Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen

Waarom iedereen helder kan schrijven (maar het niet doet)

hoe schrijf je helderIk ben een hopeloze moeder. Zo ééntje die blíjft roepen: ‘Zet je je fiets wel op slot?’, ook al is het kind volwassen.

Of ergere dingen.

  • Zou je geen sollicitatiebrief schrijven dan?
  • Moet ik anders even mee naar de huisarts?
  • Doe je díe broek aan?

Dat moet je niet doen.

Maar hou er maar eens mee op, na 18 jaar

Je doet overbodige dingen, die niemand gelukkig maken. Het is ingesleten gedrag.

En zodra je éven niet oplet, doe je het wéér. Zelfs als je een e-mail stuurt om je voor dat gedrag te verontschuldigen zet je weer een moederopmerking in die e-mail.

Hoe dom kun je zijn?

OMG

Met schrijven is het net zo

Eerst even dit: schrijven bestaat niet. Niet op zichzelf. Schrijven is het noteren van je gedachten. Eerst denk je, dan schrijf je.

Ook dát klinkt te simpel voor woorden. Ik weet het.

Maar weet jij het ook?

Ja, natuurlijk.

En doe je het ook?

Eerst nadenken, dan schrijven. Koot en Bie noemden het schoondenken.

Ik kan je verzekeren, na een paar decennia schrijfles geven, dat onervaren schrijvers het niet doen

Ik weet ook wel hoe het komt: als je eenmaal aan het schrijven bent, wil je meteen álles goed uitleggen.

Niet alleen hoe een warmtepomp wérkt, maar ook waarom hij zo bromt, en wat je dáár dan weer aan kunt doen, en dat je hem trouwens echt niet zómaar kunt omruilen met je CV-ketel, en wat je anders zou kunnen doen om het warm te houden, als we eenmaal echt van het gas af gaan, want het is nog maar de vraag of dat gaat gebeuren, en zo ja wanneer, en […]

[…]  Je lezer is allang weg, net zoals je kind allang niet meer luistert

Maar je hebt het niet dóór. Je denkt niet na bij wat hij nodig heeft.

Sukkel die je bent.

Dáárom begint schrijven met denken

Wat heeft je lezer nodig om te kunnen horen wat jij zegt?

Het antwoord is: haast niks. Zo weinig mogelijk. Alleen de meest pure vorm van je gedachte – plus zonodig een vergelijking, omdat je nieuwe informatie in een andere context soms opeens wél snapt.

Géén ruis.

Want hoe meer informatie jij geeft, hoe harder je lezer moet werken

Dat geldt voor alles. Het geldt voor webdesign. Het geldt voor lesgeven. Het geldt voor verkopen. Het geldt zelfs voor je garage:

Dus eerst denk je na. Wat wil je zeggen?

Je mag één onderwerp kiezen. Niet meer.

En van dat éne onderwerp leg je alleen de kern uit. Niet meer.

Alle subonderwerpen en zij-onderwerpen en ook-best-leuke-aanverwante-zaken laat je weg.

(40 sec. uitleg:)

Makkie, denk jij

Maar zelfs ervaren journalisten moeten zichzelf dwingen om na te denken.

Ik luister naar een podcast-interview met de gerenommeerde Amerikaanse onderzoeksjournaliste Katherine Eban. Een leerzaam interview, ook over onafhankelijk blijven in het tijdperk van influencer marketing en product placement: Eban is zelfstandig onderzoeker. Zij was het die 15 jaar geleden ontdekte dat Amerikaanse psychologen een rechtvaardiging hadden verzonnen voor de beruchte verhoortechnieken in Guantanamo Bay. (Podcast: 00:12:20. In 2019 verfilmd als The Report. Filmtip.)

Toen ze er de American Psychological Association naar vroeg, bedolf die haar onder de documenten. En toch miste ze iets. Dus ging ze nadenken, tot ze er achter was.

Thinking is really underrated for journalists. ‘Cause journalists are always supposed to be calling and interviewing. But just thinking. And I remember I went through a process of several weeks in which I just tried to figure out – there was something missing, and I began thinking and going over my notes […]

We willen allemaal graag dingen dóén

Maar de kunst is om te stoppen.
En na te denken.
En om dán pas te gaan schrijven.

En om jezelf bij de kladden te grijpen, als je over de schreef gaat.

Doe je dat niet, dan luisteren ze niet meer naar je.
Eigen schuld.

 

 

 

tips voor beter bloggen

(Zet je VPN uit als de knop niet werkt).

Over Kitty Kilian

Kitty Kilian

Schreef voor NRC Handelsblad, gaf les aan vakopleidingen Journalistiek. De Blogacademie sinds 2011. Delicate as a hand grenade.

Boek: Stijl. 30 tips

Cursussen:
Blogbasics (beginners)
Blogpro (gevorderden)
Karakter & Dialoog (fictie)
Little Black Dress (heldere website)

41 comments

  • Guilty as charged ;)

    Of nou ja, ik wéét het wel, maar ik moet het echt weer elke keer tegen mezelf zeggen. Toch wordt het steeds makkelijker. En leuker!

  • Ik knoop het in mijn oren; de inhoud.
    De vorm is jaloersmakend mooi. Weer zo’n blog dat ik eindeloos wil herlezen.

  • Schrijven en 57x corrigeren kan ook effectief zijn toch? Als ik van tevoren zou nadenken komt er geen letter meer op papier vanwege een nogal sterke innerlijke criticus.
    Na enig nadenken blijkt dit mijn patroon te zijn: ik schrijf wat praatjes voor de vaak -op virtueel papier- en na zo’n 300 woorden vormt zich een idee. Dan schrijf ik heel snel verder en ga vervolgens dus die 57 correctierondes in.
    Best een vermoeiend proces maar vooralsnog werkt het. Hoe omzeil je je criticus met alleen nadenken? Heb je daar een tip voor?
    PS Adam Driver! Een fabelachtige acteur en heerlijk om naar te kijken! Dank voor de tip, ik ken deze film nog niet van ‘m. Morgen lekker kijken :-)

    • Ik ben ook fan van Driver. Maar totnogtoe was die film waarin hij een dichtende buschauffeur was de mooiste. Paterson uit 2016. Maar ik lees nu dat hij al in 23 films heeft gespeeld sinds 2012!

      ’Since his breakout role in HBO’s Girls in 2012, Adam Driver has quickly risen in the ranks to become one of the most revered actors in Hollywood. Standing over six feet tall with a large, broad body, patchy facial hair, and features that meet at the intersection of goofy and handsome, Driver is a kind of Tinseltown anomaly.

      He’s avoided being pigeonholed into one type of role and has instead played characters across all types of genres — from a zombie-killing cop to a poetry-writing bus driver to the villain that lured Luke Skywalker out of hiding in the continuation of one of the most popular franchises of all time.’ https://blog.taste.io/ranking-all-23-adam-driver-films-6dbaf72e9190

      The intersection between goofy and handsome ;-)

      Over hoe je schrijft: alles mag. 23 versies mag best. Ik moet er zelf niet aan denken, maar het mag.

      Als je eerst een tijdje zomaar schrijft, tot je een idee krijgt, dan denk je op papier. Kan ook.

      Zelf kan ik pas een blog schrijven als ik 1 kernidee heb en als ik er iets anders aan kan verbinden. (https://www.deblogacademie.nl/inspiratie/) Maar dat is ook maar een gewoonte.

      Journalisten hoeven zich vaak maar kort te concentreren om een kern en een invalshoek te bedenken: https://www.deblogacademie.nl/hoe-schrijven-journalisten/

      Allemaal gewoontes. Dus als jij er gelukkig mee bent: prima. Als je sneller wil schrijven: probeer het eens andersom. Onderwerp > invalshoek > eerste zin en dan de rest in één keer.

  • Zo’n stuk waarin je ja-ja-ja-ja zit te knikken bij het lezen.

    Trouwens, ik gebruik Dit-wil-ik-helemaal-niet-weten bijna even vaak als Je-slaat-een-stap-over in mijn tekstcommentaar.

    Maar jij kan het ;-)

  • Dit is heel herkenbaar Kitty! Het is vooral de angst om niet volledig te zijn. Maar door alles te vermelden, komt niets meer over. Less is more.

  • Ja maar, die kinderen dóen soms ook kleren aan die niet kunnen. Vergeten hun licht aan te doen, fiets op slot te zetten..

  • Het kind was al ver in de twintig en werkte als kok bij een Italiaans restaurant. Zoals het betrokken ouders betaamt gingen wij daar regelmatig een hapje eten. Op een koude winterse avond was zoonlief druk aan het kokkerellen toen hij ineens de keuken uitstormde met een paar pizzadozen. Een bezorger had zich afgemeld en hij moest even snel deze bestelling wegbrengen. En terwijl hij langs ons tafeltje door het volle restaurant naar de deur liep riep ik hem achterna: ” Doe je wel je jas dicht?”.

  • Dankjewel Kitty,
    Als schrijftip was ie de afgelopen week al binnen gekomen. Nu ook nog als levensles. Heel mooi.

  • En toch, en toch, af en toe kom ik er met het denken niet uit. Dan moet ik schrijven om er achter te komen wat ik nou eigenlijk wil zeggen. Schrijven kan bij mij helpen om de hoofdzaak en bijzaken te scheiden en om de essentie te vinden.

  • Ik voelde me vroeger vaak schuldig als ik eerst na moest denken. Ik krijg hier verdorie voor betaald, dacht ik dan, ik moet achter mijn laptop zitten en tikken. Hup.

    Als ik nu acht uur heb om een groot verhaal te schrijven, dan ben ik zeker vier uur bezig met het bedenken van een opzet en het puzzelen met wat erin moet en waar. Werkt veel beter.

  • Raak. In mijn hernieuwde enthousiasme over schrijven, ga ik weer los als een koe in de wei in het voorjaar. Hobbeldebobbel, lekker een nog bijna maagdelijke site voor me om te vullen dus schrijven maar. Ik moest weer even wennen aan een ding tegelijk. En ik heb ontdekt dat hier eigenlijk rijkdom in schuilt: alles wat ik weglaat of wegstreep, is weer een onderwerp voor een nieuw artikel. Handig!

Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen