Leert goede schrijvers de laatste 20%

Rare foto’s voor een ziekenhuis

Opeens staat de rode bank in de verkeerde kamer.
In het keukenkastje grijp ik mis naar theeglazen: daar wonen nu de astronautendrankjes. Hij moet er drie per dag.

Jongste zoon woont tijdelijk weer thuis. Na ruim een maand in het academisch ziekenhuis in Utrecht, het UMC.

In mijn privé-wereld staat alles op zijn kop  – fysiek, maar ook emotioneel: het is een beknopt universum vol angst, verdriet en stress maar ook met intense en mooie momenten.

Mijn hoofd blijft ondertussen gewoon doordenken. Ook over alledaagse prutdingen.

Gelukkig, die kop hoef ik niet meer te zien

denk ik, na 28 dagen een van de UMC-trappenhuizen te hebben betreden. Koos Breukel, portretfotograaf, maakte in 2008 in opdracht van het UMC een serie portretten van medewerkers.

Die hangen daar dus. Zonder bijschriften bij de foto’s, dus je gaat vanzelf raden wie, wie is.

rare foto's voor een ziekenhuis: twee portretfoto's van Koos Breukel van ziekenhuispersoneel
Die kop dus, rechts natuurlijk

Volgens de website van het UMC was de opdracht:

 het vastleggen van toewijding, inzet en betrokkenheid van de medewerkers in hun zorg voor anderen. Het leverde een serie portretten op, waaruit persoonlijkheid, kracht en kwetsbaarheid spreken.

Kwetsbaarheid?

Inderdaad, er hangen een paar aarzelende vrouwen, die bescheiden van de lens wegkijken. Dat zullen dan wel de verpleegkundigen zijn.

Hoewel ik toch echt een paar krachtige types aantrof aan het bed van jongste zoon, afgelopen maand. Wat te denken van M., die zelf mantelzorgster was voor haar ouders, en die het nu is nu voor haar man, náást haar werk in het ziekenhuis?

Stel M. een vraag, en ze zoekt een antwoord. Geef haar een praktisch probleem en ze bedenkt een oplossing. M. is niks geen bescheiden jonge blom, geen lok haar die ontsnapt uit haar paardenstaart strijkt teer over heur wang. Ze is een struise vrouw, met een open blik en een vriendelijke glimlach, die nuttige adviezen propt in de weinige verloren ogenblikken die ze met haar patiënten heeft.

‘Denk eraan: je kunt altijd aan de rem trekken. Jíj bepaalt je behandeling.’ En soms slaat ze gewoon een moederlijke arm om ze heen.

En die student, dan

In 2008 wist Breukel zowaar nog een jongeman te vinden met borstelhaar en een studentenbril, die óók nog een antieke leren boekentas meezeulde naar zijn colleges neurologie. Niks geen feestvierder met zijn broekzak vol amfetamine, maar een ware Frits van Egters. Compleet met een getormenteerde blik. Als die geen patholoog-anatoom is geworden.

Een bestuurder hangt er ook bij

Een vrouwelijke. Met coltrui en leren bodywarmer. Ik weet haar naam niet, maar haar kop ken ik uit de krant. Ik hoef de foto er niet eens bij af te drukken: zulke koppen kunnen we inmiddels dromen. Toch?

En dan die man, dus

Die man met die blik.

rare portretfoto in UMC: die man met die blik
Die man met die blik

Hij kan geen bestuurder zijn, want dat is die vrouw al.

Zijn das is te duur en zijn blik te brutaal voor een verpleegkundige.

Schoonmaker? Geen denken aan. Die kijken niet zo zelfgenoegzaam.

Brengt hij voedsel en drank rond? Dacht het niet. Ik zie geen greintje dienstvaardigheid in de glimlach.

Het moet haast wel een hartchirurg zijn, dan. Of een ander soort arts (géén dokter, alsjeblieft) die hoog in de pikorde staat.

Of, blijf ik me afvragen, toch iets anders van Formaat?

Fok it, ik hoef hem niet meer te zien

Nooit meer, hopelijk.
Met zijn kracht en zijn persoonlijkheid.

Plaatje van een blad. Einde van de post.

PS.

Wie was die man nou? De baas van het UMC, Geert Blijham. Melding op Linkedin.
Dat is hem dus.

PPS. Zoon maakt een podcast.

tips voor beter bloggen

(Zet je VPN uit als de knop niet werkt).

Over Kitty Kilian

Kitty Kilian

Schreef voor NRC, gaf les aan vakopleidingen Journalistiek. Sinds 2011 docent copywriting | De Blogacademie. Delicate as a hand grenade.

Cursussen:
Blogbasics (beginners)
Blogpro (professionals)
Karakter & Dialoog (fictie)
Little Black Dress (strakke huisstijl)

67 comments

  • Wat een eerlijk gesprek tussen jouw zoon en jou, Kitty. Ben onder de indruk van jullie beider veerkacht en realisme.

  • Wauw, podcast geluisterd. Miste je blogs. Snap nu waarom. Tijd is schaars. Liefs.

    • Niet helemaal, Pauke. Zie het blog daar weer voor ;-) Ik geef nog een paar cursussen en dan ga ik met pensioen. Dus ik doe niet zo veel meer aan marketing.

  • Sterkte voor jullie. 😘

    PS Uiteraard weet jouw netwerk weer het antwoord op zo’n foto-vraagstuk, zit ik me over te verbazen, zo bijzonder wat jij hebt opgebouwd.

  • Sterkte Kitty! Na zo’n blog valt er van alles te zeggen maar het meeste indruk maakt natuurlijk jullie persoonlijke situatie. En het valt niet mee om daar goede woorden bij te vinden merk ik. Dus, sterkte dan maar.

  • Lieve Kitty,

    Voorgrond & achtergrond.

    Jouw zoon en jij en andere naasten horen op de voorgrond. En diegenen die voor hem zorgen.

    Hoge dames en heren horen op de achtergrond, stilletjes regelen dat het op de voorgrond goed kan gaan.

    Sterkte!

    Jan-Willem

    • Ja, zo denk ik er ook over, Jan-Willem. En als je van duizenden medewerkers 7 types kiest om te portretteren, ruim dan geen twee plekken in voor de bestuurderen. Dat is niet in verhouding.

  • Ik wil je graag laten weten dat deze hoeveelheid rampspoed bovengemiddeld is. Dus niet proberen eraan te wennen. Over die foto’s heb ik geen tips

    • Ja, Mejanneke, dat is zo. Maar je went er vanzelf aan, of je wil of niet. Ik zal er niet dankbaar voor worden, nee, of er wijze lessen in gaan zoeken ;-)

    • Ach, subliem.. gewoon gedachten op een trappenhuis. Maar dat ze nou juist in een ziekenhuis niet snappen wat patiënten en hun naasten nodig hebben, dat blijft me verbazen.

  • Alles op z’n kop! En dan nog neerbuigend aangekeken worden door zo’n hoofd met overhemd.
    Veel beterschap voor je zoon en veel mooie momenten samen!

    • Ja, dat was het een beetje. Maar ook: waarom, in een ziekenhuis dat draait op allerlei lagen personeel, zo veel ruimte voor de bestuursleden enzo? De toewijding zit hem meestal toch echt in andere regionen.

  • Ik bedacht me laatst dat ik al een tijdje niets van je gelezen had Kitty. En dan nu deze blog. Sterkte en beterschap!

    Je blog doet me denken aan een foto die me jarenlang achtervolgde: een vrouw met een kolossale duim die gitaar speelde.

    Het was het laatste beeld van een fotoreportage die ik in omgekeerde volgorde zag in een ziekenhuisgang. Bij iedere zoveel stappen volgde een eerder beeld. Zo werd een bloederig verhaaltje duidelijk: vrouw verloor duim, grote teen werd afgezet en aangezet als nieuwe duim.
    Knap staaltje chirurgie, heus wel. Maar toch. Foto’s in ziekenhuizen, misschien gewoon niet doen.

    • Haha. Getver, wat een idee, en dat in een ziekenhuis. Het moet toch echt niet zo moeilijk zijn om vriendelijke en ietwat neutrale kunst te vinden. Niet overdreven vrolijk op een zware afdeling, maar ook niet overdreven somber. Gewoon, kleine oppeppers voor de ziel.

      In Altrecht, psychiatrische inrichting in Utrecht, maken ze het nog bonter, trouwens.

  • Je wereld op z’n kop is een hel maar soms zie je iets wat je daarvoor niet zag. Of anders. En dan bedoel ik niet die foto. Sterkte!

  • Kitty, dat je zoon snel weer beter wordt.

    Je hebt heel wat mensenkennis, komt, denk ik doordat je ouder bent, veel hebt meegemaakt, en veel met mensen omgaat.

    Kijk naar zijn perfecte, scherp gesneden en geperst en dichtgeknoopt wit overhemd.
    Zijn stropdas, die strak in de knoop zit.
    Dus hij is zich zeer bewust van zijn uiterlijk (ijdel), of een Pietje precies (OCD, controlfreak).

    Hij heeft geen bril, dus misschien niet een studietype, maar meer een extraverte public relations manager etc.

    Hij zou in het leger kunnen hebben gezeten, of sportief zijn. De ietwat ‘brutale’ blik: ik denk een manager logistieke dienst, of een manager klantencontact etc.

    Maar ik kan me ook vergissen, en is hij een internist of zo. Denk niet dat hij elke dag op de werkvloer staat, zoals een eerste-hulp verpleegkundige.
    Hij kan trouwens ook een soort pastoraal werker zijn (ziekenhuisdominee, zeg maar) of een psychiater.

    Ja, ik denk dat hij een psychiater of een psycholoog is.
    lol.

  • Die meneer en Nutricia.. beiden zouden geen pre en probiotica na dat spul adviseren gok ik. (Ongevraagd advies van mij, na tijdelijk grootverbruiker te zijn geweest. Darmflora naar z’n grootje namelijk en zuivel intolerant geworden.)

    Het klinkt allemaal heftig genoeg voor jullie. Veel sterkte en liefde gewenst!

  • Ik denk iedere dag aan jullie. Veel sterkte en natuurlijk beterschap voor je jongste zoon. Fijn dat hij thuis is.

  • Zegt alles, dit blog. Heel veel sterkte voor jullie allemaal. Beterschap voor je zoon.

    Over die artsenfoto, kan je daar geen kek brilletje op stiften? Of zo’n dikke pornosnor?

  • Ik zou graag je stukje over M uitprinten, loeigroot, en dan heel netjes over de ongezellige foto van de meneer met de streepjesmond (en bijbehorende blik) plakken.

    Maar nog veel liever zou ik – dat jij en je zoon een enorme bak met windje mee krijgen.

    Heel veel liefs Kitty.

  • M. had geen tijd en meneer had tijd over om te poseren, denk ik.
    Maar prut met peren wat een shitzooi.

  • Oh My Goodness. Dat is zo’n type man dat er voor zorgt dat ik ziekenhuizen altijd met rokende bandjes uitscheur.

    Heb jij een rode bank? Tsss.

    Astronautendrankjes, daar gaan je tanden van plakken. Goed poetsen is het devies.

    • Bordeauxrood.
      Met rokende bandjes, haha.
      Ja, vieze drankjes zijn het. Nutricia loopt daar helemaal op binnen, vermoed ik. En wat een plastic, plastic, plastic.

  • Mooi en meeslepend blogartikel, Kitty. Fijn dat je zoon weer thuis is uit het ziekenhuis. Heel veel sterkte gewenst voor jullie allen ❤️.

  • Ach Kitty, vorige week zat ik al te bedenken dat ik je miste. Liefs en heel veel beterschap! En hopelijk tot nooit weer ziens aan de man met de zelfgenoegzame glimlach.

  • Sodeju Kitty,
    Geen idee wat er allemaal aan de hand is, maar het klinkt niet best. G’ver!
    Ik duim en duim en hoop.
    Als je van knuffels hield, dan had ik je nu een vette gegeven.

  • Van die parallelle werelden. 28 dagen op een rij. Wat een schrik. Fijn dat jullie weer thuis zijn.

  • Ach, die vieze astronautendrankjes. Opeens samen in een andere wereld terecht gekomen. Ik wens jou en je lieven goede moed en licht.

  • Ja, een hele parade aan types gaat aan je voorbij in zo’n ziekenhuis. Veel warmte en liefde voor jullie!

  • De bank op een gekke plek en misgrijpen in het keukenkastje: alles beter dan UMC-trappenhuizen..

    Veel warmte en liefde gewenst bij alle emoties én mooie momenten 😘

  • Ja die kop met genoegzaam dunne lippen. Schoonmaker is ie niet nee.

    Nondedju Kitty wat krijg je het voor je kiezen, merde. Bordel de merde zeggen de Fransen dan.

    Alle goede energie jullie kant op

Leert goede schrijvers de laatste 20%
google-site-verification: google3d8706b2d2bb5ca6.html