Waarom bloggen troosten is

Ik wilde ook weleens vloggen. Want iedereen doet het.
Maar toen ik de proefopname bekeek…

Of lees de tekst

Ik dacht: ik moet nodig gaan vloggen. Want iedereen doet het nu.


Maar toen ik de proefopname bekeek, dacht ik: dat kan eigenlijk niet, hè. Iemand van 57 die gewoon voor de camera gaat. Dat ziet er niet uit.


Daar denk ik nu over na. Ben ik eigenlijk te oud? Met al die rimpels enzo?


Of is het belachelijk als je je daar iets van aantrekt?


En moet ik nou een blauw vestje aan, of kan ik gewoon aanhouden wat ik normaal aan heb? Grijs?


Echt hele lastige afwegingen, dit. En ze leiden me ontzettend af van wat ik eigenlijk wou gaan vertellen.

Maar dit wou ik eigenlijk zeggen:

Bloggen is troosten

Een goed blog doet meer dan informeren.
Het is een vriend. Hoe kan dat?


Of lees de tekst


Een goed blog schrijven, een blog waarvoor mensen terugkomen, is niet: mensen alleen maar informeren.


Het is zelfs niet: mensen inspireren of vermaken.


Een echt goed blog schrijven, contact krijgen met je lezers, lukt pas, vind ik, als je mensen troost. Je lezers. En daarmee ook jezelf.


Bloggen is troosten


En troost mag je heel ruim opvatten. Het is: mensen steunen, een hart onder de riem steken, iets vertellen over jezelf waardoor zij weten dat ze niet de enigen zijn die iets hebben (dyslexie bijvoorbeeld). Of die iets niet kunnen (spreken op een podium). Of die ergens heel erg mee zitten (ze missen iemand).


Als zelfstandige ondernemer – daar is de Blogacademie voor – is dat één van je belangrijkste doelen online: vast een band scheppen met je lezer, zodat ze later makkelijker klant worden.


En als je niks te verkopen hebt mag je ook gewóón een band scheppen. Maar het gaat om contact.


Vraag 1: hoe kwam ik daar achter?

Vraag 2: Lekker dan, moeten we nou allemaal strategisch kwetsbaar gaan zitten doen?

Vraag 3: hoe doe je het?


Vraag 1: Hoe kwam ik erachter?


In 2011 begon De Blogacademie. En in die tijd dacht ik: er moet een hack zijn, een manier om een blog snel te laten groeien. Iedereen zoekt the silver bullet: ik deed het ook.


Een half jaar lang las ik alles dat los en vast zat over bloggen. Ik las al die grote, succesvolle Amerikaanse bloggers die je vertellen hoe zij het hebben gedaan, en uiteindelijk kwam het mijn neus uit. Al die get rich quick blogs, en al die blogs in Nederland, destijds, die zeiden: je mag best een ton per jaar verdienen, online. Je bent eigenlijk een beetje een sukkel als je dat niet lukt. Kom maar hier, dan help ik je wel even.


Ik was dat zo zat. Daarom schreef ik een blog dat heette: ‘Waarom ik niet snel rijk wil worden met mijn blog.’


Ik kreeg voor het eerst 50 comments. In plaats van 3 of 4 of 10. Dat steunde me in het gevoel dat ik niet helemáál gek was, dat ik zo’n hekel had aan die hypercommerciële Amerikaanse stijl. En dat ik het niet zó hoefde te doen.


Een paar maanden later volgde ik, tijdens het schrijven van mijn blog, de twitterstream van Malou van Hintum, een journaliste die schrijft over de psychiatrie.


Zij was op een congres van pschologen en psychiaters, dat ging over ADHD. De zaal maakte zich zich ontzettend vrolijk over mensen met ADHD. Dat schoot me in het verkeerde keelgat. Ik was zo woedend dat ik  mijn blog van die dag aan de kant schoof en voor het eerst écht over mijzelf schreef.


Ik heb tics – Tourette. En ik heb ADHD


of hoe je het ook wil noemen: ik ben nogal impulsief en druk. Ik vergeet altijd dingen omdat ik allang weer met iets anders bezig ben.


En ik vond het zo erg dat zelfs psychiaters en psychologen zich niet verdiepen in hoe het echt voelt.


Ik schreef dit blog: ‘De geheime tics van een blogger.’


En daarop kwamen 100 comments. En veel mensen vonden het fijn dat ik daar over schreef.


Zo leerde ik dat het ontzettend loont om eerlijk te zijn en om jezelf te zijn, op je blog


En dat je er andere mensen ook mee helpt – in dit geval. En toen, in de zomer van 2013, onze oudste zoon overleed aan een depressie, heb ik daar óók over geschreven. Omdat ik vind dat dat stigma (vooroordeel) op mensen die het psychisch zwaar hebben, maar eens afgelopen moet zijn.


Okee. Ik heb het gemerkt hoe het werkt in de loop van de tijd, het ging vanzelf, en het liep goed af. Dat wil niet zeggen dat iederéén alles online moet delen.


Vraag 2: moet je dus strategisch kwetsbaar zijn online?


Nee. Dat hoeft niet. Schrijf gerust een blog alleen maar voor je SEO. Alleen maar omdat je goed wil scoren op zoekwoorden.


Schrijf een blog  als visitekaartje voor je bedrijf.


Maar laat je wél meer van jezelf zien, dan zul je merken dat mensen zich sneller met je verbonden voelen. Dat doen ze sowieso als je iets van jezelf laat zien, in een podcast, een video, een blog – met al die dingen kom je dichter bij je lezer.


Vraag 3: hoe doe je dat nou, een vriend zijn van je lezer?


Je wil een vriend zijn, je wil persoonlijk zijn, maar dat moet je allemaal doen in een monoloog. Want een tekst is een monoloog.


Hoe doe je dat?


Het is vooral een kwestie van anders denken. Op school leren we niks over schrijven. En als je gaat werken of studeren dan leer je om een stapje terug te doen, om meer afstand te nemen van je lezer. Je leert om onpersoonlijkere taal te gebruiken, om je juridisch in te dekken, en om je groter voor te doen.


Als je gaat bloggen moet je dat stapje weer terug doen. En sterker: je moet nog een éxtra stapje naar de lezer toe doen. Je wil een vriend zijn, dus je stijl is intiemer dan normaal.


Als je blogt stel je je in feite voor dat je een e-mail schrijft aan een goede vriend.


En qua inhoud laat je je lezer zien dat je hem echt snapt. Je beschrijft het probleem van je lezer zó dat hij weet dat jij zijn gevoelens kent.


Hoe doe je dat?


Ik geef een voorbeeld. Online marketing: waar begin je in hemelsnaam?


De intro is: je staart in een verhuisdoos. Naar een kluwen verbindingskabels. Wit, zwart, zilver: je hebt geen idee welke bij wat hoort. Je zucht. Dit kon weleens héél lang gaan duren. Als je begint met online marketing voel je je net zo.


Dus wat wil je doen om een blog te hebben waar mensen graag naar terugkomen?



  1. Wees een vriend

  2. Zet een stapje naar je lezer toe

  3. Laat je lezer merken dat je zijn emoties snapt


Links bij de video:
Waarom ik niet snel rijk wil worden met mijn blog
Malou van Hintum, een journaliste die schrijft over de psychiatrie
De geheime tics van een blogger
Online marketing: waar begin je in hemelsnaam?