Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen

Kerstmissig en light verse

light verseKerstmissig.
Dat voel ik me.

Het is dus tijd voor Goede Gedachten. Ik sla de beroemde Harvard Commencement Speech van J.K. Rowling op (2008). Commencement speeches staan altíjd vol goede gedachten. Want je kunt de aankomende Amerikaanse bankiers, economen en juristen niet loslaten op de maatschappij zonder ethisch kompas. Stel je voor wat ze anders misschien zouden aanrichten.

De titel is: De bijkomstige voordelen van falen, en het belang van het voorstellingsvermogen. De kern: falen maakt je vrij, en een voorstellingsvermogen maakt je links. Maar dat is niet het belangrijkste, realiseer ik me bij het lezen.

Het belangrijkste is het begin.

The first thing I would like to say is ‘thank you.’ Not only has Harvard given me an extraordinary honour, but the weeks of fear and nausea I have endured at the thought of giving this commencement address have made me lose weight.

 

Ik steek mijn duim op. Nailed it in one, J.K. Strak in de vorm, sterk in de inhoud.

Natuurlijk moet je nederig zijn als je daar staat. Maar niet té nederig. Je bent tenslotte niet voor niks gevraagd. En een humblebrag is ordinair. Het enige dat je dus kan redden is humor.

Humor is sowieso de enige verdediging tegen de absurditeit van het bestaan.

Wie dat ook wist, is Ogden Nash (1902-1971)

Nash, een Harvard dropout, was de bekendste Amerikaanse light verse dichter van zijn tijd. Hij deed zijn hele leven niks anders dan woordgrappen op papiertjes krabbelen.

REFLECTION ON A WICKED WORLD

Purity
is obscurity

Het mooie van Nash is hoe vrij hij is met de vorm. Hij maakt maffe ritmes en verzint woorden en grammatica:

EVERYBODY

Consider the auk;
Becoming extinct because he forgot how to fly, and could only walk.
Consider man, who may well become extinct
Because he forgot how to walk and learned how to fly before he thinked.

Uit een gedicht over zijn puberende kinderen:

Still, I’d like to be present, I must confess,
When thine own adolescents adolesce.

(fragment uit: TARKINGTON, THOU SHOULD’ST BE LIVING IN THIS HOUR. Alles uit: Linell Nash Smith, The Best of Ogden Nash, 2007)

Die taalacrobatiek  doet denken aan de Amerikaan Dr. Seuss. En aan de Brit A.A. Milne (When We Were Very Young, 1924 en Now We Are Six, 1927).
light verse A.A.Milne
Now We Are Six, A.A. Milne
Is het typisch Angelsaksisch? Ik kan in Nederland maar niemand bedenken die iets vergelijkbaars doet. Met dezelfde speelse vorm en ritme en humor, bedoel ik.

Brian Bilston: social media poëzie

Op Twitter kwam ik vorige week de Brit Brian Bilston tegen. Speels en fun. In zijn timeline post hij gedichten in de vorm van een kerstboom (Needles), een Spotify-lijst, of een Conservative Party Lunchtime Menu (deprived shrimps). Maar het mooist zijn zijn gedichten over online zijn. Zoals deze, in de vorm van een Google search met autocomplete:
light verse van Brian Bilston
Brian Bilston, Searching for Christmas. Bron

En let op de aftiteling: zelfs zijn naam krijgt de vorm van een autocompletion. Dat is nou meesterschap. Kom dáár maar eens op.

We hebben nog wat te doen in 2021.

Goede kerstvakantie.
 

 

tips voor beter bloggen

Over Kitty Kilian

Kitty Kilian

Schreef voor NRC Handelsblad, gaf les aan vakopleidingen Journalistiek. De Blogacademie sinds 2011. Delicate as a hand grenade.

Boek: Stijl. 30 tips

Cursussen:
Blogbasics (beginners)
Blogpro (gevorderden)
Karakter & Dialoog (fictie)
Little Black Dress (huisstijl maken)

26 comments

  • Brian Billston heeft ook een gedicht geschreven toen hij de pest in had dat iemand een grote dikke suv precies voor zijn raam had geparkeerd. Het heet 4×4 en heeft 4 coupletten, met ieder 4 regels, met ieder vier woorden. Geweldig.

    Your four by four
    Parked outside my door
    Means i cannot see
    The sky no more

    Heerlijk zoals hij dat doet.

  • In Nederland kennen we bijvoorbeeld wel de gedichten van Toon Tellegen. En het boekje ‘de Nootmuskaat Kolonel’ van Toon Hermans. Met bijvoorbeeld het gedicht On

    Als ik door de duinen fiets

    denk ik vaak; er is geen niets

    want ik zie in alles iets

    als ik door de duinen fiets

    zie de wind, de zee, de zon

    zie de zin en zie de on

  • John o’ mill? Nederlandse leraar Engels..:
    ‘In Connecticut in n waterput
    Verdronk mijn tante Eefje
    Nog jaren later
    Dronk oom t water
    Uitsluitend door n zeefje’
    Hij schreef ook Engels op zn Nederlands, jaren 60.
    Ik geniet enorm van je rake teksten in je nieuwsbrief!
    Groet Marita

    • Als middelbare scholier kende ik veel van zijn limericks uit mijn hoofd. A terrible infant called Peter sprinkled his bed with a gheter. Super geestig vond ik ze.

      Ik lees op wikipedia dat hij Johan van de Meulen heette. Leraar Engels, die zich liet inspireren door de fouten van zijn leerlingen. Ik ken van hem alleen maar limericks, strak in het metrum (goddank).

      Hij is een klasse apart. Geestig, alleen te begrijpen voor Nederlandstaligen, en hij herhaalt voortdurend dezelfde grap, in feite. Ik leer ook net van de Engelse wiki dat er een term is voor zulke tweetalige grappen: macaronic. Macaronic language uses a mixture of languages, particularly bilingual puns.

      Dat is ook zo verbazend. Dat voor elk type grap al een naam bestaat!

    • Ha, die ken ik allebei niet. Van Van Pamelen kan ik alleen werk vinden onder afbeeldingen – vreemd toch dat dichters hun werk offline houden, kennelijk omdat ze denken dat ze anders geen bundels meer verkopen. Brian Bilston toont vrij overtuigend aan dat ruimhartig delen wel werkt. Ik heb tenminste al zijn boeken aangeschaft ;-) Hoe dan ook, inderdaad vormvast. Tikje ouderwets. Maar ik zou een keer een hele bundel moeten inzien. Na de lockdown. Van Torn is nog minder te vinden – een nogal flauw gedicht over een garderobenummertje. Meer niet.

      Neem Milne – zijn gedichten over Christopher Robin zijn ongelooflijk mooi, ook van klank, binnenrijm, enz.

      Sneezles

      Christopher Robin
      Had wheezles
      And sneezles
      They bundled him
      Into
      His bed.
      They gave him what goes
      Witch a cold in the nose,
      And some more for a cold
      In the head.
      Enz

  • “Humor is sowieso de enige verdediging tegen de absurditeit van het bestaan.”

    Precies. Ten aanval, te vuur en te zwaard!

  • Speels zijn met taal. Dat is toch wel heel erg leuk. Ergens is het wel jammer dat op school taal zo serieus genomen wordt (werd?). In ieder geval toen ik naar school ging, ging het alleen maar om de regels goed toepassen.

    Het heeft erg lang geduurd voor ik eindelijk door had dat schrijven eigenlijk best wel leuk is.

    • Echt, Henneke?
      Goh. Voor mij begon het als hobby. Het is eigenlijk zo dat je vooral moet oppassen dat het leuk blijft, als het je werk wordt. Zoals met elke hobby die werk wordt.

      • Ja, echt waar. Op school vond ik er niks aan en ik was er ook niet goed in. Nederlands en Engels waren mijn slechtste vakken. Ik ben pas de laatste 10 jaar of zo gaan schrijven. Eerst voor mijn werk. Dus het is nooit een hobby geweest voor mij. Maar ik schrijf nu met zoveel plezier dat mijn werk als een hobby voelt.

Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen