Dat wens je zo’n meisje dan ook niet toe

voorkom zelfmoord

24.6.2015

‘Kijk, als ze nou tóch zonodig moeten springen, laat ze dan een beetje rekening met ons houden.

Doe het dan ná de spits, zou ik zeggen.

Je hebt het al een heel leven volgehouden, dus een uurtje of twee kan er ook nog wel bij.

En het gaat niet om één egoïst, hè. We hebben het hier over minstens 200 egoïsten per jaar.

En dan is er dus urenlang geen treinverkeer mogelijk. In beide richtingen.

Ga nou toch eens na wat ons dat kost, mensen.

Klauwen. Echt.

Een béétje empathie hebben we nou langzamerhand wel verdiend, als NS, dacht ik zo.

 

hoe kun je zelfmoord voorkomen

27.6.2013

‘Kitty, Kitty, wakker worden, er zijn twee politieagenten aan de deur. Ze willen jullie spreken. Ik denk dat het iets met Frits is.’

 

zelfdoding preventie

21.6.1994

blad

9.2008

‘Ik denk dat ik depressief ben.’

 

blad

11.2008

Ouder: ‘Maar waarom stuurt u hem door? Waar denkt u dan aan?’
Psychiater: ‘Dat kan ik nu nog niet zeggen. Maar het ziet er heel ernstig uit.’
Ouder: ‘U denkt toch hopelijk niet aan… schizofrenie?’
Psychiater: ‘Ik mag dat eigenlijk nog niet zeggen, maar die kans bestaat.’
Ouder: ‘Maar dan zal hij nooit – trouwen.’
Psychiater: ‘Dat wens je zo’n meisje dan ook niet toe.’

blad

Zomer 2012

‘Ik leef over de datum.’

blad

Winter 2012

‘Ik wil hier weg. Het is niet uit te houden. Ik ga kapot van de saaiheid. En al die hulpverleners en die psychiaters zitten hier alleen maar voor zichzelf. En voor hun eigen onderzoek.’

blad

Voorjaar 2013

We lopen van de Plompetorengracht naar de Wittevrouwenstraat. Het is mooi weer. Het is het einde van de middag. Bij de gevangenis op het Wolvenplein staat een magere Antilliaan, die ons aanspreekt. ‘Ik kom uit de ruimte’, zegt hij. ‘Van een andere planeet.’ Ik informeer belangstellend en hij vertelt zijn verhaal. ‘Interessant,’ zeg ik. Frits staat er geduldig bij te wachten. ‘Mevrouw’, zegt de man; ‘Mag ik uw zoon zegenen?’
Ik kijk Frits aan. Die lacht zijn scheve lachje, en de man legt zijn hand op Frits’ hoofd en prevelt onverstaanbare dingen. Frits blijft roerloos staan. We nemen afscheid.
Als we de hoek om zijn zegt Frits: ‘Kitty, dat deed je heel goed.’ Ik kijk hem aan. ‘Die man was psychotisch’, licht hij toe.
‘Dat weet ik’, zeg ik.
‘Dat deed je goed’, zegt Frits; ‘precies zoals het moet.’

blad

7.6.2013

‘Yow dude ik weet niet of dit nog zin heeft om tegen je te zeggen, maar ik heb erover nagedacht en ik snap echt in het geheel niet wat die x bezielt, want jij bent zonder twijfel de meest aardige en sympathieke gast die ik ken. Het moet iets heel betekenisloos zijn waar de chicks op uit zijn. Ik denk dat je gewoon geen geluk hebt gehad… met jouw uiterlijk, talent en toewijding zou je al lang een lieve vriendin hebben gehad als je de juiste mensen kende. Ik heb geen idee waar je zulke mensen kan vinden, maar ik weet zeker dat ze er wel zijn, zowaar als jij en ik er zijn.’

blad

 

zelfmoord voorkomen

Download, lees en verspreid. Klik op het plaatje om naar de downloadpagina te gaan.

 

Hier vind je al mijn posts over de psychiatrie en over een kind verliezen  bij elkaar. Lees ze als je iemand kent die zich ernstig uit het dagelijks leven terugtrekt.

79 reacties op “Dat wens je zo’n meisje dan ook niet toe

  1. Liesbeth van Woerden

    kitty, mens, vrouw, mama mama mama…
    oh kitty wat anders kan ik doen dan meehuilen, achter de computer meevoelen en me machteloos voelen en schuldig en blij tegelijk dat ik dit onvoorstelbare niet hoefde mee te maken.
    dat ik soms dacht dat ik daar ook dichtbij was maar godzijdank de dans ontsprong!
    wat anders kan ik doen nu dan te reageren op jouw bericht.
    kitty hier is een gedicht van mijn zoon, hij was nog heel klein en heeft er een dag lang aan gesleuteld:

    als de zon schijnt word ik blij
    want dan ga ik naar het strand
    dan koop ik een ijsje
    en fluit ik een wijsje
    en maak ik een reisje door het hete zand
    met een emmertje in mijn hand
    dan vind ik mooie schelpen
    soms trap ik er een stuk
    sorry maar ik kan dat niet helpen

  2. Gisteren samen een blogje gezien dat waarschijnlijk nooit online komt. Ik pik er één stukje uit. Ik denk dat Anja het niet erg vindt. En jij hopelijk ook niet, voor deze ene keer.

    “Het enige wat je hoeft te zeggen is: ‘Ik weet niet wat ik moet zeggen.’ Zo simpel is het.”

    • Het is twee jaar geleden, hè. Mensen zijn sterk. We gaan gewoon door. Dit blog is een herinnering en een waarschuwing aan anderen. Het hoeft niet altijd zo te lopen. Ik hoop vooral dat mensen die iemand in dezelfde situatie kennen de interviews op http:/:schizofreniebestaatniet.nl gaan bekijken.

    • Misschien wat mensen al eeuwen zeggen, als het al een tijd geleden is maar als diegene toch nog voortleeft in herinneringen: god hebbe zijn ziel ;-)

    • Schuldgevoel, ja. Machteloosheid, verschrikkelijk. Woedend moeten toekijken hoe anderen verkeerd met je kind omgaan en achteraf moeten constateren dat ze nog ongelijk hadden ook, dat is het ergste. De goeden niet te na gesproken. Hij had pech, hij is niemand tegengekomen die het snapte en die op tijd een opening kon maken. Ik snapte het ook niet. Vandaar het ebook en de website schizofreniebestaatniet.nl. Wat goed en geweldig dat het goed is gegaan bij jullie. Het leven is een samenraapsel van toevalligheden, hè.

    • Die man is ongeschikt voor zijn functie. Ik was meer verbaasd dan geraakt, Jacoline. Moet je de reacties van het spoorwegpersoneel eens lezen op zijn uitspraken (eerste link). Ben benieuwd wanneer hij er uit vliegt.

  3. Arjaa Hijmans van den Bergh

    Een tragedie achter de coulissen. Weet er op afstand wat van. Een jeugdvriend deed hetzelfde, na ruim twintig wanhopige jaren.

  4. Nanette Waterhout

    lieve Kitty,

    Ik bewonder hoe jij je verdriet en verlies zo krachtig weet in te zetten om je belangrijke boodschap over te brengen. Ik weet zeker dat je daar veel mensen mee helpt en inspireert. Dat heb ik zelf in ieder geval sterk ervaren. En daar ben ik je intens dankbaar voor. Heel veel sterkte en liefde toegewenst voor jou en je dierbaren. X

  5. Kitty,

    Thanks so much for sharing your story. I can’t imagine what it would feel like to live your experience. I do understand the pain of depression though. I give you a lot of credit for using his story to further the word about recovery. Just like in the story where you did not argue with the man’s psychosis here you are doing good things. From a person in recovery who wishes the opportunity for recovery for all who desire I say thank you.

    • Hey, Don!
      You used Google translate!
      Wow. Thank you.

      Yes, I am using Frits’s story to talk about recovery. I guess this was the last time I wrote about Frits. There is no more to tell.

      But I expect there will be other stories over time.. Recovery and making people realize ‘schizophrenia’ i.e. depression and/or psychosis is not the death sentence it is still often made out to be remain close to my heart.

      Talk soon!

  6. Nu weer precies twee jaar geleden. Jouw Frits. Een van de velen die geen andere uitweg zien dan deze verbijsterend gruwelijke.

    Dat mensen zoveel onbegrip en moeite hebben met mensen die psychisch lijden blijf ik een raadsel vinden. Bij fysiek lijden is de reactie zo compleet anders.

    Misschien hebben we vooral geruststelling nodig van anderen? Snap jij het inmiddels Kitty?

    • Alles wat je niet hebt meegemaakt is moeilijk te begrijpen, toch? Dat begrijp ik best. Ik was vroeger ook bang voor mensen die raar deden, die er depressief uitzagen enz. Die angst ben ik pas als belachelijk gaan zien nadat ik ‘m zelf had overwonnen. Ik moest wel.

      Als je die angst en die vooroordelen kwijt bent geraakt door de omstandigheden, snap je ’t pas. Dat ’t grotendeels onzin is. Dat veel mensen gewoon te helpen zijn.

      Wat ik niet snap zijn de vooroordelen binnen de ggz. En de onwil om daar iets aan te doen. Om buiten die idiote diagnoses te kijken, om niet alleen aan eigen posities te denken. Stuitend. (De goede mensen die ik ook heb ontmoet niet te na gesproken). Maar de onderzoekende en open houding die je zou wensen vind ik vaak ver te zoeken.

  7. Gistermiddag op het perron: “er rijden geen treinen naar DB vanwege een aanrijding met een persoon”. Het is iedere keer weer schrikken en even een knoop in je maag. Wie was nu weer die meestal veel te jonge ‘persoon’ voor wie het leven echt ondraaglijk werd? Wat een zonde, en wat een verdriet voor allen die hoopten op een ‘het komt wel goed’.

    Dan denk ik weer terug aan de natte, koude novemberavond toen de klasgenoot van mijn dochter besloot het spoor op te zoeken. Nog geen 20 jaar was hij. Hij leek zoveel mee te hebben. Maar opname op een crisisafdeling noch gesprekken hadden geholpen.

    En dan ’s avonds laat deze wekelijkse blogpost lezen…

    Fantastisch wat je hebt weten te doen met de dood van je zoon, Kitty. Diep respect. Ik heb de paper gedownload en naar een goede vriendin gestuurd. Geen een situatie is hetzelfde, maar een aanpak die hoop geeft is zo hard nodig. Of ze nou psychotisch zijn of niet. Fijn dat er mensen zijn die de negatieve spiraal waarin steeds meer jongeren lijken terecht te komen proberen te doorbreken, met andere methodes. Te veel families raken lamgeslagen door de hulp die nu geboden wordt. Te veel jongeren kiezen voor de onherroepelijke weg.

    Ik wens je vandaag mooie herinneringen toe.

  8. Voor mij nu 15 jaar geleden dat ik zo mijn huisgenoot verloor. De herhaling van dit soort verhalen doet mij terugdenken aan de mooie herinneringen van toen hij er nog was. Bedankt voor het delen.

  9. Lieve lieve Kitty,
    Met een brok in mijn keel lees ik je prachtige verhaal en o wat ontroerend en ook hartverscheurend breng je het probleem onder woorden –
    Ik bewonder je moed, je kracht om zo met het verlies van lieve Frits om te gaan – de kracht om de pijn om te zetten in een veel grotere daad en bijdrage om anderen te helpen.
    WOW- een oproep aan iedereen om net als jij je verbeeldingskracht te gebruiken om alles in een ander perspectief te zetten.
    Ik ga direct deze linken doorzenden – verspreiden en verspreiden is ons enige antwoord.. zodat er een empathischer hulpsysteem gaat ontstaan.
    Dikke kus, ook voor hem wiens naam niet genoemd mag worden, juliet

  10. De tijd vliegt maar verdriet kruipt…….. Normaal ben je voor mij de woordenvirtuoos waar ik altijd zo van geniet. Nu ben je net als ik een tellende en trotse moeder. Sterkte en een hug!

  11. Zo krachtig en mooi hoe je het verwoordt Kitty. Toen en nu.

    Ik verloor zowel mijn grootvader als mijn oom op zulk n wijze, met een andere aanleiding.

    Maar het schuldgevoel en de machteloosheid die steken zelfs na al die jaren af en toe nog de kop op. Wat als….

    Ik ben niet zo sterk in woorden en stuur je enkel een welgemeende knuffel, ook al hebben we elkaar nooit ontmoet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *