet meer zo leuk
F: Ja, dat durf ik nu met een gerust hart te zeggen. Dan vind ik er geen r* *t meer aan. En wat ik nu doe is eigenlijk: voor mijn lol werken.
K: Dat is heel verstandig!
F: Héél verstandig. Ik word er ook heel blij van.
K: Dat is Knausgård ook gaan doen.
F: Ja (lacht).
K: Ik kan nóg wel een paar mensen noemen die dat zijn gaan doen. Ik hoorde gisteren een podcast met Leon de Winter. Die had twee literaire werken geschreven, zoals – Zoeken naar Eline heet het geloof ik. Maar eigenlijk hield hij meer van thrillers. En toen hij zo begon te schrijven, populairder, werd hij wel verketterd, maar kreeg hij lol in het werk en ging het verkopen als een gek. K: Dus daar ben ik helemaal voor.
Maar waar komt je inspiratie nú vandaan?
F: Em…
K: Of je onderwerpen.
F: Het zijn dingen die dicht bij me staan. Ik heb foto’s van mezelf door elkaar gehusseld en daar heb ik een portret van mezelf als kind van gemaakt. Ik heb een portret gemaakt van een overleden vriendin. Zulke dingen. Het is niet hoogdravend, het zijn dingen uit mijn
eigen leven. Ik wil iets maken of iets weggeven.

05:15 Invloed Kunstacademie

Op de kunstacademies wordt heel erg onderwezen om het beste uit de mens naar boven te halen. En ze vragen heel veel op conceptueel niveau. Nou zijn concepten belangrijk, maar ze moeten niet het belang van het werk máken. En als je zo bent opgevoed aan een academie,
durf je je niet te verlagen tot werk maken voor je lol.
K: Op de academie onderwijzen ze dat je Hoge Kunst moet maken, en jij zegt: zorg dat je er lol in hebt.
F: Nou, je moet dát vertellen wat jij belangrijk vindt, op het moment.

05:49 Oplossing writer’s block

K: Wat zou je zeggen tegen een schrijver, iemand zoals ik… bijvoorbeeld… pak hem beet… (gelach). Nee wacht, iemand die al 10 jaar schrijft,  die ooit was opgehouden met schrijven voor de krant omdat ze daar geen zin meer in had, omdat je daar ontzettend op je tenen
moet lopen, afgezien nog van de stres. En toen was bloggen en over jezelf mogen schrijven en over dat nieuwe vak schrijven hartstikke leuk,  maar na 10 jaar denk je dat je alle hoeken en gaten van jezelf hebt laten zien. En ook van dat vak. Wat zou jij tegen zo iemand zeggen?
F: Je nieuwsgierigheid past heel erg bij jou. Dus je nieuwsgierigheid naar hoe ik het doe, en hoe anderen het doen, en de boeken die je leest, wat je uitzoekt. Dat is iets waarvan ik me voor kan stellen dat je er meer mee gaat doen.
K: Ja.
F: Je kúnt niet eindeloos over jezelf blijven schrijven. Dan moet je iets gaan bedénken over jezelf.
K: Zo wordt het langzaamaan. Dat ik blij ben als mijn man – wiens naam ik niet mag noemen in het openbaar –  iets leuks zegt, want dan heb ik weer een idee. Dat is té erg.
F: Ja.
K: Dat ik bijna zeg: “Hee, word eens wakker, knakker, zeg eens iets grappigs.” (Gelach)
F: “Zeg nou eens wat, je hebt vandaag alwéér niks leuks gezegd.”(Gelach).
K: Jij zou iemand een ander pad opsturen. Probeer eens wat anders.
F: Ja, ga het echt even anders doen. Maar dan wel vanuit: wat is nou die nieuwsgierigheid precies? En wat wil je eruit halen? Wat is nou leuk? Toen jij schreef over breien ben je naar Kaffe Fassett gegaan…
K: De uitspraak is Keef Fessut. Het rijmt op SAFE ASSET, zegt hij zelf. (Gelach)
F: Maar die nieuwsgierigheid heb je, en daardoor kun je veel informatie vergaren en doorgeven.
K: Ja, het wordt saai als ik te lang hetzelfde doe. Is dat met schilderen ook zo?
F: Ja, met schilderen is dat ook zo. Als je het niet goed doet.

07:50 Werk moet meegroeien

Je ziet vaak kunstenaars die zijn heel goed begonnen, en die zie je op een gegeven moment verhouten, zo noem ik dat. Die zie je niet meer groeien.
K: Die blijven hetzelfde ding doen.
F: Continu hetzelfde. Ik noem een voorbeeld. In het begin was ik super verrast door * * *, met van die mooie portretten, maar dat doet ze nog stééds. En in een leven gebeurt er zo veel: je werk moet meegroeien met wat er met je gebeurt.
K: Maar als zij er nou gelukkig mee is?
F: Dan is het helemaal niet erg. Maar als ze er ongelukkig mee is, dan moet er iets gebeuren.
K: Dan zeg jij: “Dat is niet raar, want je doet het al 20 jaar zo.”
F: Ja, kijk, ffft… Kijk, een landschapsschilder kan heel goed zijn hele leven dezelfde berg schilderen – Cézanne bijvoorbeeld – maar dat er dan er dan toch iets gebeurt waardoor je zelf weer anders naar de dingen gaat kijken. En dan verandert je werk mee.

09:20 Angst om niet meer te verkopen

Het is denk ik waar schrijvers en schilders en andere kunstenaars tegenaan lopen. Je kunt stralend afstuderen en 7 jaar lang prijzen winnen… maar dan moet het doorgaan. En werk je dan voor de buitenwacht, die staat te applaudisseren? Of moet je het op je eigen energie doen?
K: Ik denk dat veel artiesten – mensen die creatieve dingen doen – die niet geleefd worden door hun werk, maar die enigszins vrij zijn om zelf hun onderwerpen te kiezen, dat die vaak bang zijn om die stap te maken, omdat ze bang zijn dat ze dan niet meer verkopen.
F: Ja, die (angst) is er altijd. En die moet je irrelevant vinden. Want dat houdt heel erg tegen. Voor de verkoop werken ook. Dat houdt heel erg tegen.

tips voor beter bloggen

(Zet je VPN uit als de knop niet werkt).

Over Kitty Kilian

Kitty Kilian

Schreef voor NRC Handelsblad, gaf les aan vakopleidingen Journalistiek. De Blogacademie sinds 2011. Delicate as a hand grenade.

Boek: Stijl. 30 tips

Cursussen:
Blogbasics (beginners)
Blogpro (gevorderden)
Karakter & Dialoog (fictie)
Little Black Dress (heldere website)

76 comments

  • Zo belangrijk om te werken voor je lol in plaats van op je tenen.

    Inspirerend interview.
    Met een typische Kitty Killian opmerking tussendoor: ‘Kun je een voorbeeld geven want je bent een beetje abstract zo.’

  • Ja, daar heb ik wat aan! Het bevestigt dat ik in januari de juiste keuze heb gemaakt. En nu weer. Ik doe vijf jaar hetzelfde en nu ga ik weer nieuwe dingen uitvinden. Pfff. Het was en is even worstelen. En ja, het filmpje is lang. Maarrrr als je zoals ik, na twee minuten eigenlijk al klaar met “kijken” bent, en dit filmpje gewoon uitkijkt….. Dus dank je wel! Succes met hervinden.

    • Soms moet je even afwachten… kost mij ook altijd moeite. De spanning hoog houden in een ongescript filmpje, zonder idioot veel rare knippen… valt niet mee.

  • Dankjulliewel, inspirerend om naar te kijken en naar te luisteren. Richt je op wat je nú interesseert – waar je nieuwsgierig naar bent.
    En op het plezier in het maken.

    Fijn, zo’n zus.

  • Dag Kitty, nou die zus van jou is goud waard. Ik herken helemaal wat ze zegt. In mijn woorden -die ik laatst aan mijn zoon meegaf die zat te twijfelen of hij moest solliciteren- als je wilt groeien in wat je doet kun je blijven. Als je je wilt ontwikkelen moet je naar een nieuwe omgeving voor nieuwe impulsen.

    Even wat ik in jou waardeer: zijn je blogs, ok. Maar ik waardeer ze vooral door wie je bent. Je kijk op zaken. Je associaties. Hoe je zaken presenteert. Ook deze video. Wat je ermee doet (fietsbel, beelden toevoegen etc) en hoe je hem aankondigt.

    Zelfs je chaos (bij de zaterdag workshops). En de basis denk ik zit, zoals je zus ook zegt, in jouw nieuwsgierigheid. Doe daar iets mee. Door anderen te interviewen spiegel je ook jezelf. En zo vind je je woorden weer.

    Denk terug aan al die enthousiaste mensen bij de laatste zaterdag workshop. Je verbinding lag eruit en iedereen wachtte rustig een half uur. Waarop? Op jou!

    Nb: Je hebt ook een geweldige heldere stem. Podcast? (Boekje: Hoe maak ik een podcast door Chris Bajema).

    Ik heb vertrouwen in jou. Dat is al one down.

    • Ja, dat was een openbare comment ja, Frank ;-) Maar ik laat hem lekker staan, ondanks de chaos in de Stijlwebinars. Ik hoop dat je vooral die keer bedoelde dat de verbinding er uit lag. Of misschien dat twee van de webinars een beetje mislukten 😱.

      Ja, ik leerde ook nieuwe dingen van haar. Ik wist niet eens dat ze zich vooralvrichtte op mensen die klem zaten! Familie… je denkt dat je het allemaal wel weet.

  • Wat leuk om jouw zus te zien en horen spreken over haar vak. Ik denk dat je om de zoveel jaar (7?) jezelf opnieuw uitvindt. En dat je dan even in een impasse zit. Is het erg om even niks te doen? Ik denk het niet. Onlangs heb ik bijna een maand niets op LinkedIn geplaatst. En nu zit ik weer vol ideeën. C’est la vie.

  • Prachtig gesprek! Dankjewel voor het delen, zo herkenbaar. Dat gevoel dat je een lege citroen probeert uit te persen, ik haat het. Niks doen, een museum inlopen of een nieuwe plek bezoeken wil mij wel eens helpen. Benieuwd naar wat bij jou werkt. En soms is het even zo. Ik ga je missen, maar kijk er naar uit om je hier of op een andere plek weer terug te zien.

  • OK ik ben pas bij minuut 3,5 maar ik vind het zo gaaf want het is zo herkenbaar. Ik weet ook meteen wat mijn tip voor jou is (ook al denk ik niet dat je het ooit gaat doen): IEDERE DAG BLOGGEN.

    Toen ik iedere dag blogde, was inspiratie nooit een probleem. Het maakte ook niet uit want ik MOEST bloggen van mezelf. Dus als ik niets wist begon ik gewoon te typen en dan zag ik wel waar het schip strandde.

    Soms lag ik al in bed en dan moest ik er van mezelf uit en hop, typen maar.

    Ik herken veel dingen die je zus beschrijft (wat een leuke zus en wat een prachtig werk maakt ze) over zichzelf en over anderen.

    – Vasthouden aan iets ouds
    – Denken dat iets op een bepaalde manier moet
    – Jezelf vastzetten in zelf opgelegde kaders

    Allemaal dingen die bij mij overboord gingen toen ik besloot iedere dag te bloggen.

    Zoals je weet heb ik het uiteindelijk niet 1 jaar, zoals ik van plan was, volgehouden. Maar 6 jaar. En ik mis het nog steeds. Het positieve effect werkt alleen als je het iedere dag doet, kan ik inmiddels bevestigen nu ik het niet meer doe.

    Ik denk niet dat jij dit gaat doen, want ik snap dat je hier een bepaalde kwaliteit hoog wilt houden en een thema. En ik kan nu al voorspellen dat het onmogelijk is om je thema (goed schrijven, bloggen) vast te houden als je zoiets doet. Want dat is eigenlijk ook wat je zus beschrijft: als je iedere dag gaat bloggen kun je niet anders meer dan bloggen over wat je bezig houdt, wie je nu bent, waar je nu staat.

    Anyway, ik ga morgen de video verder kijken want I LOVE IT x

    (ik weet wel dat je die x haat maar ik voel hem dus ik doe het toch)

  • Herkenbaar. Wat een wijze zus heb je. Wat ik vooral hoor / onthoud:

    1. Geen inspiratie hebben is normaal, na een tijd.

    2. Verander je perspectief naar: waar ben ik mee bezig? Wat houdt me bezig? Dan blijf je dicht bij jezelf.

    3. Als het ‘werk’ wordt, is de lol er af (en dan verdwijnt de inspiratie).

    Geen inspiratie, wel inzichten. Thx Kitty en Francis!

    • Ja, maar nu de vraag: heb jij hier ook iets aan? Want als je leuke, creatieve teksten schrijft in opdracht, moet je dus oók voortdurend aan verwachtingen voldoen.

      • Natuurlijk, maar de crux is om pas weer aan die verwachtingen te denken als jij je lol hebt gehad… het creatieve proces bestaat uit twee delen: doen en denken. Dat zijn gescheiden werelden. Die kun je niet mixen.

        • Ha Quirine, mijn vraag, waarop jij antwoordt, was geen retorische vraag, maar gericht aan Annick, die copywriter is. Ik vroeg me af of zij iets nuttigs uit het gesprek haalde, omdat ze ander werk doet dan ik. (Creatief, maar altijd in opdracht).

          Ja, klopt, het is spelen en analyse. Analyse lukt altijd wel, maar het spelplezier is even weg.

      • Kitty: tuurlijk heb ik er iets aan. Bij werk in opdracht is geen inspiratie nóg lastiger omdat je inkomen ervan afhangt.

        Mijn inspiratie vindt ook dat ik het zelf maar even moet uitzoeken. Het kost me moeite om aan de verwachtingen van klanten te voldoen, terwijl dat vroeger moeiteloos ging. De lol is er af. Het werk verveelt me (en verveling leidt tot frustratie) en dat maakt me minder scherp.

        Ik ben al even op zoek naar dat andere perspectief: en ik ga het vinden. Want één ding blijft altijd: die nieuwsgierigheid. Dat heb jij ook.

  • Dag Kitty, Ich verstehe deine Elend. Die Grund daarvoor (geen zin in umlaut): kutgevoel omkatten, verbouwen naar iets dat zowel voor jou als jouw lezers ‘leuk’ is. Mijn recept om die Elend te bestrijden, verminderen en uiteindelijk te transiteren (gooi overal een lelijk woord in als het ook maar enigzins mogelijk is), is TUURLIJK geen walk in the park. Maar als je ‘dur zin an hept’: “Take a chance with us.” Want:
    1) It works for me
    2) Ik zou het onbenoembaar fout vinden om die Freudin van de onnoembare te bezeren of te ontrieven
    3) Ik denk dat je nog niet klaar bent met schrijven
    My intentions are good, maar verre van mals Hoor graag of je interesse hebt. Anyways, het vrijblijvende ‘SUCCES!’ is wel het minste, en dus slapste, wat ik je toewens. Want ik zie u graag en heb stiekem een boontje voor u.
    P.S. Mijn onnoembaar dierke laat ik alle hoeken van het hok zien, omdat zij dat ook bij mij doet (‘rotjong!), maar we zijn al zo’n dertig jaar bij mekaar. dus iets werkt ergens. Een mooi vaag startpunt voor de conversatie. Wat u?

      • Excuus, ik kom hier eind april, begin mei, op terug. Afgelopen week flink doorgebeukt om morgen ‘klaar’ op vakantie te gaan. Voor de tussentijd: er moet een oplossing zijn, ook al is het niet de mijne. Want: er moeten er meer zijn geweest met dit probleem en daarvan zijn er vast die een oplossing hebben gevonden. Tot dan courage. Groet, Guus

        • Geen excuses nodig! Aardig dat je meedenkt. Alle ideeën zijn van harte welkom. Ik denk ook dat er een oplossing is, namelijk minder vaak bloggen en oude blogs hergebruiken. Voor nu ga ik eerst maar eens wat mensen interviewen, met vragen die ik altijd al had, of gewoon omdat ik nieuwsgierig ben. Ik weet niet of dat een goed alternatief is, maar ik word er zelf blij van en filmpjes monteren is weer eens iets heel anders. Dat heb ik vooral nodig. Iets nieuws, zonder het kind met het badwater weg te gooien. Het belangrijkste is dat mijn inspiratie weer gaat werken, en dat kun je niet forceren door boos op jezelf te worden.

  • Kitty,
    Kanjer,
    Knippen hoeft niet.
    Ieder woord interessant.
    Meer beeld erbij, schilderijen laten zien terwijl je zus stem hoort praten. Editen is een ander vak. Ik maak een diepe buiging. Nu uitrusten.
    Lekker lummelen doet goed. Ik lees graag jouw gouden ouden, totdat je weer frisse energie hebt.

  • Love it! Terug naar de lol, vooruit met die geit.

    ( En ik roep het al jaren in mijn omgeving: luister nou gewoon naar je zus ;-) )

  • Genoten en geïnspireerd geraakt.
    Dank je wel.

    ‘Bang zijn om niet meer te verkopen moet je irrelevant maken…’

  • Heb je toch nog een blog(je) geschreven. ;)

    Zo, en dan ga ik nu die video kijken.

    Ik heb ook wel ‘ns hobbymatig filmpjes gemaakt en gemonteerd en dat is frustrerend veel werk.

    • Maar ik moet dan ook niet zo perfectionistisch zijn.

      Lol hebben in je werk is inderdaad een heel gezonde en misschien zelfs noodzakelijke basis.

    • Dat blog noem ik geen blog, meer een mededeling ;-)

      Ja, wat een werk. Als je een pro bent gaat het iets sneller, vermoed ik. Ik was alweer vergeten hoeveel werk het was sinds ik die 30 video’s over de psychiatrie maakte, in 2015.

  • Waardevol, Kitty. Alleen al omdat het een reminder is dat variatie onderdeel van het leven is (en dus ook van en voor mensen). En in die momenten van overgang… ja, daar zit even niet veel. We vinden dat, soms meer dan, vervelend. Maar hoe erg ís dat helemaal?

      • Je bent te allen tijde vrij de inhoud van je blogs te veranderen… alles wat jij maar leuk vindt. ;-)
        Het was niet alleen bijzonder je zus op deze manier te ontmoeten, maar evenzo jouw manier van vragen te horen. Voelde mij bijna een voyeur in dit gesprek tussen jullie.
        Een transcript ervan… en een blog is weer geboren. Tell me more, hear, hear!

  • Inspirerend interview, ook voor een niet-creatieveling (ik ben psycholoog). Ik heb al ruim een jaar mijn website bijna af, en realiseer me zojuist dat ik de boel zit te traineren omdat ik geen zin heb in het aanbod dat ik heb verzonnen. Tijdens de was vouwen mijmer ik over andere producten. Pfff terug naar de tekentafel. Dankjewel Kitty, en ook je leuke wijze zus bedankt. Ik kijk uit naar meer interviews.

  • Wat heerlijk om de reacties allemaal tegelijk te lezen, dank jullie wel, en dank aan Kitty natuurlijk.
    Maar aaaah, kreeg vandaag de vraag hoe mijn bedrijf heet.. Traject Blikopener, heet het. Gevestigd in Nijmegen

  • Heeee Kitty, had ik dit even nodig zeg! Dank hiervoor zo op de zondagochtend. Heb zonder verveling het gehele filmpje bekeken. En ook nog nieuwe inzichten. Kom maar op met meer!

  • “En wat ik nu doe is eigenlijk: voor mijn lol werken.”
    Precies dat, want emotiegroep vreugde toont je de weg, ook die van creatie. Je kunt het dus ook omdraaien; zoek/volg je vreugde en het gaat vanzelf weer stromen.
    Best handig, die emotiegroepen ;-)

  • Je zus zegt waardevolle dingen. Je werk moet meegroeien. Ik zit zelf in een ‘vervelling’ zoals ik dat noem. Even bijdraaien, zo eens in de zeven jaar.
    Goed besluit om te stoppen met bloggen, dapper!
    Liefs!

      • Zie ik vaak: eerst schrijven, schrijven, aanvullen, overleg, schrijven, nog meer aanvullen en dan een vormgever briefen.
        Arme lezer!

        Alle uitingen worden beter als je schrijven en vormgeven, denken en maken, tekst en beeld, gelijk op laat gaan.

        Ik ga dat uitdragen, doen, bewijzen.

  • Fijne blog, de eerste die heb geopend en ik heb de tekst gelezen. Eerlijk en oprecht en uiteindelijk zo ontzettend waar. Veel succes.

  • Hé, wat een fijn interview met je zus. Ook heel herkenbaar. Als ik mijn nieuwsgierigheid volg, dan blijf ik geinspireerd en heb ik er lol in. Als ik dingen schrijf omdat het *moet,* dan loop ik vast. Dan moet ik weer terug naar de nieuwsgierigheid.

    Ik vind nieuwsgierigheid ook een veel fijner concept dan passie. Volg je passie kan ik niks mee. Volg je nieuwsgierigheid–dat werkt wel voor mij.

  • Wat fijn om jullie stemmen te horen: de zachtheid en openheid. Wat mij het meeste aanspreekt is als je zus zegt een zijstap te maken en kijkt, luistert hoe anderen op hun -in haar geval- schilders weg gaan. Heel mooi, je eigen prestaties even op een zijpad zetten en er voor anderen kunnen zijn. Inspirerend! Dank je wel, Kitty.

  • Ik merk zelf dat ik de motivatie en inspiratie kwijtraak als ik bij elke post (op mn eigen website) aan de SEO moet denken.
    Dus ik heb besloten om dat niet meer te doen. Fudge google. Ik ga nu lekker iets schrijven voor de lol. Thanks voor de inspirazione.

  • Hoi Kitty,

    Ik heb je blog kortgeleden ontdekt en ik ben een beetje verslaafd geraakt. Ik vind het zo leerzaam!

    Wat betreft de video. Zo maar een gratis – en geheel vrijblijvende – tip. Ik zou het persoonlijk natuurlijker vinden als je zelf ook voor de camera gaat zitten. Je neemt overduidelijk zelf ook deel aan het gesprek. Maakt het wat dynamischer. Als je wilt en durft natuurlijk! ;)

    • Dank je!

      Ik durf best, maar ik wil niet. Het leidt me af, als ik op camera moet. Bovendien kan ik zo in de gaten houden of de camera nog loopt en of hij scherp blijft. Ik vind dat het niet om mij gaat – ik stel alleen de vragen.

      Vooralsnog ben ik weer even klaar met interviewen, trouwens. Ik vond het ook e-norm veel werk, dat monteren en ondertitelen.

      • Haha, zoiets vermoedde ik al. Een weloverwogen keuze dus. En begrijpelijk! Video’s zijn gewoon erg veel werk.

  • Mooi interview met een paar rake wijsheden. Ik ben mij qua schrijven verloren in wat de buitenwacht verwacht (qua design, schrijfstijl, socials) en een drang naar bezoekersaantallen. Na het artikel van diggingthedigital en nu jouw video over inspiratie, gooi ik de boel om. Terug naar de basis met een belachelijk simpele site. Geen socials. Schrijven zonder doel en zien wat het oplevert.

    Tot slot: lees je de faxen aan Ger van Nicolien Mizee? Het is een grote zoektocht naar authenticiteit en persoonlijk bestaansrecht. Nog mooier dan Knausgard, vind ik.

Leert goede schrijvers de laatste 20%