What’s at stake?
Hoe brandend is jouw blog?

hoe brandend is jouw blog

Ai.
Ik word te lief.

Dat gaat niet goed.

Op Facebook kreeg ik al een waarschuwing vandaag:

Niet te lief worden online

Zeikbericht

Ze heeft gelijk. Daar gáát mijn zorgvuldig opgebouwde imago

Vorige week zei de Videovakvrouw het ook, in een professionele werkbespreking waarbij haar zoontje van 3 auto-ongelukken ensceneerde tussen de koffiekoppen: ‘Je wordt wel erg mild.’

Die kwam aan.

Of hier, onlangs:

Feel-good blog, brrr

Feel-good blog, brrr

Dat kan zo niet langer

Persoonlijk ga ik namelijk over mijn nek van feel good bloggers. En ook van overmatig bescheiden mensen.

Online, dan.

En ik zal eens even uitleggen waarom.

Ten overvloede, hè.

Want eigenlijk is het zo’n waarheid waarvan je je afvraagt of je hem nog wel moet opschrijven, zo godsonmogelijk voor de hand ligt ‘ie.

Kijk

Er is geen geluk zonder spijt.

Er is geen waarheid zonder leugen.

Er is geen schoonheid zonder een lelijk randje.

Er is geen vriendschap zonder jaloezie.

Er is geen harmonie zonder een dissonant.

Kortom: er is geen perfectie.

Perfectie is kitsch

Ik praat normaal niet over branding. Het woord alleen al.

Maar ik doe het natuurlijk wel. Nadenken over de indruk die ik maak, online.

Ik heb gekozen voor de dissonant. Laat mij die hand grenade maar zijn.

Past ook prima bij mijn opstandige aard.

Het is dus een reëel probleem, als ik te lief word. Als die cynische journalistenblik plaatsmaakt voor begrip en mededogen.

Als ik – god verhoede – te compliant word. We zijn niet op de wereld om geen weerwoord te laten horen.

Ik maak maar half een grap

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar in mijn geval viel mijn zelfverzonnen online acteur samen met mijn ideaalbeeld van mezelf: brutaal met humor. Zelfverzekerd. Voor niemand bang. Steekt haar mening niet onder stoelen of banken. Heeft altijd gelijk.

Schrijven is toneelspelen in je hoofd.

Op mijn blog spéél ik mijn eigen ideaalbeeld. Ik vergroot sommige eigenschappen uit, schuif andere onder het kleed. Ik werk de werkelijkheid bij.

Een beetje, of veel?

Maakt niet uit. Ik ben de enige die dat hoeft te weten. Jou gaat het om het resultaat: wat je hier leest.

Maar niet alles is verzonnen

Ik ben geen tekstschrijver. Ik schrijf niet in opdracht. Ik schrijf voor de lol.

Wat ik meemaak en waar ik over denk komt in mijn blog.

Een blog als dit is een gedachtenspinsel. Een short sprint personal essay. Een mix tussen journalistiek, literatuur en copywriting.

Ik schrijf over wat me obsedeert.  Over wat er toch al rondvliegt in mijn hoofd. Liefst over dingen die net buiten mijn blikveld zweven. Hoe minder grijpbaar, hoe spannender om ze te pakken te krijgen.

Waarom?

Omdat schrijven nadenken is:

How can I know what I think before I see what I write? (Schrijver onbekend).

Jajajajaja, genoeg over jou, Kilian. Wat moet ik ermee?

Logisch:

Je moet de juiste obsessie kiezen om over te bloggen.

Was je eetverslaafd? Jij hebt je onderwerp.

Ben je diep gelovig? Kat in ‘t bakkie.

Is genealogie je grootste hobby? Kom maar op met die staak naar Karel de Grote.

Eh.. ja, natuurlijk moet je bedrijf daar dan óók over gaan

Over die obsessie.

(We hebben het hier over zakelijk bloggen, hè.)

Maar dat is geen probleem, want in mijn optiek ben je online en offline, in je werk én privé, grotendeels dezelfde persoon, met dezelfde drijfveren. Mensen die jou in het echt ontmoeten mogen niet verbaasd zijn dat je véél aardiger bent dan op je blog.

Wat is jouw obsessie?

Ofwel: hoe brandend is jouw blog?

Pas op voor je iets zegt: het luistert nauw. Je moet er volkomen eerlijk over zijn. Zodra je zomaar iets verzint voelen we dat.

Als je een ‘passie’ voorwendt omdat je een geëngageerde ondernemer wil lijken – forget it. Als je een goed doel op je site zet om een altruïstische indruk te maken – think again. Wij lezers hebben een gevoelige bullshit-radar.

Een beetje toneelspelen mag best. Maar niet over je diepste drijfveren.

Wil je de mijne weten?

Geen probleem.

Communicatie. Hoe het werkt. (Waarom ik er vroeger zo slecht in was en hoe ik kon zorgen dat mensen gingen luisteren, in godsnaam dan maar op papier). Hoe je mensen laat luisteren, zelfs naar dingen die ze niet willen horen. (Psychiatrie). En op dit moment: hoe ik zelf beter kan communiceren, mondeling. (Shut the fuck up, luister, luister, luister. Spreek dingen uit die mensen willen horen, ook al maakt het je kwetsbaar, ook al heb je een weerstand om ze te zeggen.) Hoe anderen dat doen. Ik ben mateloos geïnteresseerd in rolmodellen. Ik bestudeer andere mensen altijd. Overal. En omdat ik er altijd mee bezig ben, met communicatie, kan ik ook aan anderen vertellen wat ik heb geleerd. In elk geval het deel over communiceren op schrift.

Dit blog is een weerslag van die obsessie. De Blogacademie zelf is mijn obsessie.

Ik meet mijn zelfvertrouwen en mijn tevredenheid inmiddels af aan hoe geslaagd ik mijn laatste blogpost vond. Net zoals vroeger aan mijn stukjes in de krant. Gevaarlijk. Maar onvermijdelijk. Ik ben mijn stukjes.

Vanochtend

Ik doe mijn ogen open. Hij Die Niet Genoemd Wil Worden is al wakker.
Ik leg mijn hand op zijn arm: Ik hou van je. Heel veel.
Hij: Hee, waarom zeg je dat opeens?
Ik: Omdat ik weet dat je dat graag hoort.
Stilte.
Hij: Ik vind dat je hele goeie blogs schrijft.
Ik: Hè, waarom zeg je dát nou?
Hij, grinnikend: Omdat ik weet dat je dat graag hoort.

 

73 reacties op “What’s at stake?
Hoe brandend is jouw blog?

  1. “Shoot” zeggen maakt je zeker te lief. Als ik dat zeg, krijg ik enorm op mijn kop. Gewoon “shit” zeggen.

    Enne, ik vind jou in het echt best aardig hoor, ondanks die handgranaten af en toe. ;-)

  2. Schrijven is nadenken.
    Daar is dit blog een mooi voorbeeld van.
    Alsof ik even mee kan kijken in wat er zich in jouw hoofd afspeelt. En dat stemt dan weer tot nadenken.
    Een actie-reactie waar ik van houd. Want daaruit ontstaan vaak weer nieuwe gedachten en ideeën.

    Nu nog kauwen op mijn obsessie.
    Want die heb ik ook.
    Genoeg ;-)

    Ps. Hij Die Niet Genoemd Mag Worden heeft gelijk

  3. Erop aangesproken worden dat je te lief wordt… Als jij je branding niet bewaakt, doen je fans dat wel, Kitty. Teken dat je die branding goed voor elkaar hebt, haha. (Afschuwelijk he, ‘branding’ en ‘fans’…)

    Iets zeggen omdat (je denkt dat) de ander dat graag hoort en dat dan ook zeggen, dat je het daarom zegt. Je zou het liever niet zeggen, maar vooruit, af en toe wil je tóch lief zijn… ;-)

  4. Haha, Hij Die Hier Niet Genoemd Wil Worden had gelijk vanochtend. Prachtige blogpost weer!
    Benieuwd naar je ontwikkelingen beter mondeling te communiceren. Op schrift ben je er wat mij betreft al briljant in :-)

  5. Oh, grappig. Ik kreeg van de week hetzelfde commentaar: je bent te lief. Niet in mijn blog, maar in het Echte Leven.

    Dat ik in mijn blog zo lekker pittig was juist, en durfde te zeggen waar het op stond – maar vervolgens wel mijn patiënten over me heen laat lopen.

    Tsja. Tijd om er iets aan te doen. I need bitchclass! :-) of nou ja, toughening up. Misschien moet ik ook op verhardingsretraite.

  6. Poeh Kitty, best lastig wat je hier zegt. Schrijven is toneelspelen. Daar ben ik het helemaal mee eens, als je schrijft voor een ander. Jij hebt het, volgens mij, niet over schrijven maar over je zorgvuldig gecreëerde imago van strenge blogjuf. Iedereen begrijpt toch dat een imago bestaat uit het uitvergroten van bepaalde eigenschappen. Een imago is niet genuanceerd. Dat ben jij als persoon (gelukkig) wel. Anders zouden we spreken van een karikatuur.

    Lezers hebben inderdaad een geweldige bullshit-radar en de meeste lezers zullen blij zijn om meer te zien van al die andere kanten van jou.

    Tenslotte: het einde van je blog, is wat mij betreft het begin van een nieuw blog :-)

  7. Kitty heeft zojuist een comment van mij weggehaald. Ze vond mijn opmerkingen onaardig en bot en dat paste niet onder haar blog.

    In een privé-mail heeft ze me meteen de oren gewassen.

    Strenge juf?
    Ja.

    Knappe juf?
    Ook ja.

    Ze legde glashelder uit hoe mis ‘t was en waarom.

    Het was mis, het was bot.

    Aan de hand van een voorbeeld liet ze zien hoe ‘t wel kan als je iets aan te merken hebt.

    Dit schreef ze:

    “Hoe heb ik het nou, zeg. Ik dacht jij een gastheer was? Hoeft dat alleen in je eigen restaurant dan?

    Kitty, je hebt je imago flink opgepoetst.

    Je bent beslist niet te lief als ‘t moet.

    Het werkt.

    Un grand merci.

  8. Lief? Dat was nog niet bij me opgekomen. Recht-voor-z’n-raap en betrokken wel. En ook scherp. Je houdt mij in ieder geval scherp met je blog onderwerpen en reacties. Of ik zelf niet te lief en voorzichtig word. Door jouw blogs leer ik dat het best wat harder mag, wat speelser, uitdagender. Toch die “hand granade”.

  9. Hm. Te lief. Ik weet niet of dat hier het probleem is. Heeft het niet eerder te maken met het feit dat je soms gewoon een onverwachte kant van jezelf laat zien? In eerste instantie kom je in je blogs (en in andere uitingen) over alsof je heel zelfverzekerd bent. Je opmerking op Facebook liet echter zien dat je ergens onzeker over was. En dat was een verrassing. Veel mensen kijken (denk ik) tegen jou op en zien dan ineens dat jij soms ook twijfelt. Voor mij maakt jou dat gewoon meer mens. Een geruststelling ;-).

    PS Ik vind jou wel degelijk lief. Zonder het woordje ‘te’ ervoor. Dat is een compliment.

  10. Afgezien van hoe ik echt ben – dat is een opmerkelijke uitspraak van je, Eef. Lees je eigen blogs eens, en denk dan eens na over hoe zeker die overkomen en waarom.

    Stellig schrijven is iets anders dan zelfverzekerd zijn.

    Hoewel ik moet zeggen dat ik steeds zelfverzekerder word, hoe ouder ik word. Het is ook mogelijk dat het komt door de medicatie tegen adhd – die eigenlijk een antidepressivum is. Die ze geven bij adhd (‘t is een variant op Strattera, omdat ik die niet verdroeg).

    Wonderlijk hoe één kleine capsule je leven met 100% kan verbeteren. Weg overdreven angst en onzekerheid, gewoon zijn zoals je bedoeld was. Ik ben nog elke dag dankbaar.

  11. Iemand die met zoveel liefde een blog onderhoudt, is gewoon lief.

    Ik herken me wel in de regel ‘blog is een gedachtenspinsel’.

    Wat is er mis met lief? Er is al genoeg opstand in de wereld…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *