Als we liefde konden zien, hoe zag ze er dan uit?

hoe ziet liefde er uit?

Getrouwd zijn is verdomd lastig.
Je moet zo op je woorden passen.

Het is 2 januari

De eerste suikervrije dag zit er op. De eerste twee koude douches van 90 seconden vielen mee.

Natuurlijk heb ik thuis niks verteld over de 30 dagen suikervrij challenge.

Ik kijk wel uit.

Per ongeluk liet ik iets los over de koude douches.

We liepen in het park.

Hij Die Niet Genoemd Wil Worden trok een neutraal gezicht.

Nadrukkelijk neutraal.

Hij zweeg er veelbetekenend bij.

– Zeg het maar, moedigde ik aan.

Sommige discussies kun je beter vol aangaan.

– Altijd die zinloze strijd tegen de sterfelijkheid, klaagde hij, en schopte tegen een steentje.

Aannames, aannames

Assumption is the Mother of All Fuckups from trickster on Vimeo (Dank aan @ikbendewereld voor de bron)

 

Ik bén helemaal niet bang om dood te gaan.

Dat is het niet.

Dat we ooit uitkomen op een checklist met 10 dingen die je moet doen om gezond 100 te worden geloof ik evenmin.

Maar ik hou van experimenten.

Hoe voelt het als je géén 26 kilo suiker aan je dieet toevoegt, per jaar?

Voel je je echt energieker als je jezelf meer blootstelt aan kou?

Er zijn mannen – ik noem geen namen – die dat allemaal niet nódig hebben

Als ze willen afvallen besluiten ze om naar hun werk te lopen, in plaats van de tram te nemen.

Op jaarbasis scheelt dat 5 kilo, rekenen ze je keurig voor.

En ja hoor, een jaar later is het gepiept.

Dat is mooi

Zo houden ze hun aandacht vrij voor de dingen die er echt toe doen.

Zoals eh…

Help me even.

Het zal wel komen door de tijd van het jaar

Maar ik vraag me dat geregeld af, wat er nou ook weer echt toe doet.

Ik bedoel: we spelen allemáál vadertje en moedertje, toch?

Ik ben het godgloeiend eens met Shakespeare:

All the world’s a stage,
And all the men and women merely players;
They have their exits and their entrances,
And one man in his time plays many parts […]

William Shakespeare (As You Like It)

Maar we kiezen wel ons eigen stuk.

En onze eigen rol.

We studeren hem zelf in. Zorgvuldig, of op een holletje.

Hoe góéd we onze rol spelen, hangt af van hoezeer we in het stuk geloven.

Geloven in het stuk is cruciaal.

Hoe doe je dat?

Eigenlijk moet je dat mij niet vragen.

Tot mijn 48-ste bakte ik er ook niks van.

Ik speelde historicus, ik speelde journalist, ik speelde docent, ik speelde moeder, echtgenote, afijn, dezelfde reeks als iedereen.

Maar ik voelde me een acteur die zijn rol niet snapte.

Voor mijn gevoel ontbrak de kern van mijn bestaan.

Tót ik medicatie voor adhd kreeg. Die bleek en passant ook een dysthyme stoornis op te lossen, waarvan ik niet eens wist dat ik die had.

Man, man

Van mij geen kwaad woord over psychofarmaca: sinds ik dagelijks een capsule slik voel ik me heel.

Ik ben niet bang meer. Ik ga niet elke avond vroeg naar bed. Ik tel niet vertwijfeld hoe weinig vrienden ik heb.

Ik heb geluk gehad.

Dat realiseer ik me des te meer nu ik voor een project mensen interview die het minder troffen.

Die jaren depressief waren, of stemmen hoorden die jenden dat ze er maar mee op moesten houden; die banen verloren, en partners, die in een beangstigende psychose – die staat waarin alles teveel betekenis heeft en je geest je meeneemt in een levende nachtmerrie, of je wil of niet – dagenlang aan hun lot werden overgelaten in een isoleercel. Die zichzelf wilden uitgummen, omdat ze het niet meer verdroegen.

Maar de mensen die ik interview kwamen er weer uit.

Soms door medicatie, soms omdat ze leerden wat hun geest nodig had.

Veel slaap. Of weinig stress. Of juist veel afwisseling.

Wat is nou het mooie?

Ze weten allemaal feilloos welke rol ze voortaan willen spelen.

Ze willen anderen behoeden voor wat ze zelf meemaakten.

Voor de jaren van ellende uit onwetendheid.

Ze willen gids zijn.

Mentor.

Ze willen naast hun lotgenoot gaan zitten in die isoleercel, zodat hij niet alleen is.

Ze willen haar vertellen dat zij zich niet hoeft te schamen, als het voorbij is.

Ze willen laten zien: ik kwam er uit, dat kun jij ook.

Als we liefde konden zien, hoe zag ze er dan uit?

Zó.

 

Hier vind je al mijn posts over de psychiatrie en over een kind verliezen  bij elkaar. Lees ze als je iemand kent die zich ernstig uit het dagelijks leven terugtrekt.

74 reacties op “Als we liefde konden zien, hoe zag ze er dan uit?

  1. Hoi Kitty,
    Belangrijk onderwerp waar je mee bezig bent en ik ben benieuwd waar je interviews voor gebruikt gaan worden. Heb jij de documentaire Ver van Daan van Roderik Schaepman gezien? Dank in ieder geval voor het delen. En ja, mensen met psychische problemen en ziektes verdienen wat mij betreft veel meer liefde en respect.
    Groet,
    Emilie

    • Absoluut – ik ben niet tegen diagnoses en ook niet tegen medicatie! Integendeel. Dingen bestaan pas als ze een naam krijgen. Een diagnoses is vaak een handvat voor begrip. Maar wel de juiste naam, en niet altijd meteen medicatie ;-) Hangt ook af van de aandoening.

  2. Ik las vanochtend het interview met Guustaaf Peek in het Volkskrant-magazine en vond het een hele goed vraag: hoe ziet liefde eruit? Welke woorden gebruik je om liefde te beschrijven? Eén van de moeilijkste dingen voor een schrijver, zo zegt hij. Maar toen had hij jouw tekst nog niet gelezen :-).

    • Nou, ik deed er meer dan 10 jaar over om iets met medicatie te proberen nadat ik me realiseerde dat ik adhd had (whatever that may be) – eerst een paar jaar ontkennen, dan halfslachtig wat proberen maar niet doorpakken… ik weet precies hoe groot de weerstand is! Had me 10 jaar ellende gescheeld..

    • Het mooie is wat daar gebeurt, Riet: hoe mensen die zelf op de bodem hebben gezeten zich ontworstelen aan de vooroordelen en trots naar buiten treden als survivor. Helaas noemen we ze in Nederland slechts ervaringsdeskundige. Een belachelijke term, vind ik, die op een gekunstelde manier aangeeft dat zij, naast de medici, over een ander soort deskumdigheid beschikken. Geen echte deskundigheid, natuurlijk, nee, ervaringsdeskundigheid.

      Wie die term bedacht heeft moet een pak voor zijn broek hebben. Het gebrek aan respect zit in die term ingebakken.

      Maar ik wijd uit over iets heel anders nu ;-)

      • Grappig dat jij zo aanhikt tegen de term ervaringsdeskundige. Voor mij geeft het juist de meerwaarde aan.
        ‘ Wat voor zin heeft het om van alles te weten, als je niet eens jezelf kent?’ Rama Maharsi.

        • Ja, ik proef er een onechtheid in. Omdat ik merk dat die ervaring in de paktijk juist nog te weinig échte waardering krijgt. En waarom moet er ‘deskundige’ bij – om het op het gelijke niveau te tillen als de ‘deskundigheid’ van de artsen? Dat werkt niet.

          Ik hou meer van het Amerikaanse ‘peer’ – gezel, zeg maar – of zelfs survivor. Consumer vind ik dan weer teveel lijken op ‘cliënt’, ook een verkeerde term, want niemand is voor zijn plezier klant bij de ggz.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *