Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen

Waarom je lezers negatief lezen (en wat je er aan kunt doen)

negatief lezen

‘Ik heb spijt dat ik je heb opgegeven.’
Mijn rij-instructeur kijkt me niet aan. Ik heb 80 lessen gehad en nog steeds verwar ik de knopjes van de lichten met die van de ruitenwissers.

‘Je zit in de verkeerde versnelling’, zegt de rij-instructeur.
‘Je anticipéért niet.’
‘De haaand-rem.’
Meestal zucht hij alleen maar.

De examinator komt me halen

‘Lekker weertje.’ Hij glimlacht. We lopen over het parkeerterrein. ‘We nemen de blauwe Audi met nummerbord 11 22 XX. Waar staat die?’

Automerken. Die ken ik óók al niet. Bij toeval valt mijn blik op 11 22 XX. ‘Die daar.’
Hij geeft me een knipoog. ‘Je ogen zijn alvast okee.’

Ik moet linksaf bij een stoplicht. Er zijn twee rijbanen. Van de zenuwen neem ik de linker – nu moet ik direct als éérste optrekken. ‘Oeps’, zeg ik.
‘Juist goed’, zegt de examinator; ‘we hebben al genoeg slome chauffeurs.’

Het examen is bijna voorbij.

‘Nog even achteruit inparkeren.’

Ik kijk de examinator aan. Dat kan ik niet. Na 50 lessen was mijn vader ingesprongen: dan zou hij het me zélf wel even leren. Al na twee pogingen gaf hij het op.

Met een verontschuldigende glimlach zet ik hem in zijn achteruit. Niks aan te doen. Ik knijp mijn ogen dicht. En ik draai hem er in één keer goed in.
‘Zie je wel,’ zegt de examinator. Hij geeft me een hand.

‘Gesláágd?’ zegt mijn rij-instructeur. ‘Gesláágd?’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Ga eerst héél lang op kleine weggetjes rijden.’

Negatieve verwachtingen

Je lezer heeft ze ook. En ze hebben veel invloed. Ik leerde het al op de School voor de Journalistiek: je lezers lezen negatief.

(Dat is het grappige van het schrijversvak. Er komen honderden boeken per jaar uit, maar believe you me, iedereen vertelt hetzelfde.)

Hoe bedoel je, negatief lezen?

Ik bedoel dit:

negatief lezen
De Blogacademie ontleest

Voor blogs geldt precies hetzelfde.

Onze basishouding is: kan ik dit skippen?

Oók online. Vraag mensen naar hun grootste ergernis op Twitter of Facebook. Bijna iedereen zegt: al die dingen die ik niet wil lezen.

Hoe komt dat?

Je selecteert de hele dag. En hoe meer gegevens je krijgt, hoe groter die klus wordt.Wat je niet wilt weten moet je tóch eerst afkeuren.

Als de klus te groot wordt geven we er helemáál de brui aan – teveel keuzestress, of analysis paralysis. Dan gaan we gewoon iets leukers doen.

Zeggen we bij voorkeur nee omdat harder nadenken meer energie kost? Nee, zegt neurowetenschapper Paul King: we gaan immers ook niet sneller ademen en meer zweten als we harder denken? Het energieverbruik van de hersenen in slaap is ook maar 10% lager dan overdag. Onze hersenen ploeteren, kortom, altijd gestaag door. Wat we ook denken. Net als ons hart.

Nee zeggen is gewoon onze default mode. Onze aandacht is schaars, en we zeggen veel vaker nee dan ja.

Okee. De lezer staat in de nee-stand. Hoe kun je dat doorbreken?

Kijk om je heen. Denk film. Denk roman. Denk thriller.

Wat doen die?

Die halen je in één klap uit je alledaagse beslommeringen.

Boeken

Een goede roman opent met een probleem dat je aandacht trekt. Jane Austen deed het al, in 1813 (Pride And Prejudice):

It is a truth universally acknowledged, that a single man in possession of a good fortune, must be in want of a wife.

In 1993 doet Vikram Seth nog precies hetzelfde (A Suitable Boy):

‘You too will marry a boy I choose,’ said Mrs Rupa Mehra firmly to her younger daughter.

Films

doen het met verzengende emoties. In Un long dimanche des fiançailles laat een soldaat in de allereerste scène zijn vinger eraf schieten. Je krimpt meteen in elkaar.

Moet dat nou? denk je als kijker.

Ja, dat moet, vindt regisseur Jean-Pierre Jeunet. Die wil zijn publiek klaarwakker hebben. En vol concentratie. Hij beoogt een effect: bewustzijnsvernauwing. De rest van Un long dimanche is helemaal niet gewelddadig.

En meteen na die heftige emotie denkt de kijker: waarom doet die soldaat dat in godsnaam?

Een probleem acuut maken

in het hoofd van je lezer: daar gaat het om.

Als het probleem interessant genoeg is voor je lezer heb je zijn aandacht te pakken.

Dat kan al in één scène.

Het kan zelfs in één zin.

 

• Lees ook: Hoe begin je een verhaal? 100 eerste zinnen die je móét lezen

tips voor beter bloggen

boekblog over blogstijl

Over Kitty Kilian

Kitty Kilian

Schreef voor NRC Handelsblad, gaf les aan vakopleidingen Journalistiek. De Blogacademie sinds 2011. Delicate as a hand grenade. Blogt as we speak het boek Hoe schrijf je een blog? - de stijl.

Cursussen:
Blogbasics
Blogpro
Little Black Dress
Karakter & Dialoog

29 comments

Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen
Herstel wachtwoord
Geef je e-mail adres. Een nieuw wachtwoord wordt verzonden.