Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen

Wat maakt topblogs zo top?

topblogs wat maakt ze zo goed?

‘Wat maakt topblogs zo tóp?’
Pauline vroeg het, twee maanden geleden.

Ik wist het niet, en ik bleef erover dubben. De eerste vraag is natuurlijk:

Wat ís een topblog?

Moeluk.

Zo persoonlijk.

Je beoordeelt een blog immers net zoals je een mens beoordeelt: smaak speelt een rol, maar gedeelde interesse ook. Net als een zekere basiskwaliteit.

Kortom: heeft het blog op zijn minst schone nagels? Is het een beetje in vorm of is het zo’n blog dat elke avond met een krat pils voor de tv hangt? Komt er iets interessants uit, of is het alleen maar leuk om naar te kijken? Moet het zichzelf bewijzen door oorverdovend hard te schreeuwen of is het al wat milder? Op welke partij stemt het? Willen we het vaker over de vloer? Willen we ermee trouwen?

Je hebt blogs met een miljoen lezers waar je toch niks mee hebt.

En je hebt mini-blogjes die je hart stelen.

Bij websites, net als bij mensen, val je niet per sé op de grootste of de populairste.

Da’s flauw, zeg jij: er zijn toch ook wel algemeen geldende criteria?

Net zoals voor literatuur?

Hm…

Voor literatuur zijn die normen ook vaag. De populariteit van romans verandert sterk in de loop van de geschiedenis. Wie leest vandaag Max Havelaar? Meesterwerken blijven onuitgegeven. Bestsellers blijken onleesbare draken.

Aantrekkelijkheid? Schrijfstijl? Of het je emotioneel raakt?

Daar zeg je wat.

We weten allemaal dat je soms op een blog stuit dat er totaal verkeerd uitziet, maar dat je tóch grijpt. En ook dat je weleens een stuk leest waar alle d’s en t’s verwisseld zijn, maar what the hell, het kan je niet schelen: wat een schrijftalent. Of: wat een bevlogenheid.

Laten we aannemen dat iederéén inmiddels een blog kan maken dat er prachtig uitziet

(Kwestie van het juiste theme kiezen, meer niet. Kost je pakweg 50 euro. Of een goede vormgever. Kost je pakweg 2000 euro. Whatever.)

Uiterlijk hoeft met een béétje inspanning geen punt meer te zijn.

Dan hoeven we voor topblog-criteria alleen nog maar te kiezen uit:

Schrijfstijl en bevlogenheid

Allebei van belang, zou je zeggen. Een basisniveau op schrijfgebied moet er wel zijn, bijvoorbeeld. En zonder enthousiasme kom je nergens.

Wat zou jij kiezen?

Een geweldig geschreven blog zonder bevlogenheid? Of een bevlogen blog met een matige schrijfstijl?

Right

Denk maar aan een fantastisch geschreven tekst in de brochure van een bank: die lezen we niet.

Bevlogenheid komt dus als eerste.

There we are:

Vormgeving kun je kopen, je schrijfstijl kun je bijspijkeren. Het enige dat je helemaal zelf moet maken is: esprit.

Esprit. Persoonlijkheid. Enthousiasme.

De blogs die ik bewonder hebben het allemaal.

Ik noem er een paar:

Penelope Trunk is een toonbeeld van anders-zijn en zelf denken: Living up to your potential is BS.

Koen de Jong van Sportrusten.nl, met zijn blogs over ademhaling en hardlopen, is een voorbeeld van iemand die zelf denkt én die hardnekkig nieuwe kennisgebieden verkent: Hoe maak je je hoofd leeg zónder te sporten?

Ruben Bunskoeke van 000.nl, een SEO- en usability-kenner, is zo iemand die vanwege zijn dyslexie eigenlijk een redacteur moet inhuren. Maar hij verdomt het. En ik vergeef hem zijn taalfoutjes. Hij schrijft origineel en ook hij zoekt voortdurend zelf dingen uit: Fuck middelmatige content. Geef alles wat je hebt. Als een gladiator.

Moniek blogt anoniem over de fatale stofwisselingsziekte waar ze mee kampt: ‘Polio polio, een rolstoel met een joystick krijg je niet zómaar kado’. Ze schrijft glashelder, met humor en zelfspot. De tranen rollen vaak op het toetsenbord als ik haar lees.

Waarom zijn die vier blogs zo goed?

Ze doen niet alleen eigen onderzoek (of, in het geval van Moniek: zelfonderzoek).
Ze schrijven niet alleen helder.
Hun doel is ook om anderen oprecht te helpen – met hun inzichten en hun ervaringen.
Ze houden niks achter. Hun blogs zijn geen verkapte snelwegen naar hun verkooppagina’s.
Het gaat over méér.

Het blog van Trunk gaat over de assertiviteit van een razend intelligente vrouw met Asperger. Ze is anders dan anderen, en ze eist het recht op om zichzelf te zijn.

(Je kunt ook zeggen dat ze adviezen geeft over hoe je een carrière moet opbouwen, over hoe je je kinderen kunt homeschoolen, over bloggen, over dealen met je echtgenoot, en alles is een beetje waar.)

Het blog van De Jong gaat over hoe je met minder inspanning meer profijt van je sportprestaties hebt. Over hoe je met je ademhaling spanning vermindert. Over gezonder leven, simpelweg door je van je ademhaling bewust te worden.

Bunskoeke’s blog breekt een lans voor goed bloggen. Voor kwaliteit.

Moniek’s blog gaat over hoe een vrouw haar sterfelijkheid onder ogen ziet. Dapper. Onverschrokken. En soms opstandig. En daarmee troost ze zichzelf, en anderen die in een vergelijkbare situatie zitten.

In hun blogs staat er iets op het spel

Iets waar ze de hele dag mee bezig zijn. Iets waar ze aan denken voor ze gaan slapen en waar ze aan denken als ze wakker worden.

Een topblog gaat over iets wat de schrijver ongewoon ter harte gaat.

Over iets waar hij zonder enige reserve induikt.

Over iets waarover hij niet zou kunnen stoppen met schrijven, zelfs als het moest.

 

• Lees ook: 10 kenmerken van een blogamateur

tips voor beter bloggen

Over Kitty Kilian

Kitty Kilian

Schreef voor NRC Handelsblad, gaf les aan vakopleidingen Journalistiek. De Blogacademie sinds 2011. Delicate as a hand grenade.

Boek:
Stijl. Waarom lezers lezen (en waarom niet)

Cursussen:
Blogbasics (beginners)
Blogpro (gevorderden)
Karakter & Dialoog (fictie)
Little Black Dress (huisstijl maken)

57 comments

  • Wat kan die Koen schrijven hè? Ook ik lees zijn blogs met veel plezier. Niet dat ik hardloop overigens. Dank je Kitty voor het compliment.

  • ja. en hoe graag ik ook zou willen, en ik heb het in het verleden ook gedaan en met een goede regelmaat, maar voor mij nu is het te veel. bloggen dus. ik ben net zo gedreven in mijn werk als de mensen die je hier beschrijft zijn maar het maken van een blog kost mij minimaal een dag, hoe klein het blog ook is. wat betekent dat ik bijna een kwart van mijn werkweek er aan opgeef als ik bv een frequentie van een per week aanhoud. de blogs die ik echt zou willen schrijven kosten meer, voor mij de enige manier om echt blogs te schrijven zou zijn als dat het enige was dat ik deed. en dan zou ik mijn werk verschrikkelijk missen ;-).
    ik vermoed dat het over een paar jaar weer anders is, als ik de avonden weer kan benutten, maar voor nu moet ik eerlijk zijn en het zelfs niet willen proberen.

    en daar baal ik soms wel van.

      • Ow, ja. nee, zo vat ik het ook niet op. of wel? Misschien een beetje. In ieder geval komt dit blog samen met een gedachtenstroom die ik er zelf over heb. al een tijdje.
        Ik wil verschrikkelijk graag en heb natuurlijk voldoende te vertellen maar ik kan het gewoon niet. Dat is niet erg, maar is wel iets waar ik naar toe moest groeien ;-).

          • Dat dus inderdaad. Daarom was in mijn beleving ook zeker geen verwijt, hoogstens een trigger. En voor mij zal het straks sowieso niet meer zo van belang zijn, maar het was hier vooral een gevecht tussen iets wel graag willen en de werkelijkheid ;-)

  • Als ik kijk naar de blogs die mij blijven boeien, dan zijn het die van mensen die ‘iets’ hebben, daar eigengereid voor uitkomen én dat met (soms pijnlijk) genoegen in hun voordeel weten te gebruiken. Met ‘voordeel’ bedoel ik dat het voelt alsof ze dat bloggen ook nodig hebben om zichzelf staande te houden.

    Hun blog is als het ware een publiek strijdtoneel, een plek waar de levensworsteling zichtbaar plaatsvindt. Dat doet wat met je. Je voelt je hart samentrekken. Je maag omkeren. Je ziet een lichtje aangaan of uitdoven. Je bent een idee rijker of een illusie armer. Er prikken tranen achter je ogen. Soms moet je er voluit van huilen. Maar ook lachen. Of ben je boos of teleurgesteld. Het laat je alles behalve onberoerd. Je denkt er verder over na. Je hebt het erover met je lief.

    Kennis delen, is het nieuwe verkopen, zei laatst weer iemand tegen me. Zijn blog lees ik zelden met plezier. Want je moet natuurlijk niet persoonlijk worden he. Stel je voor. SEO. Content Marketing. CTA’s. Je handelt in je producten en je diensten, niet in en met jezelf.

    90% van de bedrijven heeft minder dan 10 man personeel, hoorde ik Karin Romme vertellen @7ditches. Er komen steeds meer zzp’ers. Jij bént het bedrijf. Punt. Als je nergens voor durft te gaan staan, je (be)ziel(ing) niet op tafel kunt leggen omdat je dat niet durft of omdat je het eigenlijk allemaal wel best vindt, laat dat bloggen dan ajb zitten.

    Nou ja, ik bedoel, dan lees ik je blogs iig niet. Maar dan zal ik ook vast niet ‘de doelgroep’ op dat persona prikbord zijn. ;-) Waarbij vaak vergeten wordt dat er niet zaken met je gedaan hoeft te zijn om je aan te bevelen. Dat doe ik iig, als ik je blogs en hoe je twittert en het digitale contact invult enzo geweldig vind.

    Anyway, deze blog hierzo blijf ik dus maar opzoeken. En niet alleen om de nieuwste post te lezen…

    • Ja, ja, ja, voor zelfstandigen is het inderdaad een geweldig bindmiddel. Bloggen. Omdat je aan niemand verantwoording hoeft af te leggen kun je echt jezelf zijn op je blog. En als je wel verantwoording moet gaan afleggen is het meteen een stuk minder leuk om te bloggen. Dan wordt het huiswerk. Bloggen voor de baas over de baas zijn onderwerpen in de baas zijn tijd – mij niet gezien.

      Zeg je hebt hier een hele blogpost geschreven!
      Een goede aanvulling. Dank je.

      Jouw definitie van wanneer je een blog de moeite waard vindt: ‘Mensen die ‘iets’ hebben, daar eigengereid voor uitkomen én dat met (soms pijnlijk) genoegen in hun voordeel weten te gebruiken. Met ‘voordeel’ bedoel ik dat het voelt alsof ze dat bloggen ook nodig hebben om zichzelf staande te houden.’

      Dat geldt voor mensen als Trunk. Maar zij staat op eenzame hoogte, zoals dat heet. Ik ken helemaal niemand anders die zo goed is als zij – zo open, zo kwetsbaar, assertief, zo intelligent en zo gehaaid ;-)

      En misschien ook voor Moniek uit mijn stuk.

      Dat zijn de blogs waar mensen inderdaad open zijn over wat hen het meest beroert. Dat strijdtoneel waar je met je neus bovenop staat. Bijzonder dat wij leven in een tijd waarin dat zomaar kan, trouwens. Live meeleven. Wat dat betreft zijn sommige blogs de nieuwe feuilletons.

      We hebben het wel over topblogs, hè. Want er zijn ook veel heel feitelijke blogs die goed en handig zijn. En nuttig. Van die blogs met goede tips (zoals Buffer nu dagelijks uitspuugt, ze beginnen me al een beetje te vervelen.) Maar dat zijn dan de blogs die je opslaat in Pocket om nog eens aan te kunnen refereren. Niet de blogs waarnaar je terugverlangt. Waar je vrienden mee wordt.

      Heel goed dat je dat voordeel benoemt. Ze maken van hun nadeel hun voordeel. Soms kan dat.

      • Al lees ik zowel on- als offline veel Engelstalig, ik lees liever jou dan Trunk. Zo heeft iedereen zijn of haar bloghelden natuurlijk. Smaak is en blijft subjectief.

        Voor mij is het ook de combinatie met dichtbij en kleinschaliger. Jij praat digitaal terug. In het Nederlands. Jij begrijpt de NL markt en cultuur. Dat praat en helpt makkelijker.

        En daardoor kan ik je tenminste aanbevelen in m’n NL netwerk. :-)

  • Mooie poging om topblogs te definiëren. Wanneer ik mijn favoriete blogs onder de loep neem dan zie ik daar ook het beeld van bevlogenheid naar voren komen (waarbij iedere lezer hoogstwaarschijnlijk een eigen definitie heeft van wat bevlogenheid is en daarom bij andere blogs uitkomt) en veel minder de vormgeving. Schrijfstijl sla ik wel heel hoog aan. En wanneer iemand die twee goed weet te combineren ben ik verkocht.
    Vandaar dat ik ook hier vaak te vinden ben ;-)

    • Dank je. Toch heb ik het gevoel dat ik nog iets heb gemist, maar ik kom er niet achter. Ik denk dat Sonja ook gelijk had in haar comment. Er zit ook iets bij van je leven echt delen, wat een blog interessant maakt. Of in elk geval bepaalde delen van je leven. Dat strijdtoneel, dat is een goeie.

      • Ja, dat commentaar van Sonja las ik later ook. Zou het de bereidheid/durf/urgentie/watdanook zijn om verder te gaan dan anderen? Niet per se persoonlijker, maar het verder uitdiepen?
        Zoals ik las in een boek van Javier Marias:
        “Het belangrijke ligt altijd dáár […] voorbij de streep waarop iemand het gevoel heeft tevreden te zijn, of moe wordt en het opgeeft, vaak zonder het tegenover zichzelf toe te geven. Op de plek waarvan iemand zou zeggen dat er niets meer kan zijn.”
        Topbloggers bloggen over gebieden waar andere bloggers wel het bestaan van weten maar waar ze niet graag over bloggen. Of niet durven.

  • Ja, dit zet mij weer aan het denken. Ik wil helemaal niet alleen maar die nuttige tips geven, een naslagwerk zijn en een verkapte snelweg naar mijn verkooppagina (oeh, guilty: luiheid).

    Ik wil wél dat blog zijn waar je naar terugverlangt, het zichtbare strijdtoneel waar je vrienden mee wordt. Ik heb het meteen op een briefje gezet en bij mij laptop gelegd. Opdat ik het niet vergeet.

    Doet mij ook denken aan mijn lessen improvisatietheater. Dat een scène alleen interessant is als mensen geraakt worden. “I want to see you be affected”, zegt mijn docent telkens.

    Een droge scène over waar de een de ander leert hoe je je schoenen poetst is boring. En dat is altijd maar praat. Er moet altijd een relatie onder liggen.

    Wat doet het met de ander als hij zegt dat zijn schoenen niet goed gepoetst zijn? “Oh ok dan. Volgende keer beter.” is blah. “Maar, ik heb er zo hard mijn best op gedaan. Ik krijg altijd complimenten. Wat is er mis?!” Dan wordt het pas interessant.

    Nooit aan gedacht om dat door te trekken naar mijn blog. Toch maar doen dan.

  • Moeilijk. Moeilijk dit.

    Ik denk dat wat een blog goed maakt, inderdaad heel persoonlijk is – en het hangt ook af van wat iemand met zijn of haar blog wil bereiken.

    Copyblogger, bijvoorbeeld, voldoet niet aan jouw standaard, maar het is wel razend populair en levert Copyblogger wel heeeeel errug veel business op. Dat jij of ik het niet meer interessant vinden om iedere dag Copyblogger te lezen, maakt toch niet dat het ineens geen top blog meer is?

  • Ja, Henneke, daar heb ik ook over zitten denken. Maar een blog dat mij niet raakt is voor mij geen topblog. Ik maak mijn eigen definitie hier, en dat is geen zakelijke definitie. Al verdient Brian Clark een miljard – hij is niet iemand met wie ik graag van gedachten wil wisselen. Hij boeit me niet.

  • Kitty,

    De blogs van Ruben Bunskoeke kende ik al. Die heb ik verslonden voordat ik mijn eigen website begon. Heel informatief en helder geschreven.

    Dank je wel dat je me hebt laten kennismaken met de prachtige verhalen van Moniek. Daar kan ik nog veel van leren.

Leert je belachelijk goed zakelijk bloggen