Geen blogpost, maar een verslag van een verloren leven

Frits

5 juli 2013

Vorige week zijn veel lezers geschrokken van een post die bestond uit enkel een foto met onderschrift.

De foto was van mijn oudste zoon, die vorige week een einde aan zijn leven heeft gemaakt. Hij kon niet meer leven met zijn eenzaamheid, zijn angsten en zijn depressies.

Ik was vorige week, de dag nadat het gebeurde, niet in staat om veel méér te schrijven dan zijn naam. Deze week hebben we afscheid van hem genomen. Ik las een tekst voor over het laatste jaar van Frits, die ik nu ook hier plaats.

Mijn reden om hem te plaatsen is geen zelfmedelijden en het is ook geen zucht naar publiciteit.

• Ik wil dat er meer begrip komt voor ernstige psychische aandoeningen. Dat kan alleen als mensen in de directe omgeving open zijn.
• Ik wil dat er wat verbetert in de ggz. Ik wil dat ouders serieus worden genomen door de behandelaars, ook al zijn de patiënten voor de wet volwassen. Vaak zijn de ouders de feitelijke hoofdbehandelaars. Ze hebben grote invloed op de beslissingen van hun zieke kinderen. Maar ze zijn leken. Alleen in goede samenwerking kan de beste behandeling tot stand komen.
• En ik wil ook dat alle goede dingen uit de ggz behouden blijven. Medicatie, zorg en ouderbegeleiding zijn hard nodig, vaak al bij jonge kinderen. In ons geval kwamen we al sinds Frits’ zevende in het UMC. We zijn vaak erg goed geholpen, en we hadden het alleen niet gered.

Daarom een oproep.

Bezuinig de jeugdpsychiatrie niet weg.
Laat niet gemeentelijke ambtenaren beslissen over de toekomst van jouw neefje, jouw dochter, jouw buurjongen.
Iederéén kan een psychische ziekte krijgen.

Lees deze post (NB helaas inmiddels verwijderd) van kinder- en jeugdpsychiater Robert Vermeiren. Onderteken de petitie (ook verwijderd).

schizofrenie

 

Vorige week donderdag,

om kwart over zeven ’s avonds, heeft Frits zijn leven in eigen hand genomen. Vlak daarvoor kwam hij even thuis langs. Het was volstrekt onduidelijk wat hij kwam doen. Hij wilde niet mee-eten. Hij liep onrustig rond. Ik dacht dat hij een afspraak met zijn psychiater gemist had, en op mijn verzoek belde hij die even. Toen verdween hij. Een kwartier later was zijn lijden voorbij.

Het kwam niet als een verrassing

Rond deze tijd vorig jaar ging het slecht met Frits. Hij was gestopt met zijn studie Japans. Zijn studie muziekproductie lukte ook niet. De motivatie glipte steeds weg, hoe hard hij ook probeerde hem te voelen.

Hij probeerde allerlei drugs. Die brachten wel korte ontsnapping en intense ervaringen, maar geen levensdoel. Frits belandde in een diepe depressie. Hij kreeg steeds vaker last van ongewenste beelden en gedachten, die hem vertelden hoezeer hij faalde. Psychotische decompensatie, schizofrenie, Psychotische depressie: hoe je het ook wil noemen.

Frits had onze hulp nodig. Hij nam ons, zijn ouders, in vertrouwen. Hij moest wel. In de loop van het afgelopen jaar had hij steeds minder behoefte om zich groot te houden en liet hij steeds meer zien van wat er in hem omging. Dat ging gewoon dóór toen hij werd opgenomen op de psychiatrische afdeling van U. en later in A.

We maakten lange wandelingen, alleen al om hem te helpen de tijd door te komen. We gingen veel en lekker lunchen. En koffiedrinken in een café op de Oudegracht waar precies de juiste sfeer hing voor Frits. Want Frits was hypergevoelig.

Frits leed onder de opnames

Hij vond de situatie vernederend. Zachtmoedig als hij was kwam hij niet in opstand. Maar hij maakte óns haarfijn duidelijk dat hij het recht had om zelf te beschikken over zijn bezigheden en zijn leven.

Het niveau van de verplichte dagelijkse psycho-educatie beledigde hem. De psychiaters en artsen zaten er vooral voor zichzelf en hun eigen onderzoek, vond Frits. Ze praatten niet mét hem, maar tégen hem. De begeleiders, die hem moesten helpen om structuur te geven aan zijn leven, besprak hij met wanhoop. ‘Ze zeggen allemaal tegen me wat ik moet doen. Alsof ik dat niet wéét. Maar niemand gaat gewoon met me aan tafel zitten, en helpt me om het te doen.’

Hij kreeg verschillende antipsychotica na elkaar en de gevolgen van de ene soort waren nog erger dan die van de ander. Hij werd dik, hij werd vlak, hij werd nog depressiever.

Frits besprak met ons zijn opties

1. Er zou nog medicatie kunnen zijn die een oplossing bracht. (Maar hij betwijfelde het. Het ontbrak hem niet aan ziekte-inzicht, maar de antipsychotica waren hem slecht bekomen. Hij was liever licht psychotisch dan een vreemde in zijn eigen lijf.)
2. Hij kon, net als zijn hulpverleners, proberen te geloven dat alles vanzelf goed zou komen als hij eerst maar weer ergens aan begon.
(Maar die optie viel af. Zolang hij zich kon herinneren was alles voor Frits een opgave geweest: elke gewone schooldag kostte hem zoveel méér moeite dan anderen. Hij kon niet geloven dat die hulpverleners niet begrepen dat hij Alles. Zelf. Al. Had. Geprobeerd.)
3. En anders zag hij als oplossing alleen nog: doodgaan. Hij was zo moe. Hij leed nu al bijna tien jaar onder zijn gebrek aan verbinding met de wereld, en het werd alleen maar zwaarder.

Wij bleven zoeken naar mogelijkheden. We regelden een second opinion bij een psychiater die zei: ’Vertrek uit A! Gooi die pillen uit het raam! Stap op de meisjes af! ‘t Is jouw leven! Maar je moet het wel zelf doen!’
Voor die laatste zin was Frits inmiddels allergisch. Maar hij had waardering voor de psychiater, die als eerste echt naar hem luisterde. En stoppen met de medicatie deed hij direct. Wat nou, afbouwen.

Binnen een paar dagen was de oude Frits terug

Hij kon weer voelen. Hij paste zijn kleren weer. Hij kon weer genieten van muziek, lekker eten, films en zijn vrienden. Hij maakte grapjes aan tafel. We haalden even ongelucht adem.

Dat duurde een week of zes. Toen kwamen, tot zijn ontzetting, de wanen en de beelden terug. En het idee dat iedereen hem minachtte, dat hij nergens voor deugde, dat alles aan hem lag. Frits was in paniek. Zijn opties waren op. Pillen wilde hij niet. Behandeling werkte niet. Hij wilde weg uit deze gevangenis, maar hij durfde niet. Hij kwam hulp vragen.

Maar zulke hulp konden we hem niet geven.

We praatten met Frits, we troostten hem. We haalden hem over om nog één behandelaar te proberen. Om nog mee te gaan naar één nieuwe psycholoog. Nog naar één iemand die al tientallen jongeren met schizofrenie heeft geholpen. Niet met behandeling. Gewoon, samen op reis.

Nee, beloofd, geen pillen.
En nee, geen opname.
Maar zou hij het alsjeblieft nog een allerlaatste kans willen geven?

Eigenlijk durfde Frits niet. Als dit niet zou lukken, zou hij echt geen hoop meer hebben. Maar hij stemde in. Want natuurlijk wilde hij niet dood. Hij wilde gelukkig zijn.

Hij ging het nog één keer proberen

Hij had een songtekst gehoord die hem hielp. En hij ging het nu helemaal goed doen. Frits zette alles op alles.

Hij stopte voorgoed met wiet. Hij hield zelfs op met frisdrank. Hij ging koken voor zichzelf. Hij meldde met een ironische glimlach dat hij chili con carne had gemaakt. Hij hield op met gamen en nam een nieuwe hobby: lezen. Hij sportte drie keer per week met K. Hij oefende zelfs weer op zijn gitaar. Hij wilde een baantje zoeken. En vooruit, geen eisen meer. Gewoon vakkenvullen. Hij dwong zichzelf zoveel mogelijk onder de mensen te komen. Hij ging naar een huisvergadering en hij deed daar zelfs zijn mond open. Hij was trots. Hij begon bij zijn nieuwe psychiater in A. Hij besloot om zijn studie Japans af te maken, ook al had hij er geen zin in. Hij wilde nieuwe kleren gaan kopen, maar wel met hulp van K. of X., want zelf had hij geen fashion sense, vond hij. Het leek beter te gaan.

Tot hij begin vorige week diep geraakt werd door een negatief oordeel over hem. En terwijl wij bezorgd tegen elkaar zeiden dat hij er weer slecht uitzag, had Frits een besluit genomen. Hij was moed aan het verzamelen. Hij was stil, hij kwam ’s avonds in de tuin zitten staren met een pilsje. Hij ging gewoon sporten met K. en hij kwam mee-eten toen B. uit Londen op bezoek was. Maar ondertussen liep hij moed te verzamelen.

Donderdag lukte het hem eindelijk te ontsnappen uit zijn gevangenis.

Toen de nieuwe psycholoog ervan hoorde stuurde ze ons een tekstje over haar eerste sessie met Frits

“Voorzichtig geeft hij me een hand. Een eerlijke hand, zo voelt het. Verlegen. Hij ziet wat bleek. Een knappe jongen van nog maar 21 jaar oud. In het gesprek leer ik een slimme, gevoelige zoeker kennen. Droge humor. Met een creatief brein: hij denkt na over dingen. Is zich bewust.
Ik zie zijn verdriet wanneer we praten over een onbeantwoorde liefde en ik voel zijn zorg wanneer hij vertelt over ongewenste gedachten in zijn hoofd. Zijn gedachten gaan met hem op de loop en zijn hem de baas. Hij geeft me de indruk dat hij de wereld op zijn schouders draagt. Dat hij verantwoordelijk is voor alles. En schuldig. Hij schaamt zich ergens voor, zo lijkt het. Soms een glans in zijn ogen, wanneer hij praat over muziek en Japan. En wanneer ik de wondervraag stel: hoe ziet je dag eruit als al je problemen weg zijn? Hoop. Licht. Weg. Vrij.”

Het laatste is een dichterlijke vrijheid van K. Ze wilde ons troosten. Ik was er namelijk bij, bij dat gesprek. Zo’n eerste gesprek met een nieuwe behandelaar liet ik hem niet meer alleen doen. In werkelijkheid vroeg ze: hoe ziet je dag eruit als je morgen wakker wordt en alles is precies zoals jij wil?

Frits glimlachte een moeie glimlach: ‘Dan heb ik een vriendin. En vrienden. En een baan. En een huis.’

*

Als ouders zijn we diep bedroefd omdat Frits nooit een eerlijke kans heeft gehad om iets van zijn leven te maken. Tourette, adhd, depressies, psychoses- hij had een beroerd genenpakket.

Maar 21 jaar lang waren we trots om de ouders van Frits te zijn. Frits was zachtmoedig en tegelijk een radicale denker. Het was een genot om met hem van gedachten te wisselen. Hij heeft ons en en zijn broer óók ongelofelijk veel vreugde gebracht. We hebben veel van hem geleerd.

Tenslotte. Frits was iedereen die zich voor hem heeft ingezet dankbaar. Het heeft ervoor gezorgd dat hij langer bij ons is gebleven.

depressie en schizofrenie

Testopname met mijn net nieuwe Ipad, mei 2011. Frits was bezig aan zijn eerste jaar Japans in Leiden.

‘Voor Frits’: een blog van Rokus Loopik

NB Hier vind je al mijn latere posts over ‘schizofrenie’ en mijn ervaringen met de psychiatrie bij elkaar.

Begin 2015 heb ik als gevolg van wat ik na de dood van onze zoon geleerd heb de site schizofreniebestaatniet.nl gemaakt voor psychiater Jim van Os. Helaas is die site inmiddels de facto ter ziele. Hij is opgevolgd door Psychosenet.nl.

Ken je een jongere die het leven zwaar vindt, die depressief is, die zich terugtrekt? Ken je een jongere die misschien opeens rare ideeën heeft? Ken je iemand die een schizo-diagnose heeft gekregen? Ga naar Psychosenet. Of bekijk mijn video-interviews over herstellen van ernstige psychiatrische aandoeningen, allemaal bij elkaar, vast hier. Nu meteen.

Voor de meeste mensen is er hoop. Schizofrenie bestaat niet. Een groot deel van de ggz loopt achter. Believe you me.

Zet je heen over je vooroordelen en je angsten voor psychiatrische aandoeningen. Dat redt levens. En niemand anders kan die kleine hobbel voor je nemen.

Geef de filmpjes een kans.  En breng ze daarna onder de aandacht van anderen die de kennis nodig hebben.  Om hun eigen dochter of buurjongen te helpen.
113Online___zelfmoordpreventie___Zelfmoord__Praat_erover_           suicide_onder_jongeren_brochure_pdf-3

 

326 reacties op “Geen blogpost, maar een verslag van een verloren leven

  1. Dappere Kitty. Ik moet hier al van huilen, laat staan hoe jij je moet voelen. Wat afschuwelijk toch dat we met alle kennis en goede bedoelingen sommige mensen niet kunnen helpen. Het zou verboden moeten worden dat mensen zich zo moeten voelen.

  2. Woorden schieten te kort.
    In één adem gelezen.
    Nu tranen.

    Ik wens je enorm veel sterkte de komende tijd. Wat ongelofelijk knap dat je dit zo onder woorden kunt brengen. Ik lees begrip, liefde en verdriet. Alsof het al een plekje heeft.

    *knuff*

    Mama Krieltje

  3. Wauw wat knap dat je dit met ons wilt delen. Ik ben diep geraakt door het open verhaal over Frits. En van jou/jullie. Hier past alleen zwijgen.

    En een diepe diepe buiging, respect

  4. Ik wil jullie heel veel sterkte wensen. Ik weet hoe het is om je kind te verliezen. De mooiste woorden helpen niet maar het is wel fijn om te weten dat er mensen zijn die aan je denken. Dikke knuffel.

  5. Diep ontroerend, Frits: een bijzonder mens. Hij laat een indrukwekkend spoor achter en is zijn pad gegaan. Moge hij rusten in vrede.
    Dank voor jullie sobere, heldere weergave. Moge alle goede herinneringen aan hem jullie troosten en sterken.

  6. En toen zat ik, geheel onverwacht, terwijl ik alleen maar van plan was mijn mail te lezen, met mijn ogen vol tranen op de bank.
    Diep, diep respect dat je dit hebt kunnen opschrijven.

  7. Woorden schieten tekort nu. Op zo’n moment een glashelder en persoonlijk verhaal. Met een hoger doel, waarvoor veel meer aandacht zou moeten zijn. Ik zit hier diep geraakt. Niet alleen van Frits, maar ook van jouw moed en kracht.

  8. O lieve kitty, wat hartverscheurend! Depressiviteit, eenzaamheid, isolement… het is ZO VERSCHRIKKELIJK! Weet dat ik
    Met jullie meeleef! Heb er verder even geen woorden voor. Ben diep geraakt door je tekst.
    Liefs, els

  9. Kitty, dank je wel dat je dit op deze manier hebt gedeeld. Diep respect. Wat erg dat niemand Frits heeft kunnen helpen. Ik heb je nooit ontmoet, maar toch denk ik aan je. Veel sterkte.

  10. Stil ben ik.
    Tranen prikken.
    Mijn adem stokt.

    Ja, zo gaat het.

    Een oordeel …
    dat blijft hangen,
    pijn doet,
    raak.

    Onmacht.
    Onbegrip.

    Je kunt jezelf niet veranderen.
    Je doet zó je best

    gewoon te zijn
    net als anderen.

    Maar nee, je bent jezelf
    en kunt niet …

    Beste Kitty,

    Ik wens je heel veel sterkte!

    Hij was jouw zoon.
    Een mens, man
    vol hoop
    zoekend naar licht
    op weg,
    (weg willend)
    naar vrij zijn.

    • Dat hij zichzelf niet kon veranderen, hoe hard hij ook probeerde.. dat zag hij na een tijdje steeds helderder in. Dat het groter was dan hijzelf. Zo heeft Frits het ook tegen zijn opa gezegd: ‘Niemand kan er iets aan doen, het zit in mij.’

  11. Beste Kitty,

    Dankjewel voor het delen van Frits zijn gedachten en hoe jullie hiermee om zijn gegaan.
    Jouw woorden geven mij veel betekenis.

    Ik wens je veel energie en kracht toe om met het verlies van Frits om te gaan en zijn warme ziel voor altijd in je hart bij te dragen.

    Groet Ingrid

  12. Wat een triest nieuws, ik weet niet wat te zeggen. Ben nieuw bij je blog en had het bericht van vorige week niet gezien. Snap nu wel je opmerking in het mailtje dat je me stuurde. Auw. Gecondoleerd met dit enorme verlies.

  13. Kitty, wat een vreselijk bericht. Ik kan je verhaal niet meer lezen, ik kan me ook voorstellen dat je het weer ingetrokken hebt. (Nog even) voor jezelf houdt.

    Ik wens jullie heel veel sterkte. Het moet vreselijk zijn geweest om je kind zo te zien lijden.

  14. Lieve Kitty,

    Ik wens je veel kracht toe. Schizofrenie is en blijft een vreselijke ziekte, vooral voor degene die het treft, maar ook voor de naaste familie. In jouw geval koos je zoon ervoor om zijn ziekte te verslaan door er zelf uit te stappen. Misschien kan je je daar uiteindelijk mee verzoenen.
    Blijft overeind dat je kind verliezen het meest erge is wat een ouder kan overkomen.
    Veel liefs,

    Geertje Paaij

  15. Diep respect voor de wijze waarop jij dit hebt geschreven. Terwijl de tranen in mijn ogen prikken wil ik laten weten dat Frits de beste ouders heeft gehad.

  16. Beste Kitty,
    Gecondoleerd met het overlijden van je zoon.
    Ik dacht eerst, ik klik weg, want ik ken je niet persoonlijk, maar ik doe het niet. In jouw blog zeg je ook regelmatig dat door het lezen van je nieuwsbrieven het net is alsof de mensen je kennen. Ik ken je door je teksten en energie is universeel. Wat is kennen en niet kennen nu nog.
    Ik ben ook een moeder en wil je daarom sterkte wensen dit verlies te verwerken. Ik ben sprakeloos.
    Moed, wijsheid, kracht en compassie wens ik je toe.
    Groet uit mijn hart,
    Heleen

    • Dank je, Heleen. Dat klopt: woorden zijn ook energie. Het internet is een wonder, wat dat betreft. het brengt veel contacten tot stand.

  17. Ik heb je nooit persoonlijk ontmoet Kitty, alleen digitaal. Het verbaasde me daarom hoeveel je mededeling me trof. Ik denk dat je heel veel mensen geraakt hebt die het niet durven te uiten. Ik heb ook even getwijfeld, maar vertel je graag dat ik je alle sterkte wens.

    Edwin

  18. hej Kitty, ik wist dat je zoon was overleden door je blog van vorige week. De hele week ben je ik in gedachten af en aan met je bezig geweest. Wat een verlies dit moet zijn. Hoe jij weer verder (moet) leven. Ik kan deze blog niet meer lezen want je hebt hem ingetrokken. Dat is helemaal ok. Weet dat ik niet stop met aan je te denken en je licht en liefde stuur! Ik brand regelmatig een kaars voor mensen en ga er eentje aansteken voor jou, en voor Frits! Ik hoop dat hij rust heeft gevonden. Daar waar hij nu is. Heel veel liefs en sterkte!! Madeleine

  19. Nogmaals mijn oprechte meeleving Kitty,
    Je stuk, waarnaar ik door wilde klikken vanuit je mail aan mij, heb ik jammer genoeg niet kunnen lezen omdat je het verwijderd hebt.
    Waarvoor verder overigens alle respect.

    Veel kracht en liefde
    Carolien

  20. Lieve Kitty,

    Ook al ken ik je niet persoonlijk, toch voelde ik een connectie met je om een enkele zin die je me ooit mailde. Je vertelde er niets in over jullie verhaal, ik las er alles in. Af en toe bleef je in mijn gedachten.

    Afgelopen week de mooie foto, de naam. Het direct begrijpen wat er aan de hand is. Schizofrenie (of welke term tegenwoordig dan ook gebezigd word) is een vreselijke last om te dragen. Ik wens jullie rust toe.

    een schouder van een moeder tot een moeder ,
    Heidi

  21. Lieve Kitty

    Ik weet nog steeds niet wat ik moet zeggen. De eerste keer dat ik een foto zag van Frits, keek hij, zittend in een café, met een onbevangen blik de camera in.

    ….

    ik weet gewoon nog steeds niet wat ik moet zeggen.

  22. Lieve Kitty,
    Oprecht gecondoleerd. Ik hoop dat je zoon nu rust heeft gevonden. Dat wens ik vanuit het diepst van mijn hart.

    Zou het voor jou een idee zijn een boek hierover te schrijven? Als hulp voor de hulpverleners en ouders en andere mensen die met deze rotziekte te maken hebben?

    De diepte van je verdriet zal heel erg zijn, ook van je man en andere zoon. Het zijn maar woorden, maar ik wens jullie heel veel sterkte te voelen wat er te voelen valt.

    Digitale knuf,

    Mindel

    • Nee, geen boek, Mindel. Wij zijn bij lange niet de enige familieleden met deze ervaring. Onze gevoelens zijn verder niet van belang.

      Wel zou ik willen dat er wat veranderde in de ggz. Maar als ik daar al wat aan ga bijdragen, zal het achter de schermen zijn.

      Ik ben ook erg dankbaar voor de verschillende instellingen die speciale activiteiten verrichten voor mensen met ernstige psychiatrische aandoeningen. Zoals http://www.het-ei.nl/HET-EI_eiwerk.html. Misschien kan ik voor zo’n initiatief iets doen. Maar ik moet er even rustig over denken.

      • Denk, denk, rust en denk er rustig over na. Jij kunt zeker iets voor ons betekenen. Wij zouden het heel fijn vinden als jij ons kunt helpen of kunt leren hoe wij de de buitenwereld deelgenoot kunnen maken van de prachtige muzikale community die het Ei blijkt te zijn. Wij hebben tot nu toe bijna niets gedaan aan onze PR. De muzikanten blijven komen…de financiering komt niet mee. We moeten meer van ons laten horen. Dank je wel dat je ons noemt.

  23. Wat een zwaar leven heeft jullie zoon gehad en wat heeft hij het lang volgehouden. Heel veel sterkte bij het verwerken van dit enorme verlies.

  24. Dank je wel voor het delen. Respect voor jullie allemaal dat je dit deelt, na jullie overleg en voorstelbare twijfels. Iedereen met een kind dat niet ‘binnen de lijntjes’ past, zal zich herkennen en steun vinden in de herkenning: dat het o zo moeilijk is om echt gezien en gehoord te worden, ondanks alle goede bedoelingen van de meeste afzonderlijke hulpverleners. Het is pijnlijk, hard en op het ondraaglijke af: de zoektocht naar echte verbinding en een plek waar alles bij elkaar komt: wie het kind is, wie de ouders zijn, wat zij nodig hebben, welke kennis zij meebrengen en welke ervaringen, en welke stappen op weg naar hulp en beterschap er daardoor nodig zijn. Ik hoop dat jullie verhaal een bijdrage kan leveren aan bewustwording en openingen om tot echt goed contact te komen. Tussen hen die hulp geven en hen die hulp nodig hebben. Ik wens jullie heel veel sterkte met het verlies van jullie zoon.

  25. Kitty, wat een pijn moet dat voor jullie zijn. En wat erg dat je zoon de enige uitweg heeft gekozen die geen terugweg heeft. Mijn zoon is ook erg depressief en ik houd mijn hart vast voor hem. 33 jaar, geen vriendin, weinig vrienden en ‘gewoon geen zin meer’. Ik hoop dat hij niet die uitweg kiest en wens jullie heel, heel veel sterkte om dit onbegrijpelijke leed te dragen.

  26. Ik zoek naar woorden, mijn keel dichtgeknepen. Wens je meer dan sterkte Kitty!

    Onze zoon 17, Asperger, pas 3 weken opgenomen geweest voor mogelijk DIS en psychose, geen helder antwoord.

    Tja, hij is wel behoorlijk autistisch, en slim ook. Mmmm, dat wisten we al op z’n zevende.

    Hij heeft inmiddels (heel terecht) een uitgesproken (teleurgestelde) mening over het tekortschieten van hulpverlening. Bijna 18, moest een robot knutselen van klei, terwijl hij op z’n 6de een robot bouwde en programmeerde…….Hij vond het meer dan vernederend.

    Wij kunnen hem ook niet (niet echt) helpen. Hij loopt met hangende schouders door het huis. Het gezin wankelt, zusje verbitterd, huwelijk onder druk. Tja, eindelijk schijnt de zon, maar wat maakt het uit………

    Zo dapper dat je het deelt hier, ondanks de wrangheid weet ik nu dat er echt iemand is die me begrijpt…..

    Echt luisteren naar iemand en zijn ouders en praktische hulp bieden in plaats van weer doorsturen, wie durft dat nog?

    Mooi mens, met inhoud, zo kende ik je al. Nu begrijp ik wat ik herkende. Die jongens geven ons wel een bijzondere kijk op de wereld en hun waarheden. Dat vind ik net als jij meer dan waardevol!

    Een wat lange reactie, in de hoop dat mijn openheid je een beetje goed doet.
    liefs, Marijke

  27. Wat een heerlijk, open, met twee benen op de grond geschreven ervaring.
    Eigenlijk kan ik het me nauwelijks voorstellen dat iemand telkens weer de moed en energie kan verzamelen om weer opnieuw te beginnen. De vernedering en het beledigd voelen kan ik me dan weer wel voorstellen. Je kunt wel zeggen dat iets moet en misschien zelfs hoe, maar precies dat doen is het punt.
    Fijn dat hij er nu aan heeft kunnen ontsnappen, al is dat misschien niet de ideale manier. Voor jullie hoop ik dat jullie naast het verlies en verdriet toch ook wat troost kunnen halen uit het feit dat hij voor zichzelf de beste oplossing heeft gevonden.

    Veel sterkte. En dank voor het delen.

  28. Lees deze post van kinder- en jeugdpsychiater Robert Vermeiren. zie ik in je bericht staan.En na het lezen denkt ik, ja wel verandering maar niet naar de gemeente alsjeblieft! Ze zullen niet eens weten waar te beginnen!!! En ik tekende de petitie, deelde het op facebook en twitter,

    Opeens dringt het tot me door, LUMC, Curium lees ik… daar is onze zoon net naar toe verwezen, weer formulieren invullen, maar toch, een spankje hoop. Zouden we nu echt net op het punt staan iemand te vinden die wel kan helpen? Iemand die het anders aanpakt? Wat zou dat mooi zijn als jouw bericht ons net dat sprankje nieuw vertrouwen kan geven. En nog een keer bedank ik je voor je openhartige boodschap.

  29. Ik heb het met tranen in de ogen gelezen. Ik snap heel goed hoe je zoon zich gevoeld moet hebben. Hoe moe hij iedere dag moest zijn, wat een lijden zijn dagen moesten zijn. Ik heb zelf autisme, ben zwaar depressief geweest (nog steeds depressief), heb fybromyalgie.
    Je zoon heeft enorm veel geluk gehad met jullie als ouders, en met zijn broer. Steun en begrip van de familie is zo belangrijk, ook al laten we het niet merken.

    Respect voor je dat je dit durfde te posten. Het is een mooie ode aan het strijden van je zoon. Ik ben ervan overtuigd dat hij nu eindelijk rust gevonden heeft. het verandert natuurlijk niets aan het immense verdriet en het gemis dat jullie hebben.

    Sterkte en innige deelneming!!

    • Lieve Autimonde, Ik heb je laatste, aangrijpende blogpost gelezen. Ik kan niet reageren daar vanwege een WordPress.com-probleempje. Het klinkt alsof je snel verlichting nodig hebt – heb je een goede arts of psychiater? Krijg je een antidepressivum dat werkt? Zoek door – geef het niet op.

  30. Lieve Kitty,

    Ik lees in tranen je verhaal.
    Mijn zoon is 10. Hij heeft een psychotische kwetsbaarheid. Hij vraagt me vanmorgen als eerste:”Ben je mijn mama of ben je onbetrouwbaar?” Dan prikt hij me met zijn vinger en als ik au zeg dan ben ik echt. Ik hoop hem ook zo te kunnen helpen op zijn pad als jij gedaan hebt en ik hoop vurig op de juiste hulpverlening.
    Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe.

  31. Tranen in mn ogen, dikke strot,

    , enorm veel dank voor het delen,

    je ‘bewijst’ hier zoveel mensen/jongeren een dienst mee

    , chapeau voor alle familie hoe jullie er voor hem zijn geweest

    Dag lieve Frits, een zachte landing, moedige man
    Wat een kanjer van een moeder

  32. Bijzonder portret van een bijzonder persoon en bijzondere ouders. Frits en jullie boffen dat jullie 21 samen geweest zijn. Al is het veel te kort. Zijn lijden is voorbij, dat van jullie nog lang niet. Heel veel sterkte.

  33. Beste Kitty,
    Alle redenen die je kunt bedenken om dit te schrijven zijn goed.
    Om het onbegrip voor psychische beperkingen aan te blijven pakken.
    Om je liefde en respect voor Frits uit te spreken.
    Ik lees zo veel liefde en trots.
    Zoveel onmacht en kracht.
    Onmacht en kracht in jouw zoon.
    Onmacht en kracht in jou.
    Diep respect. Voor jullie samen.
    Groet, John

  34. Om te vloeken en te janken en tegelijk dat troostende van jouw zo mooi en indringend geschreven verslag. Je zoon zo mooi en zacht herdenken. Met zoveel liefde en trots. Zo open ook. Het komt binnen, @kittykilian.

    Respect!
    Veel sterkte en alles wat je nu nodig hebt om het verlies van je zoon een plek te geven.

  35. Mooi , Kitty, dat we met Frits en jullie mogen leren kennen en zo een inkijk krijgen in de wereld van toegewijd ouderschap en een worstelende jonge man.
    Alles ademt liefde en zachtaardigheid uit.

    Hij blijft zo.

    Door jouw tekst raakt hij mij.

    Veel kracht, zachtheid en rust wens ik je toe.

  36. Lieve Frits,
    Ik hoop dat je de rust die je hier op aarde niet kon vinden nu gevonden hebt.
    Je ouders hielden ontzettend veel van je – dat wist je – maar ook zij liepen tegen een muur van onbegrip op.
    Je verhaal is zo herkenbaar, helaas …
    Ik wens je ouders en iedereen die je liefhad veel sterkte met dit grote verlies!
    Dag Frits!
    Chantal

  37. Lieve Kitty,
    Alles is hiervoor al gezegd…maar je hebt dit zo mooi, respectvol en vooral duidelijk beschreven.
    In mijn directe omgeving dit ook meegemaakt met twee jongens, de enorme lijdensweg voor deze jongens en hun ouders, de bureaucratie in de hulpverlening, de rust die ze vonden bij het gebruiken van wiet maar ook de verergering van de symptomen hierdoor, één jongen heeft het “gered” de andere niet.
    Al jaren hebben jullie met verdriet en angst geleefd om wat er zou kunnen gebeuren.
    Rationeel gezien weet je het goed en helder te beschrijven, je gevoel is een heel ander verhaal.
    Het is en blijft je kind.
    Heel veel sterkte om met het verdriet en verlies om te kunnen gaan.
    Lieve groet,
    Letty/Elle-Bee

  38. Lieve Kitty,

    alles is al gezegd. Ik denk aan je en leef met jullie mee. Heb zelf in naaste kring veel met suicide te maken gehad.
    Voor ieder die worstelt met dergelijke problemen bij zichzelf, partner of kind: kijk eens op de site van http://www.lichtendinzicht.nl.
    Ik volg al ruim twee jaar hun satsangs en midweken en die hebben mij en vele anderen weer thuisgebracht bij wie ik ben en mag zijn.
    Voor Frits is het te laat, maar ik wens ieder ander een leven in verbinding met zichzelf.

    Lieve groet,
    Wilma

  39. Indrukwekkend, je verhaal. Ik ken je niet persoonlijk Kitty, maar wat moet het oneindig moeilijk zijn geweest je kind de interesse in het leven te zien verliezen. Ik wil je veel sterkte wensen en hoop dat je veel betekenis, voor of achter de schermen, kunt hebben voor mensen die kampen met psychische problemen.

  40. Beste Kitty,

    Woorden heb ik niet voor je, wel mijn oprechte medeleven. Gecondoleerd met het overlijden van Frits. Wat mooi dat je dit hebt willen delen, ik heb er diep respect voor. Bij de geboorte van een baby ( ik was jaren kraamverzorgster) schreef ik:
    In ieder mens begint de wereld opnieuw,
    Ieder mens is uniek,
    Ieder mens mag zijn zoals hij is
    uniek, waardevol en zichzelf.

    Je schrijft een verloren leven, maar toch is en wordt er van Frits gehouden, ongetwijfeld koester je ook mooie momenten. En als dit bericht en het tekenen van de petitie kan bijdragen tot een ander besluit in de politieke dan draagt deze strijd daar een steen aan bij.

    Bedankt ik vind het moedig.

    Ik wens jou en je gezin veel moed, liefde en sterkte.

    Warme groet,

    Djoke

  41. Beste Kitty,
    Wat een verschrikkelijk nieuws om te lezen. Gecondoleerd en heel veel sterkte bij het verwerken van dit verlies. Ik vind het knap dat je nu al je verhaal zo helder op papier kunt zetten. Een belangrijk verhaal, dat zeker in de openbaarheid moet. Hoe moeilijk moet het zijn om je zoon zo te zien ontwikkelen en dat hij nergens de hulp vond die hij nodig had. Ik wens jullie heel veel sterkte de komende tijd.
    Hartelijke groet,
    Petra

  42. Sinds ik vorige week je email kreeg, moet ik steeds aan jullie denken, Kitty. Maar ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen.

    Ik ben hier nog steeds stil van.

    Zoveel dapperheid. En zoveel verdriet.

    Heel veel sterkte.

  43. Hej lieve Kitty, ik lees alsnog je woorden en ik kan alleen maar zeggen wat ik steeds al voelde. Diep diep respect. Voor jou. Jullie. Hoe je over Frits spreekt. Maar ook voor hemzelf. Wat een bijzondere zoon heb je! Sterkte!!!!

  44. Wat een ontroerend verslag over jullie dappere, prachtige zoon. En wat hebben jullie een strijd moeten leveren in die keten van zorgverleners, een eyeopener voor wie daar niet mee te maken heeft. Veel sterkte voor jullie om het verlies van jullie bijzondere zoon te dragen.

  45. GVD dat dit nog steeds kan en mag gebeuren (zit dit met tranen in m’n ogen te lezen).

    Wat is het toch kloten dat je met je handen gebonden op de rug moet toezien dat je kind ONGELUKKIG is.
    Dat hij zich niet gehoord voelt.

    Dat er zoveel pijn en onbegrip is.

    Dat die klootviolen in witte jassen bezig zijn met hun ego oppoetsen en niet hun vak uitoefenen zoals het bedoelt is.

    Gezondheidszorg?? Nee hoor ziekenzorg, want daar kunnen ze aan verdienen!

    Sorry ik liet me ff gaan.

    Lieve Frits,

    gelukkig weet je dat je ouders er ALTIJD voor je zijn, ook nu je bent overgestapt naar de andere wereld. Hun liefde is onbegrensd.

    Als de tijd daar is zal je ze weer in de armen kunnen sluiten.

    Kitty en overige familie leden.

    Heel veel sterkte.

    Weet dat Frits in jullie leven zal terugkomen als jullie beschermengel.

    Maarten

    (pak m’n hand als je even kracht nodig hebt om door te gaan)

  46. Dit is echt verschrikkelijk!!! Ontzettend moedig dat je dit hebt kunnen schrijven en plaatsen. Gecondoleerd! Ik wens jou en je familie veel sterkte toe en al hetgeen jullie nodig hebben in deze moeilijke tijd.

  47. Heel mooi verwoord, en dat middenin dit rauwe verlies – zoveel complexe machteloosheid, ik kan het me niet voorstellen maar voel het door en in al je woorden.
    En ook de berusting.
    Vele tranen, één stap tegelijk.

  48. Heel mooi verwoord, en dat middenin dit rauwe verlies – zoveel complexe machteloosheid, ik kan het me niet voorstellen maar voel het door en in al je woorden.
    En ook de berusting.
    Vele tranen, één stap tegelijk.

  49. Nu pas de moed gehad om het te lezen… ontroerend, ontregelend, diep onder de indruk en inderdaad: héél erg hard nodig om veel opener te zijn over zelfdoding en alles wat daartoe kan leiden. Dankjewel Kitty, heel veel sterkte!

  50. Herkenbaar. Sterkte.
    Voor jongeren in hetzelfde schuitje: begin 20 is een kwetsbare leeftijd omdat iedereen om je heen een leven opbouwt terwijl het jou niet lukt. Hou vol, je leven komt ook uit de verf.

  51. Dank je wel Kitty, voor het verhaal.

    Moedig, moeilijk… voor mij meer begrip voor jammer genoeg meer mensen die er niet meer zijn.

    Geen! verloren leven, wel kort, hier. Frits heeft jullie desalniettemin heel veel gegeven.

    lieve groet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *