Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen

‘Jij bent de eindbaas’
of: waarom ik niet tekstschrijf

waarom ik niet tekstschrijf

‘Kitty,’ schrijft iemand, ‘waarom hebben wij elkaar nooit eerder ontmoet? Jij bent de eindbaas.’

Ik moet het even opzoeken. Eindbaas.

‘Ik wil dat je mijn website-teksten schrijft. Met zo’n lekker Kitty-sausje. Net zo geestig als de Luizenmoeder.’

Ik schrijf nooit tekst, zeg ik. En áls ik het al doe ben ik veel te duur.

Dat is mijn standaard afschrikmethode.

‘En als ik dat nou wil betalen?’

Brutaal, denk ik. Brutaal is goed.

Ik sla Linkedin op. Een leuke gast. Enthousiast. Hart voor zijn vak. We chatten. Hij heeft een familielid met psychische problemen. Daar kan ik niet tegen.

Ik moet geen tekst schrijven. Tekst schrijven is dodelijk voor mijn creativiteit. Ik laat me overhalen. Dat familielid.

Zodra ik aan het werk ga zie ik hoe de zaak er voor staat

De site staat al twee jaar leeg, à €2500 per jaar. En voor bijna nóg eens zo veel heeft iemand een plan gemaakt om hem te vullen. Winst is er nog niet. Hij heeft drie banen. Hij onderhoudt drie gezinnen.

Ik help je gratis, zeg ik.
‘Nee,’ zegt hij, ‘ik wil je betalen’.

Okee dan, zeg ik, 500 euro. Maar je schrijft zélf al goede teksten. Perfect voor je doelgroep. Niks meer aan doen. Ik trek ze even strak en dan kunnen ze zó op de site.

En wacht, ik vul die site meteen wel even voor je, met de juiste hiërarchie en plaatjes en kleuren en dan kun je eindelijk online. Zonde van al die investeringen die niks staan op te leveren.

Na een week klussen, tussen de bedrijven door, ben ik klaar.

Hij zegt: ‘Het zijn geen Kitty-teksten’

‘En ik heb je notabene 500 euro betaald.’

Ik moet ook niet voor andere mensen denken.
Ik stort het geld terug.
Dat was mijn allerlaatste copywriting klus.
Ever.

PS. Sportief, van dat geld, appt hij. Je had gewoon je dag niet, joh.

tips voor beter bloggen

Over Kitty Kilian

Kitty Kilian

Schreef voor NRC Handelsblad, gaf les aan vakopleidingen Journalistiek. De Blogacademie sinds 2011. Delicate as a hand grenade.

Cursussen:
Blogbasics
Blogpro
Karakter & Dialoog
Little Black Dress

76 comments

  • Bij jezelf blijven is het beste advies dat je jezelf kan geven. Je wist het al, maar de ‘helper’ in jou kreeg voorrang. Goed dat je het weer doorhebt.

  • Oh zo herkenbaar. Een heel goed plan om er een artikel over te schrijven. Kan je het nog eens teruglezen. Meestal komt zo’n verzoek na een periode dat je het al weer vergeten bent. Nog 4 maanden en dan kan ik zeggen dat ik het hele jaar er niet ingestonken ben :-)

  • Kijk, er is maar 1 Kitty. Dus Kitty’s teksten bestaan ook maar voor 1 iemand. Kitty. Congruentie heet dat. De rest zoekt het zelf maar uit. Met jouw tips.

  • Ik zie nu in hoe ongezond het beroep van copywriter is. Je bent steeds voor andere mensen aan het denken. Damn. Dat is net zo ongezond als in ploegendiensten werken. Of vaperen.
    Ja, zoek die ook maar even op.

    Ik schrijf ook steeds minder voor anderen. Kunnen ze zelf veel beter, met hun eigen sausje.

    • Klopt. Het is een vreselijk beroep als je creatief bent. Als je alleen maar technisch aan SEO wil peuteren is het misschien nog te doen. Hoewel de meest SEO-ers er ook verdacht snel mee ophouden, zodra het niet meer voor hun eigen site is.

  • Korting geven leidt volgens mij altijd tot gedoe. Juist als je denkt: “Ach, ik help even, ik doe het wel voor weinig, dat gun ik haar”, hoort daar een klant bij waarmee de samenwerking niet werkt. En die ontevreden is.

    Dank voor je blog, een goede reminder. Ik ben er afgelopen jaar twee keer ingetuind (mijn eigen schuld, mijn eigen initiatief) en heb me na de tweede keer voorgenomen om nooit meer korting te geven. Niet omdat ik een ander niet wil helpen, maar omdat het onduidelijk maakt wat ik bied en wat dat waard is en omdat het een goede samenwerking in de weg staat.

    Terwijl het juist wel werkt als iets gewoon kost wat het kost.

  • Ohhhh, ik snap je zó goed. Ik ben soms dus nog wel een copywriter, maar ik word er knettergek van. Het is niet zozeer het schrijven, maar meer het nutteloze wat ik erbij voel. Waarom dóe ik dit?! Dit kan toch niet de reden van mijn bestáán zijn?!

    • Vreemd dat het zo werkt. Is het omdat denken al zo moeilijk is, dat denken in opdracht van een ander te zwaar valt? En toch: ik ken ook mensen die het kunnen. En die het goed doen. Al jaren.

      • Waarschijnlijk is het ook gewoon een teken dat ik eigenlijk zelf met iets op de proppen wil komen. Moet komen. Dat daar mijn nut ligt.

        • Nou, dat je daar het meeste lol in hebt. Het stikt van de copywriters en speech writers die het met plezier doen. Maar het stikt ook van de afhakers. Andere mensen? Of uitgeblust? Ik denk: andere karakters. Misschien is het ooit onderzocht? Misschien weet Eva Smitt het?

          • Tja, wat zal het zijn? Tekstschrijvers zijn toch vaak mensen die eigenlijk liever schrijver zouden zijn. Een auteur, zo’n echte. Of op z’n minst een populaire blogger. Een Kitty Kilian ofzo.

            Als dat boek er uiteindelijk toch komt, worden ze schrijver, spreker, presentator, dagvoorzitter, columnist, verzin het maar. Nooit zal er meer tekstschrijver op hun kaartje staan.

            Dat ik nog steeds als tekstschrijver werk, heeft meerdere redenen. Dat boek is er nog steeds niet, dat speelt ongetwijfeld mee. Ik doe er veel andere dingen naast: coachen, trainen, sparren, workshops. Ik hou van de afwisseling en ik kies alleen de klussen en de mensen die me aanspreken. Ik heb klanten met wie ik al 20 jaar samenwerk. Met vrienden werken is altijd leuk. Ik ken hen en hun bedrijf van binnen en van buiten.

            Mijn eigen bedrijf is al 20 jaar een puinhoop. Daar kan ik geen zinnig woord over schrijven. Dat is misschien ook een reden waarom ik blijf schrijven voor anderen. Dat vind ik makkelijker dan over mezelf schrijven. Als ik het roer écht om wil gooien, moet ik eerst mijn eigen DNA onder de loep nemen. Alsjeblieft, bespaar me dat. Dus ja, een karakterdingetje.

            Wat ik vaak zie bij afhakers is dat ze niet genoeg vertrouwen hebben in hun eigen kunnen, niet als tekstschrijver én niet als ondernemer. Je moet als professional wel een beetje het voortouw nemen. Met een vuist op tafel durven slaan. Dit is hoe we het gaan vertellen, dit is hoe we het doen. Een beetje flair, een beetje tegengas – dat vinden opdrachtgevers geweldig. Dan is het een leuk vak.

            En dan levert het meer op dan 500 euro. Dat is ook leuk. Maar je moet ertegen kunnen, dat eeuwige schakelen en in de huid en het verhaal van een ander kruipen.

            Misschien moeten wij er eens onderzoek naar doen, Kitty. Genoeg tekstschrijvers bij jou in de cursus, waarvan er velen dromen over een andere carrière.

            • Dat onderzoek lijkt me leuk voor een promovendus. In de psychologie natuurlijk 😂

              Ja, ik denk dat goed met mensen overweg kunnen wel helpt. Charmant zijn, dominant, overtuigend.

              Maar dan helpt het weer niet dat schrijvers vaak introvert zijn en niet zo uit op contact.

  • Heel herkenbaar. Willen ze je omdat je goed kunt schrijven. Zijn ze teleurgesteld omdat die nieuwe tekst niet bij ze past. Ik doe het ook niet meer. Schrijftrainingen geven verdient stukken beter. En aan het eind van de dag is iedereen blij en dankbaar.

    • Je grenzen negeren… of gewoon een goede daad doen af en toe? Alleen wil je dan wel graag waardering. Ik hink op twee emoties, dus. Overigens: alleen maar vrouwen hier die toegeven het te herkennen. Moeten we daar nou weer van denken?

      • Goede daden werken alleen als je er blij van wordt om ze te doen. Anders werkt ‘t niet zoals de energie-specialist hierboven al zei. Je emoties wijzen je de weg: geen zin? Dan niet doen. Want ‘geen zin’ is een voorbode. Negeer dit signaal regelmatig en je stuurt aan op een burn out.
        Ik weet niks van tekstschrijven maar wel veel van emoties :-)
        Voor zover je kunt generaliseren: mannen luisteren vaker naar hun impuls ‘geen zin’. Die hebben weer andere problemen.

        • Je hebt helemaal gelijk, Henriëtte. Verstandig, verstandig. Ik heb eigenlijk nooit zin. Maar luisteren mannen echt vaker naar die impuls? In mijn omgeving zie ik dat niet. Die nemen net zo vaak beslissingen waarvan hun vrienden zó kunnen zeggen: doe het niet!

          • ‘t Gaat er om hoe die mannen zich daarbij voelen. De hele wereld kan denken: Oh nee! Niet doen! maar als die man er blij van wordt is het goed om te doen.
            Gelukkig maar, dat t zo werkt anders zou er weinig vernieuwing plaatsvinden. De groten ter aarde hebben vaak goed geluisterd naar hun emotionele systeem.
            Maar om eerlijk te zijn: ik heb de keiharde cijfers niet paraat of vrouwen hier vaker tegenaan lopen. Lijkt me me sociaal gezien wel logisch met de nadruk in de opvoeding van meisjes om lief en zorgzaam te zijn. Oók als je daar geen zin in hebt.

            • De mannen die ik ken lijden net zo onder het ontkennen van hun verstandigere gedachten als de vrouwen. En ze worden net zo overspannen of depressief. Ik kan natuurlijk geen namen noemen ;-)

              • Ik had het over ontkennen van emoties, niet van gedachten, hoe verstandig ook :-)
                Dat mannen net zo depressief of overspannen worden als vrouwen is zeker waar. Dit komt echter voort uit andere emotiegroepen. Te veel om hier uit te gaan weiden maar de korte versie is: ‘depressie’ gaat oa over het ontkennen van verdriet, en overspannen komt uit de emotiegroep angst. Andere problemen dus :-)
                Evengoed heb je weer een geweldig blog geschreven om een lekkere boom over op te zetten!

  • Je hebt ooit op één van mijn sites vier intro-teksten voor een portfolio gecorrigeerd. Gewoon omdat je het niet kon laten. Straktrekken dus. Werkte perfect.

    De scherpte van de ‘Why’ opmerkingen die je erbij plaatste deed me denken aan soortgelijke notities tijdens je Pro-blogcursus. Hardop zeggen wat je doet, ziet en waarom dit goed is en dat slecht. Leerzaam.

    Werden dat Kitty-teksten? Nee, Huub-teksten, maar dan net even beter. Kitty-teksten willen lijkt me in het bovenstaande voorbeeld een valkuil. Gewoon omdat Kitty-teksten thuishoren op een Kitty-Blog.

    Eigen tekst eerst. Schop onder je kont cursus kan en is een aanrader. Je hebt er voldoende. Eigenlijk was dit voorbeeld ‘een overleg gevalletje’. En nee, inderdaad niet ‘ik wil bolletje’.

    Salut!

    • Eens. Eigen tekst eerst, 😂😂😂
      Die ga ik op mijn monitor hangen. Voor als ik weer ontroerd raak. Of gevleid.

      Dank je voor je verstandige en gulle comments. Ze doen me goed, of ze laten me grinniken.

      En inderdaad. Het was een overleggevalletje. Ik dacht dat ik het helder had verteld, maar de verwachtingen bleven clashen.

  • Ow, te grappig. Echt. Stom! Te grappig. En herkenbaar ook. Zielig hè. Daar stink ik ook in. Bij mij is dat “Geen geld”. Oh jee, denk ik dan. Ik weet hoe dat is: “geen geld”. Gewoon echt niks hè. Maar ja, dan blijkt dat het “geen geld” toch een pietsje anders is dan mijn “geen geld”. Niet meer doen. Dat zeg ik dan. Neu. En de volgende keer weer……
    Ik zeg dat je leuk bent. Bedankt voor het delen en bedankt voor de vrolijke lach van herkenning.

  • Oeh herkenbaar! Mensen vragen me nog wel eens om humor in hun tekst te brengen, want ‘daar ben jij zo goed in’. Paar keer geprobeerd en er viel weinig te lachen… Had ik kunnen weten, maar ja. Never again ;-)

  • Dank voor de reminder. Ik denk de laatste tijd af en toe of het makkelijker zou zijn om weer te gaan tekstschrijven voor klanten. Maar dat klantenproces managen kost zoveel energie. Die heb ik niet. Dus moet ik niet doen.

  • O, wat érg. Wat een ongelooflijk onbeschofte persoon. Je komt ze helaas bij bosjes tegen, mensen die het werk gewoon niet op waarde kunnen schatten. En dan tuin jij erin, met al je medeleven. Ik ken het, ik moet ook zakelijk worden. Voor sommige klanten beweeg je hemel en aarde, en dan lukt het gewoon toch niet.

Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen
Herstel wachtwoord
Geef je e-mail adres. Een nieuw wachtwoord wordt verzonden.