Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen

Over openheid en schaamte op je blog

open zijn op je blog

Ze is mijn voorbeeld.

Penelope Trunk.

Ze heeft Asperger. Daarom schrijft ze over alles waar anderen over zwijgen.

Dat haar man haar slaat. Hoe sex is met een autist. Dat ze altijd gelijk heeft.

(Ik wil het hier niet hebben over moraal. Ik wil het hebben over dingen bij hun naam noemen. Voor kritiek op Trunk: zie de links halverwege deze post).

Waarom is ze zo goed?

Omdat ze laser sharp is. Ongewoon open. Ze schrijft helder. En ze is voor de duvel niet bang.

Trunk blinkt uit in tegendraadse meningen en shockerende ontboezemingen.

Officieel schrijft ze over carrières. Deze video laat zien hoe ze denkt:

Haar ongereserveerde openheid over haar eigen onaangepastheid maakt dat ik me minder schaam voor mezelf.

Zonder haar voorbeeld had ik een post als deze nooit geschreven.

Vandaar.

Vorige week volgde ik een serie online webinars van Trunk

Ik wilde weleens zien hoe ze die deed.

Een vragenronde viel uit. Als noodoplossing interviewde ze haar redacteur.

Nu is het al geweldig dat ze iedereen die het horen wil gewoon vertelt dat ze een redacteur hééft.

En dat die redacteur de meeste posts afkeurt.

En dat hij zelfs haar tweets redigeert.

Maar de redacteur, Jay, had een verhaal op zich

Zeven jaar geleden bood hij Trunk zijn diensten aan omdat hij nooit kon wachten op haar volgende post.

Hij wilde ze allemaal, meteen. Ook de afgekeurde kladjes.

Jay is een bescheiden man. Hij kon er nauwelijks tussenkomen, tussen Penelope en haar persoonlijke assistente Melissa.

Het deerde hem niet.

En wat hij kon zeggen was raak:

If you don’t care a lot about a post, just stop

Hij deed één uitspraak waaraan ik al een week loop te denken:

‘The length of a post has to suit the strength of the idea’

Dat klinkt als een werkbare leidraad.

Hij lichtte toe: één goed idee kun je kwijt in een tweet. Of in een hele korte blogpost.

Voor een lange post heb je een boel goede ideeën nodig.

Danny Baker

Vorige week ontmoette ik een twitteraar met precies zulke goede ideeën: de Australiër Danny Baker.

Baker, een ‘aspiring author’, staat op het punt: ‘…to launch a campaign to inspire sufferers of depression to never give up on happiness.’

Hij doet iets wat ik nog niemand heb zien klaarspelen: hij destigmatiseert in 140 tekens.

Hij maakt in één tweet duidelijk hoe onredelijk de uitsluiting van psychiatrische patiënten is:

Met een simpel voorbeeld geeft hij aan hoe erg mensen met een depressie zich schamen:

Hij stelt vragen die niemand durft te stellen:

En ik schud vol verbazing mijn hoofd.

Natuurlijk raken zijn tweets me extra omdat onze oudste zoon zes weken geleden zelfmoord pleegde. Hij was depressief.

En natuurlijk vraag ik me voortdurend af of ik tekort geschoten ben.

Maar gek genoeg voel ik me door Bakers tweets getroost

Het is een opluchting dat hij er gewoon over praat.

Dat hij uitlegt hoe het voelt, depressief zijn, van binnen.

En waar iemand die depressief is behoefte aan heeft: een arm om zich heen. Luisteren.

Dat hij feiten geeft. En vooral: dat hij terugvecht, tegen het grote verzwijgen.

Ik denk: Jay heeft gelijk

Een goed idee past in een enkele tweet.

Dus hou je vast als Danny Baker met een boek komt.

tips voor beter bloggen

Over Kitty Kilian

Kitty Kilian

Schreef voor NRC Handelsblad, gaf les aan vakopleidingen Journalistiek. De Blogacademie sinds 2011. Delicate as a hand grenade.

Cursussen:
Blogbasics
Blogpro
Karakter & Dialoog
Little Black Dress

30 comments

Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen
Herstel wachtwoord
Geef je e-mail adres. Een nieuw wachtwoord wordt verzonden.